Πώς οι «ουρές» στις τράπεζες μπορεί να γίνουν κερδοφόρες

Η επιβολή των capital controls τον περασμένο Ιούλιο είχε ως αποτέλεσμα να σημειωθεί αλματώδης άνοδος σε συναλλαγές σε εναλλακτικά δίκτυα και με τη χρήση «πλαστικού χρήματος». Ωστόσο, μόλις οι τράπεζες άνοιξαν και πάλι, ένας μεγάλος αριθμός πελατών, επέλεξε να εξυπηρετηθεί από τα ταμεία των τραπεζών. Πώς όμως οι «ουρές» στις τράπεζες μπορούν να γίνουν κερδοφόρες;

Σύμφωνα με στοιχεία που συγκέντρωσε η «Καθημερινή» μετά την άνοδο κατά 100% σχεδόν που παρατηρήθηκε τον Ιούλιο του 2015 σε σχέση με τον Ιούνιο του 2015, αναφορικά με τον αριθμό και τα ποσά για συναλλαγές με κάρτες, παρατηρείται σήμερα μια υποχώρηση της τάξης του 20%.

Συγκεκριμένα, οι συναλλαγές με κάρτες (για αγορές και πληρωμές πάσης φύσεως οφειλών σε τράπεζες, εφορίες, ΔΕΚΟ κ.λπ.) τον Ιούλιο του 2015 ανήλθαν σε 15 εκατομμύρια περίπου, έναντι μόλις 7,5 εκατομμυρίων τον αμέσως προηγούμενο μήνα, τον Ιούνιο του 2015. Τον Σεπτέμβριο όμως υποχώρησαν στα 13 εκατομμύρια περίπου. Υποχώρηση σημειώθηκε και τον Οκτώβριο ενώ από Νοέμβριο ξεκίνησε ανοδική τάση που συνεχίζεται και τον Δεκέμβριο.

Σε αξία οι εγχώριες συναλλαγές με πλαστικό χρήμα υποχώρησαν από τα 900 εκατ. ευρώ περίπου τον Ιούλιο του 2015, έναντι 445 εκατ. ευρώ τον Ιουνίου του 2015, στα 780 εκατ. περίπου τον Σεπτέμβριο του 2015.

Σύμφωνα με τα τραπεζικά στελέχη που μίλησαν στην Καθημερινή, μεγάλος αριθμός τραπεζικών πελατών, ανεξαρτήτως ηλικίας, εξακολουθεί να προτιμάει την προσωπική συναλλαγή με τον τραπεζικό υπάλληλο που γνωρίζει στο υποκατάστημά του. Με αυτή τη διαδικασία μπορεί κανείς να προσεγγίσει καλύτερα τον πελάτη που περιμένει στο κατάστημα, παρά με ένα ανώνυμο τηλεφώνημα που τις περισσότερες φορές ο τραπεζικός πελάτης το κλείνει αμέσως.

Ενόψει όμως και της υλοποίησης των σχεδίων αναδιάρθρωσης των τραπεζών, που προβλέπουν σε ορισμένες περιπτώσεις μειώσεις καταστημάτων και εργαζομένων, ακόμα και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι επιθυμούν να αναδείξουν τη δύναμη του καταστήματος και της προσωπικής επικοινωνίας στην πολυπόθητα επίτευξη της κερδοφορίας μέσω της επικέντρωσης των τραπεζών στις πραγματικές τραπεζικές λειτουργίες.