Τότε έπρεπε να είχαν κουρευτεί οι καταθέσεις

Η υπόθεση της εκροής των καταθέσεων δείχνει αρρώστεια χωρίς γιατριά και πιθανώς καταδεικνύει, ότι άλλη θα πρέπει να είναι και εδώ η αντιμετώπιση της κρίσης για ένα κρατος-μέλος της Ευρωζώνης.

Κατ αρχάς, το κούρεμα των καταθέσεων που ποτέ δεν έγινε και ποτέ δεν θα γίνει στην Ελλάδα, αποδεικνύεται τώρα, ότι θα ήταν χρήσιμο να είχε γίνει στην αρχή της κρίσης, δηλαδή το 2009-2010. Διότι τελικά και οι καταθέσεις έφυγαν και ακόμα και σήμερα εμπιστοσύνη δεν υπάρχει και το κυριότερο ζήτημα που τίθεται, είναι πώς θα αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη.

Αν λοιπόν το 2009, όταν οι καταθέσεις ήταν 240 δισ είχε γίνει ένα κούρεμα της τάξης 10-12% κλιμακωτά και στα πρότυπα του αρχικού σχεδιασμού της Κύπρου θα είχαν μαζευτεί άπαξ 24-29 δισ, το δημοσιονομικό έλλειμμα που τόσο ειλικρινά φρόντισε να αποκαλύψει η τότε κυβέρνηση θα είχε κλείσει με την μια και η συνέχεια θα ήταν διαφορετική.

Αντ’ αυτού σήμερα έχουμε καταθέσεις 130 δισ, έχουμε πληρώσει περισσότερα από φορολογίες ακινήτων και ένα σωρό έκτακτες, ενώ όλα δείχνουν να είναι και πάλι σε ένα κρίσιμο όριο. Τώρα βέβαια είναι πολύ αργά και οποιαδήποτε τέτοια πρωτοβουλία θα τίναζε οριστικά κα αμετάκλητα στον αέρα το ό,τι έχει απομείνει από την ελληνική οικονομία.

Αντίθετα τώρα τα ευρωπαικά θεσμικά όργανα θα πρέπει να μιλήσουν για εγγύηση του συνόλου των ελληνικών καταθέσεων από την στιγμή που η οικονομία θα μπει σε νέο πρόγραμμα και να φροντίσουν την εισαγωγή κεφαλαιων στην Ελλάδα. Πιθανώς μάλιστα κάποια από τις 4 συστημικές τράπεζες και γιατί όχι η μικρότερη θα πρέπει να αποκτήσει και μετόχους από τα κράτη-leaders της Ευρωζώνης.

Ώστε να λήξει η συνεχής και διαρκής αμφισβήτηση της συμπεριφοράς των καταθετών. Είναι αμαμφισβήτητο δικαίωμα του καθένα να προφυλάσσει τα κεφάλαιά του, όμως με μια τέτοια μονοσήμαντη κατεύθυνση ούτε οι ελληνικές τράπεζες θα ανακάμψουν, ούτε η ελληνική οικονομία θα μπορέσει να χρηματοδοτηθεί. Και είναι πραγματικά λυπήρό για ένα τραπεζικό σύστημα που δεχόταν σωρηδόν τις καταθέσεις από το εξωτερικό όταν χρεωκοπούσε η Lehman, να καταστεί τόσο άδοξα ο αδύναμος κρίκος μετά από τόσες προσπάθειες!

Στο κάτω κάτω η κρίση χρέους στην Ευρώπη έληξε όχι γιατί πήγαν καλά τα προγράμματα λιτότητας αλλά γιατί η ΕΚΤ εγγυήθηκε την απεριόριστη υποστήριξη στο ”σορτάρισμα” των ευρωπαικών ομολόγων.