Σςςς κοιμάται….

Μοιάζει να κοιμάται. Γαλήνιο. Ήσυχο. Ευτυχισμένο. Όμως τα κύματα που σκάνε πάνω στο σώμα του, δεν το ξυπνούν. Είναι άψυχο. Έχει φύγει. Πριν παίξει, πριν γελάσει, πριν μεγαλώσει, πριν ερωτευτεί, πριν πληγωθεί, πριν ζήσει.

Και εμείς απλά το κοιτάμε. Με φρίκη. Με οδύνη. Με πόνο και ίσως με κάποιο – βαθιά κρυμμένο μέσα μας – αίσθημα ανακούφισης. Γιατί αυτό το άψυχο, άγουρο σώμα δεν ανήκει στο δικό μας παιδί. Γιατί το δικό μας παιδί κοιμάται ήσυχο στο διπλανό δωμάτιο. Ασφαλές. Προστατευμένο. Αγαπημένο. Μοναδικό και τυχερό.

Το άψυχο σώμα ενός μικρού παιδιού, ξεβρασμένο σε μια παραλία της Τουρκίας κάνει τον γύρο των κοινωνικών δικτύων και… μαζεύει «likes». Πατάμε το ρημάδι το «like» για να δείξουμε την ευαισθησία μας, τη συμπάθειά μας, να δείξουμε ότι είμαστε «άνθρωποι». Και αμέσως μετά να το ξεχάσουμε. Να το προσπεράσουμε. Θα έχει και αυτό τα περίφημα 15 λεπτά δημοσιότητας και μετά θα έρθει η λήθη. Γιατί έτσι μας βολεύει.

Άλλωστε και εδώ στην Ελλάδα περνάμε δύσκολα, σωστά; Ανεργία, φτώχεια, δυσκολίες, αβέβαιο μέλλον για τη νέα γενιά. Τόσα και τόσα που μπορούν να γραφτούν και να γεμίσουν σελίδες ολόκληρες. Αυτό που δεν γράφεται ποτέ, όμως, είναι οι δικές μας ευθύνες. Του καθενός ξεχωριστά. Και για τα δύσκολα της Ελλάδας και για το άψυχο σώμα που μαζεύτηκε ένα ξημέρωμα σε μία παραλία της Τουρκίας.

Δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών για τίποτα από τα δύο. Ούτε για την Ελλάδα που παραμένει Ψωροκώσταινα, ούτε για τον μικρό Aylan που η ζωή του τέλειωσε όταν προσπάθησε να περάσει από την Τουρκία στην Ελλάδα, κυνηγημένος, απροστάτευτος, ανήμπορος αλλά και ανυποψίαστος. Ανυποψίαστος ότι στον κόσμο των μεγάλων «μετράει» μόνο τώρα που χάθηκε. Ότι στον κόσμο των μεγάλων όσο ζούσε ήταν ένα «βαρίδι», ένας ακόμη πρόσφυγας που «τι θέλει και έρχεται εδώ, να κάτσει στην πατρίδα του».

Όσο η αντίδρασή μας παραμένει ένα «like» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οι Aylan θα αυξάνονται και ίσως έρθει μία ημέρα που και το δικό μας, αγαπημένο, προστατευμένο παιδί βρεθεί αντιμέτωπο αν όχι με την ίδια αλλά με παρόμοια τύχη. Εύχομαι, τουλάχιστον, να προλάβει να μας ρωτήσει «γιατί δεν έκανες κάτι, όταν έπρεπε;»….