Για μια ακόμα φορά η κυβερνητική προσπάθεια και σε αυτήν την διαπραγμάτευση διακρίνεται από έναν επίδοξο προστατευτισμό, ο οποίος αν πέσει στο κενό θα της κοστίσει πολύ και γρήγορα. Στην υπόθεση των κόκκινων δανείων δεν είναι μόνο κάποιες εμμονές του Κουαρτέτου το πρόβλημα για την διαπραγμάτευση. Διότι δεν μπορεί να συζητάμε αν με την μια ή την άλλη πρόταση προσατεύεται το 40% ή το 70% των δανειοπηπτών. Αυτά είναι γενικόλογες εκτιμήσεις προς πολιτική εκμετάλλευση.
Και το λεω αυτό γιατί το εισοδηματικό κριτήριο είναι αναξιόπιστο, καθώς γνωρίζουμε τον όγκο των δηλώσεων που είναι κάτω από τα 12000 ευρώ!Δηλαδή εδώ θα συμβεί και πάλι το εξής οξύμωρο. Να αυτηροποιούνται τα κριτήρια για τους συνεπείς φορολογουμένους, οι οποίοι έχοντας δηλώσει και πληρώσει την εφορία και τις εισφορές τους μπορεί να είναι εν μέρει ασυνεπείς απέναντι στις τράπεζες.Γιατί?Για να προστατεύονται οι μπαταχτζήδες;
Εδώ είναι όμως και η άλλη κρίσιμη παράμετρος,δηλαδή ποιοί ειναι οι μπαταχτζήδες.Ετσι η προσπάθεια διαμόρφωσης του πλαισίου κινδυνεύει να χαθεί σε ένα νομικά κίβδηλο κατασκεύασμα,που τελικά δεν θα προσφέρει λύσεις που είναι αναγκαίες και ζωτικές για την αντιμετώπιση του ζητήματος.
Εχω την αίσθηση λοιπόν ότι οι προστατευτισμοί αυτοί θα πρέπει στην τελική ευθεία να μετατραπούν σε ένα πλαίσιο με ευρύτερες παραδοχές, που θα δίνουν στις τράπεζες τα κριτήρια διαπραγμάτευσης.Εξάλλου και οι πιστωτές που έχουν κάνει εγκληματικά λάθη στην αντιμετώπιση του ελληνικού ζητήματος ας δείξουν λίγη εμπιστοσύνη τουλάχιστον στις ελληνικές τράπεζες,που απέδειξαν ότι ξέρουν να αντιμτωπίζουν κρίσεις από τα αποτελέσματα των στρες τεστς.Τα προβλήματα, όπως είπε και ο κ. Σάλλας δεν αντιμετωπίζονται με τους πλειστηριασμούς.
Εδώ μπαίνουν όμως και άλλα ζήτήματα. Ο Ντράγκι δεν μας βοηθά για να διαιωνίζουμε τα προβλήματα, όμως πόσο μπορεί να επιβάλλουν την λύση των προβλημάτων οι γραφειοκράτες που μέχρι τώρα δεν τα έλυσαν, σε ελληνικές μάλιστα τράπεζες που καλύπτουν μόνες τους το πρόβλημα των κεφαλαιακών αναγκών τους, όρα Eurobank. Με όλα αυτά, θέλω να πω, ότι η κυβέρνηση πρέπει να συμβουλευθει κάποιον ή κάποιους από τους τραπεζίτες που εμπιστεύεται και να βρει μια περισσότερο πρακτική λύση για το θέμα των πλειστηριασμών,που όμως δεν θα αναιρεί το βασικό στόχο.Η επιμήκυνση με ό,τι αυτο κι αν σημαίνει, είναι ίσως το προσφορότερο σενάριο.
Το άλλο ζήτημα της διαπραγμάτευσης αφορά την φορολόγηση των παιγνίων του ΟΠΑΠ. Την ώρα που τα διεθνή κεφάλαια επανακάμπτουν μπαίνει άκριτα ένας φόρος χωρίς καμία συναίσθηση σε μια εταιρία που δεν ανήκει στο δημόσιο.Το μήνυμα αυτό δεν είνα μήνυνα προς τους επενδυτές που θέλουμε να φέρουμε στην Ελλάδα με τις ιδιωτικοποιήσεις αλλά και ούτε προς τον ευρύτερο ιδιωτικό τομέα,που περιλαμβάνει πράκτορες και προσωπικό.Και δεν μπορεί η μόνη λύση να είναι πάντα, φορολογούμε ό,τι κινείται.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.