Κάποτε το μπάνιο ήταν το τελευταίο καταφύγιο ιδιωτικότητας μέσα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Σήμερα, ακόμη και αυτό αρχίζει να μοιάζει προαιρετικό. Στη σιωπηλή λίστα περικοπών που εφαρμόζει ο ξενοδοχειακός κλάδος τα τελευταία χρόνια, μετά τις ντουλάπες και τις μπανιέρες, έφτασε πλέον και η σειρά της… πόρτας.
Όλο και περισσότεροι ταξιδιώτες ανοίγουν το δωμάτιό τους και συνειδητοποιούν ότι το μπάνιο δεν απομονώνεται πια πλήρως από τον χώρο ύπνου. Αντί για κανονική πόρτα, τους περιμένει μια συρόμενη κατασκευή, ένα ημιδιάφανο γυαλί, μια κουρτίνα, ένας τοίχος τοποθετημένος «με στρατηγική», ή –στην πιο ακραία εκδοχή– τίποτα απολύτως.
Για τα ξενοδοχεία μεσαίας κατηγορίας, η λογική πίσω από αυτή την επιλογή είναι ωμή και καθαρά αριθμητική. Εδώ και χρόνια κινούνται με ασφυκτικά περιθώρια κέρδους, προσπαθώντας να συγκρατήσουν τις τιμές. Μετά την πανδημία, τα επαγγελματικά ταξίδια δεν επέστρεψαν ποτέ πλήρως, ενώ τα λειτουργικά κόστη —μισθοί, ενέργεια, υλικά, εργολαβίες— αυξάνονται με ρυθμούς που δεν αφήνουν περιθώρια εφησυχασμού.
Στα μάτια πολλών οικονομικών διευθυντών, η πόρτα του μπάνιου μοιάζει με πολυτέλεια χωρίς απόδοση. Τα μπάνια είναι συνήθως χώροι χωρίς παράθυρα· μια κλειστή πόρτα περιορίζει το φυσικό φως και ανεβάζει τον λογαριασμό ρεύματος. Το ξύλο έχει ακριβύνει, τα χερούλια χαλάνε, οι μηχανισμοί μπλοκάρουν. Άρα, γιατί να υπάρχουν;
Σε αρκετά ξενοδοχεία, η λύση είναι πιο ριζική: ο νιπτήρας και το ντους μεταφέρονται μέσα στο υπνοδωμάτιο, ενώ μόνο η λεκάνη παραμένει σε έναν «κλειστό» χώρο — που συχνά χωρίζεται απλώς με γυαλί. Το δωμάτιο δείχνει μεγαλύτερο, η κατασκευή απλοποιείται, το κόστος μειώνεται.
Για μερίδα επισκεπτών, όλα αυτά είναι λεπτομέρειες. Αν το κρεβάτι είναι άνετο και το Wi-Fi γρήγορο, η πόρτα περνά σε δεύτερη μοίρα. Για άλλους όμως, η απουσία της είναι λόγος ακύρωσης.
Η Αμερικανίδα Σέιντι Λόουελ το ανακάλυψε με τον πιο άβολο τρόπο, όταν σε ταξίδι της στο Λονδίνο διαπίστωσε ότι το δίκλινο δωμάτιο που είχε κλείσει για να μοιραστεί με τον πατέρα της… δεν είχε πόρτα στο μπάνιο. Το σοκ εξελίχθηκε σε ακτιβισμό. Έτσι γεννήθηκε η εκστρατεία «Bring Back Doors» («Φέρτε πίσω τις πόρτες»).
Η Λόουελ άρχισε να στέλνει emails σε εκατοντάδες ξενοδοχεία, με δύο απλές ερωτήσεις: «Υπάρχει πόρτα που κλείνει πλήρως;» και «Είναι από γυαλί;». Με βάση τις απαντήσεις, συντηρεί δύο λίστες: ξενοδοχεία με πόρτες και ξενοδοχεία χωρίς. Στη δεύτερη κατηγορία, μάλιστα, τα κατατάσσει με ακρίβεια: 80% ιδιωτικότητα για συρόμενες πόρτες, 50% για γυάλινες, και μηδενική ιδιωτικότητα για δωμάτια χωρίς πόρτα ή με τοίχους που έχουν άνοιγμα προς το υπνοδωμάτιο.
Σύμφωνα με τη Wall Street Journal, περισσότερα από 500 ξενοδοχεία παγκοσμίως έχουν ήδη καταχωρηθεί στη λίστα «χωρίς πόρτα». Η Λόουελ ελπίζει ότι η πρωτοβουλία της θα καλύψει ένα κενό πληροφόρησης που τα επίσημα sites αποφεύγουν επιμελώς να αναφέρουν — και ότι θα πιέσει τον κλάδο να επανεξετάσει τα όριά του.
«Ίσως κάποια στιγμή καταλάβουν ότι η ιδιωτικότητα δεν είναι προϊόν προς έκπτωση», λέει. «Γιατί αλλιώς, οι πελάτες απλώς θα πηγαίνουν εκεί όπου η πόρτα του μπάνιου εξακολουθεί να υπάρχει».
Διαβάστε ακόμη
Χρυσός: Αυτοί είναι οι 5 λόγοι που θα διατηρήσουν το ράλι (γράφημα)
Tesla: Καινοτομία, τιμές και πολιτική φθείρουν την αξία του brand – «Βουτιά» 36% το 2025
Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφτείτε το Πρώτο Θέμα
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.