Να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα επιχειρεί τώρα η κυβέρνηση. Το υπουργείο Οικονομικών εξέδωσε και ανακοίνωση για να απαντήσει στο δημοσίευμα του ΘΕΜΑτος που αναδεικνύει πως, όπως ήρθε η τροπολογία, από τη ρύθμιση με τις 100 δόσεις επωφελούνται οι «έχοντες και αντέχοντες» ενώ αποκλείονται τα πραγματικά θύματα της οικονομικής κρίσης.
Στην απάντηση του το υπουργείο Οικονομικών τονίζει:
1. «Η νέα ρύθμιση απευθύνεται ακριβώς στη συντριπτική πλειοψηφία των οφειλετών, παρέχοντάς τους τη δυνατότητα να ρυθμίσουν τις οφειλές τους προς τη Φορολογική Διοίκηση και τα ασφαλιστικά ταμεία. Λαμβάνεται μάλιστα ιδιαίτερα μέριμνα για την κατάσταση των οικονομικά ασθενέστερων, στους οποίους δίνεται η δυνατότητα ρύθμισης των οφειλών τους μέχρι και σε 100 δόσεις».
Ωστόσο η αλήθεια είναι ότι η οικονομική κατάσταση των «ασθενέστερων» δεν εξετάζεται καν στη ρύθμιση, αφού κριτήριο είναι μόνον το ύψος της οφειλής και όχι αν έχει εισόδημα για να ζει και να πληρώνει φόρους ο πολίτης.
2. «Σε αντίθεση με παλαιότερες ρυθμίσεις, δεν υπάρχουν περιοριστικές προϋποθέσεις για την υπαγωγή στη ρύθμιση, ούτε εισοδηματικά ή περιουσιακά κριτήρια».
Τυπικά αυτό ισχύει, αλλά το πρόβλημα είναι ότι ο οφειλέτης που έχει πραγματικό πρόβλημα (όπως εκατομμύρια άνεργοι και οι μικρομεσαίοι που φυτοζωούν) πρέπει να βρει τρόπο να πληρώνει από την επόμενη εβδομάδα όχι μόνον πχ 50 ευρώ της δόσης –που είναι πράγματι μία μεγάλη ανάσα- αλλά και τους τρέχοντες φόρους της χρονιάς για να μπει στη ρύθμιση και όλους τους επόμενους στο μέλλον που δεν μπορούσε να πληρώνει ως τώρα. Το πόσοι από τα 3 εκατομμύρια οφειλέτες θα καταφέρουν να ανταποκριθούν, θα αποδείξει αν ήταν αρκετό να μην καθορίζονται εσοδηματικά κριτήρια στο νόμο.
3. «Προβλέπεται δυνατότητα επιλογής, προκειμένου ο κάθε φορολογούμενος να μπορεί να επιλέγει τον αριθμό δόσεων που ανταποκρίνεται στις οικονομικές του δυνατότητες. Οι προσαυξήσεις, οι τόκοι και τα πρόστιμα εκπρόθεσμης καταβολής μειώνονται αναλόγως του αριθμού των δόσεων από 20% έως και 100% και προβλέπεται μειωμένο επιτόκιο».
Με τον τρόπο αυτό, επιβραβεύεται όποιος έχει περισσότερα λεφτά για να πληρώνει μεγαλύτερη δόση και άρα, λιγότερους τόκους και μικρότερες προσαυξήσεις. Όσοι μπορούν να δίνουν μόνο 50 ευρώ το μήνα, θα έχουν μικρότερη ωφέλεια η μόνο επιβάρυνση από τόκους.
4. «Προβλέπονται πρόσθετα ευεργετήματα για την περίπτωση των οφειλετών που είχαν υπαχθεί και τηρούν με συνέπεια τους όρους της ρύθμισης της «νέας αρχής» στο πλαίσιο του ν. 4152/2013.
Η δυνατότητα αυτή δίδεται μόνο σε όσους είχαν μπει στη ρύθμιση των 48 δόσεων για παλαιά χρέη πριν 2014. Όσοι άντεχαν να πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους στα χρόνια της κρίσης αλλά τώρα «γονάτισαν», έχουν μείνει στην πάγια ρύθμιση με τις 12 δόσεις και για αυτούς δεν προβλέπεται η αναδρομική έκπτωση που τώρα έχουν ανάγκη.
5. «Οι οφειλέτες που εντάσσονται στη ρύθμιση πρέπει να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους από την 1η Οκτωβρίου και εξής, έχοντας τη δυνατότητα υπαγωγής ως προς αυτές στα προγράμματα πάγιας ρύθμισης που προβλέπονται από τις κείμενες διατάξεις».
Αν η λογική της κυβέρνησης είναι να επιλέξει ο πολίτης και να πληρώνει για ένα πακέτο δύο, τριών ή τεσσάρων ρυθμίσεων για παλαιά και νέα χρέη, για χρέη στις τράπεζες ή στην εφορία και στα ασφαλιστικά ταμεία, πέραν των κανονικών δόσεων σε έχοντες φόρους (πχ εισόδημα, ΕΝΦΙΑ κλπ) τότε προφανώς η κυβέρνηση έχει βάλει στόχο κάτι που δεν μπορεί να επωμιστεί εύκολα ο μέσος άνθρωπος που δεν προλαβαίνει να πληρώνει ταυτόχρονα για ενοίκιο, πάγια έξοδα, δίδακτρα των παιδιών του κλπ .
6. «Η φιλοσοφία της διάταξης είναι να παράσχει στους πολίτες την αναγκαία υποστήριξη, προκειμένου να καταστήσουν το χρέος τους βιώσιμο, έτσι ώστε να επιλέξουν εκείνο το πρόγραμμα ρύθμισης που τους επιτρέπει να μη δημιουργούν νέα χρέη, προκαλώντας ένα φαύλο κύκλο τόσο γι’ αυτούς όσο και για το Δημόσιο».
Το πρόβλημα όμως, εδώ και χρόνια, είναι ότι ενώ όλοι ζητούν να πουν σ ρυθμίσεις για τα προηγούμενα χρέη τους, αδυνατούν να βάλουν σε σειρά τα επόμενα που συσσωρεύονται με τα πρόσθετα βάρη που συσσωρεύονται κάθε μήνα. Για αυτό άλλωστε και η νέα ρύθμιση με τις 100 δόσεις εξαγγέλλεται σαν «τελευταία ευκαιρία» για ρυθμίσεις όπως εκείνη με τις 48 πριν από ενάμισι χρόνο και άλλες πολλές παλαιότερες.
7. « Η διάταξη αναγνωρίζει το ενδεχόμενο συγκυριακής αδυναμίας τήρησης των όρων της ρύθμισης και προβλέπει ρητά ότι δεν επέρχεται η οποιαδήποτε δυσμενής συνέπεια στους οφειλέτες που δεν καταβάλλουν εμπρόθεσμα μέχρι δύο δόσεις ανά έτος του προγράμματος ρύθμισης».
Αν και το αναγνωρίζει, δεν το εξαρτά από τη φύση του προβλήματος του οφειλέτη αλλά του βάζει τα μαχαίρι στο λαιμό να βρει λύση μέσα σε 60 μέρες όσο δύσκολη και αν είναι η περίπτωσή του.
8. «Δίνεται, επίσης, η δυνατότητα επανένταξης στη ρύθμιση σε περίπτωση απώλειάς της λόγω ανωτέρας βίας».
Η πρόνοια όμως για τυχόν προβλήματα Υγείας ή άλλες τέτοιες έκτακτες «ανθρώπινες» καταστάσεις δεν μπορεί να δώσει ανακούφιση στους μακροχρόνια άνεργους ή μικρομεσαίους που έκλεισαν ή λειτουργούν με ζημίες.
9. «Η δυνατότητα της Φορολογικής Διοίκησης να προβαίνει σε συμψηφισμό των χρηματικών απαιτήσεων του οφειλέτη κατά του Δημοσίου περιορίζεται σε ποσό που αντιστοιχεί στο 1/7 των δόσεων που υπολείπονται».
10. «Διευκολύνεται, τέλος, σημαντικά σε σχέση με το προϊσχύσαν καθεστώς η άρση κατασχέσεων στα χέρια τρίτων για όσους έχουν υπαχθεί στη ρύθμιση».
Ωστόσο δεν αίρονται αυτομάτως οι κατασχέσεις για όποιον καταφέρει να υπαχθεί στη ρύθμιση αλλά του ζητείται να κάνει αίτηση και να πληρώσει το 50% της οφειλής του. Αν όμως κάποιος που παλεύει να αποφύγει την κατάσχεση μπορούσε να πληρώσει το 50% της οφειλής ίσως θα είχε βρει τρόπο να πληρώσει και το υπόλοιπο 50% και να εξοφλήσει για να μην κινδυνεύει. Εκτός αν το μέτρο αφορά αυτούς που έχουν λεφτά στην άκρη, δεν πληρώνουν φόρους και όταν έρθει η ύστατη ώρα, μπορούν να μπουν στη ρύθμιση και να σταματήσουν τις κατασχέσεις, επωφελούμενοι και από εκπτώσεις και τα χαμηλά επιτόκια που οι πραγματικά αδύναμοι δεν γλιτώνουν.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.