Τελικά, μάθαμε ποιο είναι το συμφέρον μας;

Ενα ακόμα crash test στη σχέση κυβέρνησης – πιστωτών αρχίζει να εξυφαίνεται, καθώς οι δύσκολες τελικές αποφάσεις είναι μπροστά. Και παρά το γεγονός ότι η κυβερνητική πλευρά κάνει κάθε προσπάθεια να εξαντλήσει τα περιθώρια, τουλάχιστον σε επίπεδο τακτικής δεν διαφαίνεται πιθανό να αποφευχθούν τα αναγκαία κακά. Το άριστο για τους κυβερνητικούς στόχους θα είναι να αποφευχθεί η μείωση των κύριων συντάξεων, όμως αυτό θα πρέπει να περάσει και από την αύξηση των εισφορών, που έχει μείνει ανοιχτή μεν, αλλά προσκρούει στο ΔΝΤ.

Το μπέιζμπολ με το ΔΝΤ κράτησε περίπου μία εβδομάδα. Επί της ουσίας, η κυβέρνηση μπορεί να έχει πολλά δίκια, όμως ως πολιτικός χειρισμός είναι τουλάχιστον ατυχής. Πρώτον, γιατί ξέρει ότι το ΔΝΤ δεν πρόκειται να φύγει από το πρόγραμμα, αφού οι Γερμανοί έχουν λάβει τη σχετική απόφαση.

Δεύτερον, είναι τελείως άστοχο η κυρία Ολγα Γεροβασίλη να υποδεικνύει στο γερμανικό ΥΠΟΙΚ ποια είναι η ενδεδειγμένη στρατηγική του για την Ελλάδα. Αρα, όλος αυτός ο χειρισμός δείχνει σαν μια ατυχής διαχείριση εσωτερικής κατανάλωσης.

Είναι βέβαιο, όμως -αν βγάλουμε από τη μέση την πολιτική και τη διπλωματία και πιάσουμε τα πράγματα από οικονομικής πλευράς-, ότι θα καταμετρήσουμε πάμπολλες αστοχίες του ΔΝΤ, θα διαπιστώσουμε ότι οι αποφάσεις του οδηγούν σε φαύλο κύκλο και θα καταλήξουμε στο ότι η Ευρώπη έπρεπε τόσο καιρό να είχε δομήσει από μόνη της λύσεις όπως αυτές της κατεύθυνσης Ντράγκι. Δυστυχώς, ακόμα και μετά από πέντε χρόνια, οι εταίροι μας θέλουν την νταντά του ΔΝΤ για να αντιμετωπίσουν ένα πρόβλημα του μεγέθους του ελληνικού, που δεν αποτελεί και κάποιον γόρδιο δεσμό.

Το αν κάπου μπορεί να έχει δίκιο η πλευρά του ΔΝΤ αυτό είναι η εξαρχής αλλοπρόσαλλη διαχείριση της κυβέρνησης Παπανδρέου, που αντί να μειώσει το Δημόσιο και να κάνει μεταρρυθμίσεις επέλεξε τη φορολογία και την ανεργία του ιδιωτικού τομέα. Ομως ακόμα και σήμερα η κρατικιστική πλευρά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ κατήγαγε μια νίκη, καθώς απέφυγε την ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ, που είχε συγκεκριμένο λογιστικό στόχο για τους πιστωτές.

Η επικράτηση των κρατιστών κατά την τελευταία πενταετία είχε αυτές τις επιπτώσεις που βλέπουμε. Τις συνεχείς μειώσεις συντάξεων και μισθών, που υπονομεύουν την ενεργό ζήτηση και ρίχνουν νερό στον μύλο της σχολής Σόιμπλε, η οποία βασίζεται στη λιτότητα και τη δημοσιονομική ισορροπία ως προϋπόθεση για να υπάρξει ανάπτυξη. Και εδώ ο πρωθυπουργός πρέπει να αποφασίσει πώς θα εφαρμόσει τη νεο-κεϊνσιανή πολιτική που πιστεύει και την οποία έχει διακηρύξει. Η ενεργός ζήτηση του Κέινς δεν αναφέρεται σε μια οικονομία με υπερβάλλοντα κρατισμό, αλλά σε μια αγορά όπου τονώνεται η ζήτηση με δημόσιες επενδύσεις και αυξήσεις μισθών. Πόσο αλήθεια περικόπηκε φέτος το πρόγραμμα των δημοσίων επενδύσεων και ποιοι είναι οι παράγοντες που ευθύνονται γι’ αυτό;

Η ανάπτυξη όμως θα προέλθει και από το Γεωπολιτικό, εκεί όπου γίνονται συνεχείς επαφές και προσπάθειες. Σίγουρα η υπόθεση των αγωγών και οι ΑΟΖ είναι βασικές παράμετροι για μια επενδυτική διαδικασία που θα βοηθήσει τις οικονομίες της περιοχής μας. Από την άλλη πλευρά, όμως, τα περιστατικά με τα νεκρά παιδιά στο Αιγαίο δεν σταματούν, και αυτό, όπως είπε και ο Κέρι, είναι πρόβλημα και ζήτημα ευρωπαϊκό και όχι ελληνικό. Στην Ευρώπη υπάρχουν φωνές, όπως αυτή του Μάρτιν Σουλτς, που με όλα αυτά μάλλον θα δυναμώνουν παρά θα χάνονται.
Ωστόσο η ελληνική πλευρά για να σταθεροποιηθεί και να ανακτήσει την αξιοπιστία της πρέπει πρώτα απ’ όλα να εφαρμόσει τα συμφωνηθέντα, και πολύ καλά είπε ο κ. Ευκλείδης Τσακαλώτος ότι ας μην περιμένουν κάποιοι ότι στη δραχμή θα κάνουν ό,τι θέλουν. Θα ήθελα όμως να κλείσω με την κυρία Γεροβασίλη, η οποία κάνει μια δύσκολη προσπάθεια, με την πλειονότητα των media απέναντι. Δεν είναι μόνο η ελληνική κυβέρνηση που εκφράζει το συμφέρον του ελληνικού λαού, είναι και τα εκατομμύρια πολίτες που έχουν την απαίτηση από την κυβέρνηση να κάνει τη δουλειά της και να ξέρουν όλοι μαζί και καθένας ξεχωριστά πολύ καλά το συμφέρον τους.