Δεν είναι ανακριβές ότι ένα διαμερισματάκι των 60-70 τ.μ. στο Περιστέρι, στο Χαλάνδρι ή στον Πειραιά ενοικιάζεται 500 και 600 ευρώ και συνήθως είναι σε κακή κατάσταση, από παλαιό έως άθλιο.

Να συμφωνήσουμε επίσης ότι είναι υποχρέωση της Πολιτείας να κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθήσει τους αδύναμους οικονομικά πολίτες και προπάντων τους νέους ανθρώπους να βρουν μια κατοικία σε προσιτή τιμή για να στεγαστούν, ιδίως όταν πρόκειται για αυτούς που δεν έχουν κανένα εισόδημα λόγω σπουδών κ.λπ.

Υπάρχουν τρόποι και μέτρα που δοκιμάζονται και εφαρμόζονται τα τελευταία δύο χρόνια από την κυβέρνηση, οι επιδοτήσεις, τα κίνητρα και αντικίνητρα να ανοίξουν διαμερίσματα που τα κρατούν κλειστά οι ιδιοκτήτες τους. Νομίζω ότι δραστικά μέτρα δεν έχουν λάβει ακόμα, υπό την έννοια ότι το Δημόσιο διαθέτει μερικές δεκάδες χιλιάδες ακίνητα και οικόπεδα, οι τράπεζες το ίδιο, τα οποία παραμένουν ανεκμετάλλευτα.

Σε αρκετές χώρες της Ευρώπης, όταν χτίζονται ιδιωτικά συγκροτήματα κατοικιών, ένα ποσοστό της τάξης του 10%-20% προορίζεται υποχρεωτικά για κοινωνική κατοικία. Χρειάζεται, λοιπόν, ρηξικέλευθη πολιτική για να μπορέσει να αντιμετωπιστεί αυτό το κοινωνικό πρόβλημα, το οποίο βεβαίως συμβαίνει σχεδόν παντού σε όλο τον δυτικό κόσμο.

Πάμε τώρα, όμως, σε μια άλλη παράμετρο του ίδιου θέματος, στην άλλη όψη του νομίσματος. Στην Ελλάδα, με βάση τα πιο πρόσφατα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, του ΕΝΦΙΑ και της Eurostat, υπάρχουν περίπου 7,3 εκατομμύρια ιδιοκτησίες και 6,7 εκατομμύρια ακίνητα. Πόσοι είναι οι ιδιοκτήτες δεν ξέρουμε επακριβώς, αλλά πάντως είναι βέβαιο ότι είναι πολύ παραπάνω από τους ενοικιαστές που είναι, σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, περίπου 800.000 πολίτες. Το 70% των οικογενειών κατοικεί σε ιδιόκτητο σπίτι (ιδιοκατοίκηση), όσο σχεδόν είναι και ο μέσος όρος στην υπόλοιπη Ευρώπη, σύμφωνα πάντοτε με στοιχεία της Eurostat.

Αυτή, λοιπόν, είναι η πραγματική εικόνα, ότι η Ελλάδα, όπως άλλωστε και η υπόλοιπη Ευρώπη, είναι χώρα ιδιοκτητών και όχι ενοικιαστών. Αρα όταν τα ακίνητα αποκτούν αξία και ανεβαίνει η τιμή τους όλοι χαίρονται, με αποτέλεσμα είτε να τα ενοικιάζουν συμπληρώνοντας το εισόδημά τους, είτε να τα πωλούν, είτε απλώς… να κοιτούν την περιουσία τους να αυξάνεται. Ή όχι; Και αν υποθέσουμε ότι οι ιδιοκτήτες είναι 3-4 εκατομμύρια ή και παραπάνω (αφού τα σπίτια στο σύνολό τους είναι 7,3 εκατομμύρια), αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι δα και… μεγιστάνες του πλούτου. Πολλοί, δε, εξ αυτών συμπληρώνουν το εισόδημά τους με τα ενοίκια που εισπράττουν και ζουν τις οικογένειές τους.

Μην ξεχνάτε τι συνέβη το 2015 όταν απατηλά ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αναγγείλει ότι καταργείται ο ΕΝΦΙΑ με έναν νόμο κι ένα άρθρο, θεωρήθηκε τότε πολιτικά ως μία από τις πιο πετυχημένες προεκλογικές εξαγγελίες που συνέβαλαν στη νίκη και την ανάληψη της εξουσίας. Οχι ότι καταργήθηκε ποτέ επί ΣΥΡΙΖΑ, περιορίστηκε, όμως, σταδιακά επί σημερινής κυβέρνησης.

Επομένως, η «λύση» δεν είναι να πέσουν οι τιμές των ακινήτων ή να καταρρεύσει η αγορά όπως την εποχή της χρεοκοπίας, γιατί κανείς δεν θέλει να δει την περιουσία του να απομειώνεται. Αν υπάρχει λύση, είναι σε όλα όσα προαναφέρθηκαν και μπορεί να προχωρήσει η κυβέρνηση ώστε να βοηθήσει με οποιονδήποτε τρόπο την πτώση των ενοικίων.