Το Σίτι του Λονδίνου πάντα υπερηφανευόταν για την ανοιχτή στάση του απέναντι στις διεθνείς επιχειρηματικές δραστηριότητες. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχει μετατραπεί σε πεδίο μάχης.
Η ανάλυση των FT για τέσσερις δεκαετίες συναλλαγών δείχνει ότι το τρέχον κύμα εξαγορών βρετανικών εισηγμένων εταιρειών από ξένους αγοραστές είναι ασυνήθιστα έντονο.
Μόνο τα τελευταία 10 χρόνια, περισσότερες από 300 εταιρείες, με συνολική αξία άνω του μισού τρισεκατομμυρίου λιρών σε σημερινές τιμές, έχουν εξαγοραστεί από ξένους αγοραστές. Η κίνηση προς την αντίθετη κατεύθυνση ήταν, συγκριτικά, πολύ πιο περιορισμένη.
Οι φετινές εξαγορές εταιρειών αξίας πολλών δισεκατομμυρίων λιρών — στις οποίες περιλαμβάνονται η εταιρεία δοκιμών Intertek, ο όμιλος ακινήτων Segro και η αεροπορική εταιρεία χαμηλού κόστους easyJet — καταδεικνύουν τη συνεχιζόμενη ευπάθεια των βρετανικών ανώνυμων εταιρειών. Μέχρι στιγμής, το 2026, οι ανακοινωμένες ξένες εξαγορές ολόκληρων εταιρειών εισηγμένων στο Ηνωμένο Βασίλειο, συμπεριλαμβανομένου του χρέους, έχουν φτάσει τα 73 δισεκατομμύρια λίρες, το υψηλότερο επίπεδο από το 2018.
Η αδύναμη βάση εγχώριων θεσμικών μετόχων, οι χαμηλές αποτιμήσεις των βρετανικών εταιρειών σε σύγκριση με τις αντίστοιχες των ΗΠΑ, τα εμπόδια στην επέκταση και τα οικονομικά κίνητρα για πώληση συντηρούν την τάση αυτή — και δημιουργούν ένα αυξανόμενο οικονομικό πρόβλημα για το Ηνωμένο Βασίλειο.
Συχνά, οι ξένοι όμιλοι ιδιωτικών κεφαλαίων είναι αυτοί που επωφελούνται. Η σουηδική εταιρεία ιδιωτικών κεφαλαίων EQT ηγήθηκε της εξαγοράς της Intertek ύψους 10,7 δισ. λιρών τον Ιούνιο, ενώ η easyJet αποδέχτηκε την εξαγορά της από την Apollo ύψους 5,7 δισ. λιρών, αφού αντιστάθηκε σε μια ανταγωνιστική προσφορά από άλλο όμιλο ιδιωτικών κεφαλαίων.
Οι τραπεζίτες και οι δικηγόροι στο Σίτι ανταμείβονται. Σύμφωνα με στοιχεία του London Stock Exchange Group, η εξαγορά της Segro από την αμερικανική Prologis αναμένεται να αποφέρει αμοιβές συνολικού ύψους 116 εκατ. δολαρίων σε τράπεζες όπως η Morgan Stanley και η JPMorgan Cazenove.
Η ανάλυση των FT στα στοιχεία του LSEG δείχνει ότι η πώληση βρετανικών εταιρειών αποτελεί μακροπρόθεσμο φαινόμενο, το οποίο συχνά προκύπτει όταν τα διοικητικά συμβούλια δεν μπορούν να βρουν τρόπο για ταχύτερη ανάπτυξη ή όταν ένας ξένος αγοραστής αναζητά είσοδο στην αγορά. Οι κυβερνήσεις έχουν αποφύγει να εμποδίσουν τις συναλλαγές, εκτός από περιπτώσεις εθνικής ασφάλειας, και οι μεγάλες εταιρείες προστατεύονται λιγότερο από τις οικογενειακές συμμετοχές σε σύγκριση με την Ευρώπη, όπου χώρες όπως η Γαλλία και η Γερμανία έχουν σημειώσει χαμηλότερα ποσοστά ξένων εξαγορών.
Το ίδιο το Σίτι του Λονδίνου ήταν ένας από τους πρώτους στόχους. Στον απόηχο της λεγόμενης απελευθέρωσης «Big Bang» το 1986, ιστορικά ονόματα του Λονδίνου όπως η Morgan Grenfell Asset Management, η SG Warburg, η Smith New Court και άλλα εξαγοράστηκαν από αμερικανούς ή ευρωπαίους ανταγωνιστές. Το Σίτι συγκρινόταν όλο και περισσότερο με το Wimbledon: ένα μέρος που φιλοξενούσε πρωταθλήματα στα οποία κυριαρχούσαν ξένοι παίκτες.
Η αλλαγή της χιλιετίας έφερε το επόμενο κύμα συναλλαγών, με εξαγορές εταιρειών όπως η αλυσίδα σούπερ μάρκετ Asda, η οποία εξαγοράστηκε από τη Walmart έναντι 6,7 δισ. λιρών το 1999.
Αλλά αυτή ήταν επίσης μια περίοδος κατά την οποία βρετανικές εταιρείες, από τον ενεργειακό όμιλο BP έως τον πάροχο κινητής τηλεφωνίας Vodafone, εξαγόραζαν ξένες επιχειρήσεις. Είχαν υψηλές αποτιμήσεις και οι επενδυτές, ενθουσιασμένοι από το «dotcom boom», στήριξαν την άντληση κεφαλαίων. Η αντίθεση με τη φετινή χρονιά, όπου οι εξαγορές βρετανικών εταιρειών υπερέβησαν κατά πολύ τις εξωστρεφείς συναλλαγές, όπως η αγορά της Arc Resources από τη Shell έναντι 16,4 δισ. δολαρίων, είναι έντονη.
Ο όμιλος μάρκετινγκ WPP ήταν ένας από τους πιο αδηφάγους εξαγοραστές, αποκτώντας μια σειρά μεγάλων αμερικανικών ανταγωνιστών κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 και του 2000.
Τα μεγαλύτερα deals, σύμφωνα με την έρευνα, ήταν τα εξής:
-Morgan Grenfell – Εξαγορά από την Deutsche Bank για £950 εκατ.
-Αsda – Εξαγορά από την Walmat για £6,7 δισ.
-Cadbury – Εξαγορά από την Kraft για £11,5 δισ.
-Ο2 – Εξαγορά από την Telefónica για £17,7 δισ.
-Arm Holdings – Εξαγορά από την Softbank για £24,3 δισ.
-Shire – Εξαγορά από την Takeda για £46 δισ.
-EasyJet – Εξαγορά από την Apollo για £5,7 δισ.
-Segro – Εξαγορά από την Prologis για £14 δισ.
-Schroders – Εξαγορά από την Nuveen για £9,9 δισ.
-Mannesmann – Εξαγορά από την βρετανική Vodafone για £183 δισ.
-Young and Rubicam – Εξαγορά από την βρετανική WPP για £3 δισ.
Τα στελέχη εισηγμένων εταιρειών δεν μπορούν να αποδώσουν εξ ολοκλήρου την ευθύνη για τις ανεπιθύμητες προσφορές εξαγοράς στην έλλειψη υποστήριξης από τους βρετανούς επενδυτές. Οι εταιρείες ιδιωτικών κεφαλαίων συχνά τις παρακολουθούν εδώ και χρόνια, αναζητώντας εταιρείες που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν ταχύτερα με περισσότερες επενδύσεις κεφαλαίου, μεγαλύτερη εστίαση και λιγότερες από τις περισπασμούς που συνεπάγεται η δημόσια εγγραφή.
Ωστόσο, το Ηνωμένο Βασίλειο έχει μεταβεί από μια ανοιχτή κεφαλαιαγορά που ενθάρρυνε τις εισερχόμενες και εξερχόμενες εταιρικές επενδύσεις σε μια κατάσταση μονόδρομης ροής. Οι ξένοι επενδυτές αποκομίζουν όλο και περισσότερο τις επενδυτικές αποδόσεις από τις βρετανικές επιχειρήσεις, και δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι η τάση αυτή θα μειωθεί, ούτε λόγος να πιστεύουμε ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο. Είτε λόγω της ανοιχτής στάσης του Σίτι απέναντι στις προσφορές, είτε λόγω της απουσίας εμπορικών φραγμών στη χώρα, είτε λόγω της έλλειψης εγχώριων επενδύσεων ή της έλλειψης εταιρικής φιλοδοξίας, το «συμπόσιο» των βρετανικών εισηγμένων εταιρειών συνεχίζεται.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.