Ποιοι θα χάσουν τώρα από τις ελληνικές τράπεζες

Οι μετοχές των τραπεζών σταθεροποιήθηκαν σε χαμηλά επίπεδα, τηρώντας στάση αναμονής, όμως για πρώτη φορά οι αναλύσεις που βγαίνουν από τους ξένους και αυτές είναι που καθορίζουν τις τιμές, αναφέρουν ότι ενδέχεται να απαιτηθούν νέες αυξήσεις κεφαλαίου. Αυτό, δίχως άλλο, θα οδηγήσει σε ζημιές των υφιστάμενων μετόχων και δεν θα είναι η πρώτη φορά.

Ηδη οι αναλύσεις καταγράφουν σενάρια για ενδεχόμενες αυξήσεις κεφαλαίου προσδιορίζοντας τις τιμές-στόχους των μετοχών, ακόμα χαμηλότερα από τα τρέχοντα επίπεδα.

Στο σενάριο όμως κατά το οποίο δεν θα απαιτηθούν νέα κεφάλαια, οι τραπεζικές μετοχές μπορούν να διπλασιαστούν από τα τρέχοντα επίπεδα. Το λογικό είναι ότι οι ελληνικές τράπεζες δεν θα χρειασθούν άμεσα νέα κεφάλαια, εφόσον η διαπραγμάτευση ολοκληρωθεί έγκαιρα.

Τα κόκκινα δάνεια δεν έχουν άλλωστε επιδεινωθεί σε τέτοιο βαθμό μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα για να ανατρέψουν τους δείκτες κεφαλαιακής επάρκειας. Αρα ένα πιο ρεαλιστικό σενάριο είναι, να χρειασθούν αυξήσεις αργότερα που τελικά θα υλοποιηθούν τον προσεχή χρόνο. Το ερώτημα είναι σε ποια επίπεδα, αφού, αν επιλεγούν ιδιωτικά κεφάλαια για τις αυξήσεις, τα επίπεδα θα είναι σίγουρα χαμηλότερα από εκείνα που έχουν γίνει οι αρχικές αλλά και αυτές της δεύτερης δόσης.

Σίγουρα όμως θα πρέπει να ανέβουν οι τιμές για να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο από τα τρέχοντα επίπεδα. Αυτό θα σημάνει μερικές ζημίες στους ιδιώτες μετόχους (dillution) αλλά και νέες ζημίες για το ΤΧΣ. Ηδη αν υπολογίσει κανείς τις προικοδοτήσεις που έχουν γίνει και τα αρχικά επίπεδα των αυξήσεων θα καταλήξει σε νούμερα πολύ μεγαλύτερα από αυτά που φαίνονται σαν το μέχρι τώρα κόστος για την ανακεφαλαιοποίηση και επιβίωση των ελληνικών τραπεζών.

Από την άλλη πλευρά, χωρίς τραπεζικό σύστημα καμία οικονομία δεν μπορεί να σταθεί και κυρίως χωρίς ικανές διοικήσεις. Ηδη η “μαμά” ΕΚΤ επιβλέπει τα πάντα και είναι αυτή που έχει λόγο για όλα τα κρίσιμα ζητήματα,όπως φαίνεται κάθε εβδομάδα από την αγωνία μας να λάβουμε τον ELA.

Αν λάβουμε υπόψη μας τη λογική των εταίρων, ότι δεν θέλουν να μας δώσουν άλλα χρήματα και ότι θα υπάρξουν νέοι ξένοι παίκτες που θα ενδιαφερθούν να βάλουν κεφάλαια σε ελκυστικές τιμές, τότε μπορούμε να πούμε ότι το πιθανό σενάριο είναι η αύξηση του ποσοστού των ξένων ιδιωτών.

Συμπερασματικά πρέπει όμως να πούμε δυο πράγματα. Οτι τα κεφάλαια που έβαλε ο ESM είναι δύσκολο να ανακτηθούν άρα τα 40 δισ. αυτά που έχουν ήδη μπει στις τράπεζες και τώρα αξίζουν το 20-25% περίπου θα επιβαρύνουν το χρέος και μειώνεται σημαντικά η πιθανότητα τους να επιστραφούν στους πιστωτές από τους ιδιώτες μετόχους.

Η περίπτωση του PSI, όπως έγινε, εγείρει και σήμερα πολλά ερωτήματα για την αποτελεσματικότητά της, γιατί ωφέλησε καθαρά μόνον κατά 50 δισ. το κούρεμα του χρέους, ενώ η οικονομία έχασε επί μακρόν την τραπεζική χρηματοδότηση, αφού τα ομόλογα των τραπεζών κουρεύτηκαν, όπως και αυτά των ασφαλιστικών ταμείων.

Αντί λοιπόν να είχαν κουρέψει τα ομόλογά τους οι ελληνικές τράπεζες και να πάρουμε άλλα 50 δισ. δάνειο για να υποκαταστήσουμε τις ζημίες στη συνέχεια, θα μπορούσαν τα ομόλογα αυτά να είχαν απλά επιμηκυνθεί, όπως συζητείται και τώρα να γίνει για τα υφιστάμενα. Ερώτημα βέβαια σε μια τέτοια περίπτωση η αντιμετώπισή τους από την ΕΚΤ, η οποία θα έπρεπε θεσμικά να προσάρμοζε τη στάση της προς την ενεχυρίασή τους.

Ολα αυτά δείχνουν ότι η πορεία του τραπεζικού συστήματος είναι γεμάτη μακροπρόθεσμα απρόοπτα και ότι κανείς θα πρέπει να σκεφθεί πολύ σοβαρά τι παίζεται με την οικονομία πέραν της στενά πολιτικής προσέγγισης. Αυτό ισχύει και για τους Αμερικανούς μεγαλο-επενδυτές που απέδειξαν στον εαυτό τους ότι κάνουν λογιστικές αναλύσεις στο πόδι και δεν λαμβάνουν υπόψη τον πολιτικό παράγοντα στις εξελίξεις.

Και αντίστοιχα τώρα είναι μια ευκαιρία να ξεπεραστούν οι ιδεοληψίες και να δουν όλοι ποιο είναι το μακροπρόθεσμο συμφέρον για τις ελληνικές τράπεζες.