Θεσσαλονίκη

Μία φορά και ένα καιρό ήταν ένα κόμμα της αριστεράς, το οποίο κατέκτησε την εξουσία.

Δύσκολο πράγμα η εξουσία, ιδιαίτερα όταν καλείσαι να την ασκήσεις σε μία χρεοκοπημένη χώρα. Σε μία χώρα που έχει χάσει την εθνική της κυριαρχία και που παράλληλα οι προηγούμενες κυβερνήσεις της είχαν καταστήσει σαφές προς κάθε ενδιαφερόμενο ότι ακολουθούν την τακτική του: «ακούμε και υπακούμε».

Όμως επειδή αριστερά εκτός από «ευαισθησία» και «ανθρωπιά» σημαίνει και «αγώνας», το κόμμα αποφάσισε να το παλέψει. Να το παλέψει βασιζόμενο στο «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», που στηριζόταν σε τέσσερις πυλώνες. Τον Σεπτέμβρη του 2014 οι πυλώνες έμοιαζαν ακλόνητοι. Το ίδιο συνέβαινε και τον Ιανουάριο του 2015. Σήμερα, όμως, έχουν αρχίσει να «υποχωρούν», να κάνουν «έντιμους συμβιβασμούς», να τρίζουν ελαφρώς ή και βαρέως.

Πυλώνας πρώτος. Ανθρωπιστική κρίση. Εδώ δεν κάναμε (σ.σ.: πληθυντικός ουσίας, όχι ευγενείας) πίσω. Πιθανώς γιατί η προετοιμασία ήταν καλύτερη. Πιθανώς γιατί δεν χρειάζονταν τόσο μεγάλη προσπάθεια για να πείσεις τους «εταίρους».

Πυλώνας δεύτερος. Φορολογία. «Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα», που έλεγε στο παρελθόν και ο όψιμος ερμηνευτής του «Άξιον Εστί», Σάκης. «Κατάργηση του ΕΝΦΙΑ»; Ξεχάστε την, τα ταμεία είναι άδεια. Αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ; Ξεχάστε το, τα ταμεία είναι άδεια. «Νέα σεισάχθεια» για τη ρύθμιση των «κόκκινων» δανείων; Ξεχάστε την (όπως όλα δείχνουν), γιατί οι κακομοίρες οι τράπεζες φυτοζωούν, με τα λεφτά της ΕΚΤ. «Επαναφορά κατώτατου μισθού»; Κάποια στιγμή θα συμβεί και αυτό. Όχι τώρα, όμως, γιατί είναι και ανάδρομος ο Ερμής.

Πυλώνας τρίτος. Εργασιακά. Συλλογικές διαπραγματεύσεις, μετενέργεια, εργασιακά δικαιώματα, μη περικοπή συντάξεων. Η μεγάλη μάχη, με τις πολλές, κόκκινες γραμμές. Κάποιες, μάλλον, έχουν γίνει ροζ και τείνουν να… ασπρίσουν, αλλά όλο και κάτι θα σωθεί. Ακόμη και το ελάχιστο να σωθεί είναι μία νίκη. Όχι του κόμματος, όχι της κυβέρνησης, των Ελλήνων.

Πυλώνας τέταρτος. Κράτος. Θα φτιαχτεί και αυτό, που θα πάει. Κάποια στιγμή, τελικώς, θα αρχίσει να λειτουργεί. Υπηρετώντας αυτόν στον οποίο ανήκει εξ ορισμού, τον πολίτη. Άλλωστε προέχει το να «επαναχαράξουμε τον χάρτη λειτουργίας των ΜΜΕ». Μόλις τελειώσουμε με αυτό, θα «πιάσουμε» το κράτος.

Υ.Γ. «Της Σαλονίκης μοναχά της πρέπει το καράβι. Να μην τολμήσεις να τη δεις ποτέ από τη στεριά», συμβούλευε ο ποιητής. Αν, μάλιστα, η «στεριά» είναι αυτή των Βρυξελλών, τότε «Ψυχή βαθειά, σύντροφοι»…