Στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης η κατώτατη σύνταξη – Στις καλένδες τα εργασιακά

Της Μαίρης Λαμπαδίτη

Πολλά είναι τα σενάρια που θα μπορούσαν να εξεταστούν μετά το κοινό ανακοινωθέν Τσίπρα –Γιουνκέρ για σύγκλιση στο ασφαλιστικό και το εργασιακό. Η αναφορά σε ένα δίκαιο, δημοσιονομικά βιώσιμο και αποτελεσματικό ασφαλιστικό σύστημα ανοίγει την «κερκόπορτα» για υιοθέτηση ενός είδους ρήτρας μηδενικού ελλείμματος, ακόμα και αν ονομαστεί διαφορετικά. Το δημοσιονομικά βιώσιμο σύστημα παραπέμπει σε μειώσεις συντάξεων με δεδομένο ότι οι δανειστές παγίως στόχευαν στη μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης προκειμένου να μην επιβαρύνει τον προϋπολογισμό. Σύμφωνα με πληροφορίες, η ελληνική πλευρά παραθέτει το επιχείρημα ότι τα αποτελέσματα των αναλογιστικών μελετών που ολοκληρώνονται αυτό το διάστημα, δείχνουν ότι το σύστημα αντέχει χωρίς να χρειαστούν δυσμενείς παρεμβάσεις.

Παράλληλα, ο στόχος να αποτραπεί η φτώχεια των ηλικιωμένων- όπως αναφέρεται στο κοινό ανακοινωθέν –δημιουργεί υποψίες για αυστηροποίηση της χορήγησης του ΕΚΑΣ (μέτρο που υπήρχε στο email Χαρδούβελη) η χορήγηση ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος για ηλικιωμένους άνω των 65 ετών, το οποίο θα αντικαταστήσει την κατώτατη σύνταξη.

Σύμφωνα με πληροφορίες, στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων έχει τεθεί μετ΄ επιτάσεως από τους δανειστές το θέμα της σύνδεσης της κατώτατης σύνταξης (486 ευρώ) με το εισόδημα και τα περιουσιακά στοιχεία. Δηλαδή, αν ο συνταξιούχος δηλώνει ατομικό και οικογενειακό εισόδημα πάνω από το πλαφόν που θα τεθεί να λαμβάνει μόνο την αναλογική σύνταξη (βάσει των εισφορών του) ύψους 320 ευρώ. Οι φτωχότεροι συνταξιούχοι άνω των 65 θα τύχουν συμπληρωματικής προστασίας μέσω επιδόματος.

Στα εργασιακά ευοίωνη δείχνει η αναφορά στην ανάγκη «οι εξελίξεις στους μισθούς και στους θεσμούς στην αγορά εργασίας να είναι υποστηρικτικές στη δημιουργία θέσεων εργασίας, την ανταγωνιστικότητα και την κοινωνική συνοχή» . Χωρίς να γίνεται ειδική μνεία στην αύξηση του κατώτατου μισθού, η προσέγγιση Γιουνκέρ- Τσίπρα «κουμπώνει» με τη ρύθμιση του νομοσχεδίου Σκουρλέτη που προβλέπει τη σύσταση ειδικού σώματος εμπειρογνωμόνων στον ΟΜΕΔ το οποίο θα γνωμοδοτεί για το ύψος των μισθών ανάλογα με την οικονομική κατάσταση της επιχείρησης , την ανταγωνιστικότητα της στην αγορά αλλά και τη διατήρηση της αγοραστικής δύναμης των εργαζόμενων.
Ακόμη, υπήρξε σύγκλιση απόψεων γύρω από «τον ρόλο ενός σύγχρονου και αποτελεσματικού συστήματος συλλογικών διαπραγματεύσεων, το οποίο θα μπορούσε να αναπτυχθεί μέσω ευρείας διαβούλευσης και να πληροί τα υψηλότερα ευρωπαϊκά πρότυπα».

Οι «νέες, έξυπνες εργασιακές σχέσεις και συμβάσεις στον ιδιωτικό τομέα υπό την εποπτεία του ILO ( διεθνές γραφείο εργασίας) » για τις οποίες είχε μιλήσει ένα μήνα πριν και ο κ. Βαρουφάκης , σύμφωνα με κύκλους που παρακολουθούν στενά τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, αναφέρονται στη θέσπιση ενός είδους «χαλαρότερων» συμβάσεων προκειμένου να καταπολεμηθεί η αδήλωτη εργασία που πλήττει καίρια τα ταμεία. Δηλαδή αν δοθεί κίνητρο στον επιχειρηματία να προσλάβει τον εργαζόμενο με πιο ευέλικτη σύμβαση ,ακόμα και καταπατώντας την αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης (από τις συλλογικές συμβάσεις που ισχύουν επιλέγεται η πιο ευνοϊκή για τον εργαζόμενο) τότε ο επιχειρηματίας θα επιλέξει τη οδό της νομιμότητας δηλώνοντας και ασφαλίζοντας τον εργαζόμενο.

Πάντως αυτά τα «σύγχρονα » και ολίγον γενικόλογα φαίνεται ότι ήδη παίρνουν την τελική τους μορφή στο τραπέζι των Brussels groups.

Στις καλένδες τα εργασιακά

Σε ευρεία διαβούλευση παραπέμπεται το σχέδιο της κυβέρνησης για τα εργασιακά, ενώ το σχέδιο νόμου του αρμόδιου υπουργού Π. Σκουρλέτη φαίνεται πως μπαίνει στο συρτάρι, τουλάχιστον μέχρι να υπάρξει συμφωνία με τους θεσμούς και να εξασφαλιστεί η πολυπόθητη ρευστότητα.

Πίσω από τις γραμμές της κοινής δήλωσης του κ. Αλ. Τσίπρα και του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ η εξέλιξη των μισθών και οι συλλογικές διαπραγματεύσεις συνδέονται με την ανταγωνιστικότητα αλλά και τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση, οι δύο πολιτικοί συζήτησαν την ανάγκη οι εξελίξεις στους μισθούς και στους θεσμούς στην αγορά εργασίας να είναι υποστηρικτικές στη δημιουργία θέσεων εργασίας, την ανταγωνιστικότητα και την κοινωνική συνοχή.

Πρακτικά, η συζήτηση για τα εργασιακά φαίνεται πως παραπέμπεται για το μέλλον, ενώ και από την πλευρά των θεσμών, πιθανολογείται ότι παγώνει το θέμα της περαιτέρω απελευθέρωσης των ομαδικών απολύσεων.