Διαβάζω σήμερα τις προτάσεις για τον νέο εκλογικό νόμο που πρόκειται να καταθέσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη προς συζήτηση σε αυτή τη Βουλή, προκειμένου βεβαίως να ψηφιστούν ή όχι στην επόμενη

Μια τόσο μεγάλη και σύνθετη αλλαγή, με πρόβλεψη για λιγότερους βουλευτές, μεικτό σύστημα σταυρού και λίστας και ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή, όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας, δεν είναι διόλου εύκολη υπόθεση.

Πιθανότατα η ανάγνωση και μόνο τόσο ευρέων αλλαγών θα δημιουργήσει -αν δεν έχει ήδη δημιουργήσει- αντιδράσεις παντού στο πολιτικό σύστημα και φυσικά και εντός των κόλπων της Ν.Δ. Αλλωστε, η κυβερνώσα παράταξη είναι το πιο οργανωμένο πολιτικό κόμμα στην Ελλάδα, με πολύ στέρεες βάσεις στο παλαιοκομματικό σύστημα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Το ερώτημα, λοιπόν, που τίθεται είναι γιατί προκύπτει η ανάγκη και συζητιέται, τουλάχιστον από την κυβέρνηση, να αλλάξει το εκλογικό σύστημα, γιατί φαντάζομαι ότι το να γίνουν 250 αντί για 300 οι βουλευτές που εκλέγονται δεν λέει και κάτι τρομερό για την εξυγίανση του πολιτικού συστήματος.

Με αφορμή την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου εμφανίζονται δεκάδες βουλευτές να ζητάνε ρουσφέτια από τη διοίκησή του, άνοιξε τους τελευταίους μήνες μια δημόσια συζήτηση για τη μόνιμη αυτή πληγή της χώρας από συστάσεως του ελληνικού κράτους και εντεύθεν.

Και τη συζήτηση την άνοιξε ο ίδιος ο Μητσοτάκης, μάλιστα, την προηγούμενη Πέμπτη στη Βουλή, όπου έκανε αναφορές υποστηρίζοντας την προσπάθεια της κυβέρνησής του να κόψει ή έστω να περιορίσει το ρουσφέτι σε όλες τις εκφάνσεις του από τον δημόσιο τομέα, τις μεταθέσεις στον Στρατό, τις παραβάσεις στην Τροχαία μέχρι τις παρεμβάσεις στην Εφορία, η οποία, όπως είναι γνωστό, σταδιακά εδώ και χρόνια έχει περάσει στην ΑΑΔΕ.

Κρίσιμο ερώτημα, λοιπόν, αν όντως θέλουμε να καταργηθούν το ρουσφέτι, η ευνοιοκρατία, η κομματική προτίμηση στον δημόσιο βίο, στην καθημερινότητά μας, είναι το εξής: Θα παύσει κάποτε το ζήτημα της εξάρτησης ενός υπουργού από τον ψηφοφόρο και, αν ναι, πώς ο πολιτικός θα συνδέεται, με την καλή έννοια, με τον απλό πολίτη;

Γιατί το να ζητάς ένα ρουσφέτι για να πάρεις μια παράνομη επιδότηση ή να μην πάει στην παραμεθόριο ο γιος σου είναι η κακή πλευρά της επαφής πολιτικού και πολίτη. Αλλά το να ζητάς τη βοήθεια και τη συμπαράστασή του για πραγματικά προβλήματα της ζωής και της καθημερινότητας, για την ανάπτυξη και την πρόοδό σου, όχι μόνο δεν είναι ρουσφέτι, αλλά συνταγματικά κατοχυρωμένη υποχρέωση του εκλεγμένου προσώπου προς τον Ελληνα πολίτη.

Θεωρώ ότι σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, με όλα τα κατάλοιπα της Τουρκοκρατίας, αλλά και το δικό μας «ανατολίτικο DNA», μετά από 200 χρόνια ρουσφέτι, ο πιο εύκολος τρόπος είναι οι οριζόντιες καταργήσεις, η ψηφιοποίηση και οι αυτοματισμοί υπηρεσιών και δευτερευόντως βέβαια η σταδιακή απεξάρτηση των πολιτικών από τον ψηφοφόρο με το ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή.
Οσο λιγότερο «ανθρώπινο χέρι» παρεμβαίνει στις παρεχόμενες υπηρεσίες, αλλά και στις υποχρεώσεις του πολίτη, τόσο λιγότερο ρουσφέτι θα χωράει, και φυσικά τότε δεν νομίζω ότι ακόμα και ο εξαρτώμενος από την ψήφο του κόσμου υπουργός ή βουλευτής θα μπορεί να τάξει χάρες ή και να τις κάνει.

Από την άλλη πλευρά, η πλήρης απεξάρτηση του βουλευτή ή υπουργού από την εκλογική του περιφέρεια, γιατί δεν τον ενδιαφέρει καθόλου η ψηφοθηρία, ενέχει τον κίνδυνο να μην ασχολείται με το παραμικρό πρόβλημα της περιοχής του και να πάμε στο άλλο άκρο.

Ασφαλώς η κατάθεση του γερμανικού μοντέλου εκλογικού συστήματος ή κάτι παρεμφερούς από την κυβέρνηση, σε αυτή τη φάση, προς συζήτηση, δίχως το άγχος της πολιτικής εκμετάλλευσης, αφού δεν πρόκειται να ψηφιστεί από αυτή τη Βουλή, είναι μια καλή ευκαιρία για το πολιτικό σύστημα να διαβουλευτεί ελεύθερα και να το συζητήσει. Ας κάνουν και κάτι πιο δημιουργικό στη Βουλή αντί να διαπληκτίζονται νυχθημερόν…