Το στοίχημα του νέου αρχηγού της Ν.Δ.

Την ώρα που οι εξελίξεις στο οικονομικό πεδίο αλλάζουν ταχύτατα, με ρυθμούς μη προβλέψιμους, όπως συμβαίνει με την άνοδο επιτοκίων στην αμερικανική οικονομία, η ελληνική πλευρά δεν έχει πείσει ακόμα ότι σταματά να κυνηγά την ουρά της, όπως έγινε κατά κόρον τη χρονιά που οσονούπω κλείνει.

Οι αγορές δείχνουν κάποια πρώτα θετικά σημάδια, με τις δηλώσεις του ίδιου του Πόλσον στο συνέδριο της Capital Link στη Νέα Υόρκη ότι το ελληνικό χρηματιστήριο είναι το πλέον υποτιμημένο και θα έρθει η ώρα που οι ελληνικές τράπεζες θα αρχίσουν να διαπραγματεύονται στο ύψος της λογιστικής τους αξίας. Ο ίδιος, αφού έχασε τις αρχικές επενδύσεις του στην Ελλάδα μετά τα capital controls, επανήλθε αναλαμβάνοντας ένα ποσοστό περίπου της τάξεως του 10% στην Τράπεζα Πειραιώς.

Ομως αυτά δεν αρκούν για να πούμε ότι μια οικονομία που έχει περάσει τόσο μεγάλο σοκ, όπως η ελληνική, θα μπορέσει να σταθεί άμεσα στα πόδια της. Ο προφανής κίνδυνος είναι η κόπωση απέναντι σε ένα νέο πρόγραμμα που εκτελείται και το ζήτημα που προκύπτει είναι πώς θα ανταποκριθούν οι μηχανισμοί της οικονομίας όταν μιλάμε για νέα κεφάλαια ή επιστροφή κεφαλαίων που πρέπει να εισέλθουν και να στηρίξουν τη συνέχεια.

Η κυβερνητική πλευρά βάζει μπροστά το ένα νομοσχέδιο μετά το άλλο στο πλαίσιο της συμφωνίας που υπέγραψε. Η δε υπόθεση των κόκκινων δανείων που πολιτικά είναι σαφώς μια ζαριά υψηλού ρίσκου, από οικονομικής πλευράς είναι μονόδρομος για την επιστροφή της ρευστότητας. Ετσι φτάσαμε στο σημείο να πει ο πρόεδρος του ΣΕΒ Θεόδωρος Φέσσας ότι είμαστε προ της αναστροφής του κλίματος προς το θετικό και πως η υπόθεση της διαχείρισης των κόκκινων δανείων θα βοηθήσει την απασχόληση.

Είναι όμως και άλλοι, αυτοί που προέρχονται από οικονομικούς κύκλους, που λένε ότι «αυτά που περνά τούτη η κυβέρνηση, κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να τα περάσει». Απέναντι σε όλα αυτά είναι εμφανής η πενία της αντιπολίτευσης, που θεωρητικά τουλάχιστον θα έπρεπε να ήταν ο πολιτικός πρωταγωνιστής της αναδιάρθρωσης της οικονομίας. Είναι δε ξεκάθαρο ότι η αντιπολιτευτική παραφιλολογία διά στόματος Βαγγέλη Μεϊμαράκη συμπίπτει με μια κινδυνολογία άνευ αντικρίσματος και μια ηθικολογία περί των υποσχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ που λίγο ενδιαφέρει αυτούς που περιμένουν να εισπράξουν καθημερινά τις επιταγές τους και να πληρώσουν δάνεια και φόρους. Η φράση του Γιάννη Πλακιωτάκη δε, περί ανάγκης εγκατάλειψης από τον Αλέξη Τσίπρα της κομμουνιστικής αντιπολίτευσης, μόνο περιπαιχτικά μπορεί να αντιμετωπιστεί από τα funds που έρχονται να πάρουν ό,τι βρουν, καλώς ή κακώς δεν το εξετάζω στην παρούσα φάση.

Είναι προφανές ότι η σημερινή Νέα Δημοκρατία πρέπει να κάνει ένα βήμα μπροστά, όπως έκανε πριν από λίγα χρόνια και η Αριστερά. Χρειάζεται ένας νέος αρχηγός, με φρέσκο όραμα, γνώση και ευρωπαϊκή κατεύθυνση. Ακόμα και αν πάμε όλοι μαζί στη δραχμή το ερχόμενο καλοκαίρι, η αντιπολίτευση πρέπει να ασκεί θεσμικά τον ρόλο της και όχι να αδειάζεται όπως στην εποχή Εβερτ – Σημίτη. Γνωρίζω και εκτιμώ τον Αδωνι Γεωργιάδη για την τόλμη και την ειλικρίνειά του, έχουμε διαφωνήσει πολλές φορές και του έχω ασκήσει κριτική. Τον Απόστολο Τζιτζικώστα τον ξέρω μόνο ως όνομα και βλέπω ότι θέλει να προτάξει το κοινωνικό στοιχείο στους σχεδιασμούς του.

Θα ήθελα να σταθώ όμως στον Κυριάκο Μητσοτάκη τον οποίο γνωρίζω πολλά χρόνια, ποτέ, όμως, δεν κάναμε παρέα. Μου έκανε από την αρχή αίσθηση η άμιλλα και η αποφασιστικότητα με την οποία διεκδικεί την αρχηγία. Ξέρω πολύ καλά ότι έχει ένα βαρύ όνομα, και από την όποια εμπειρία μπορώ να έχω από τους χρονικούς κύκλους της οικονομίας πιστεύω ότι είναι άριστος γνώστης της πραγματικότητας και έχει την ευρωπαϊκή αποδοχή. Πλεονέκτημά του είναι επίσης το γεγονός ότι δεν έχει καμία ανάγκη να μπλέξει την πολιτική με τις μπίζνες και θέλει να πάρει μια πολιτική ρεβάνς, που αποτελεί και το ισχυρό κίνητρό του.

Κάποιοι του καταλογίζουν ότι εμφανίζεται απόμακρος ή στυφός -«καταραμένο Κολλέγιο»-, όμως για όσους τον ξέρουν καλά, είναι ένας ευαίσθητος άνθρωπος με ιδιαίτερα υπεύθυνη αντιμετώπιση όσον αφορά στα θέματα της οικογένειας. Ολα μετράνε στη δύσκολη σημερινή φάση και πιο πολύ τα πρόσωπα που θα διαχειριστούν τις καταστάσεις που έχουμε μπροστά μας.