Ο μεν ένας, ο Κώστας Καραμανλής, έπειτα από ένα τεράστιο διάστημα πλήρους αφωνίας ενώ η χώρα βούλιαζε στα μνημόνια και στη «Συριζίλα» από το 2015 δεν έβγαζε λέξη. Μιλιά. Είπε μόνο στο δημοψήφισμα ότι είναι υπέρ του ΝΑΙ και μάλλον έκανε και κακό στους φιλοευρωπαϊστές. Ο δε άλλος, ο Αντώνης Σαμαράς, υπήρξε θερμός υποστηρικτής του Μητσοτάκη σε όλα του, είχε τακτική επικοινωνία μέσω τρίτου προσώπου και στενού συνεργάτη του Μητσοτάκη έως το 2022 και σιγά-σιγά αποκόπηκε, για να φτάσει σήμερα στην προετοιμασία κόμματος ειδικού σκοπού με θέμα «να ρίξω τον Μητσοτάκη και τι στον κόσμο».
Δεν ξέρω πολλά από ψυχολογία, ούτε και όλα τα γεγονότα που μεσολάβησαν για να δημιουργηθεί μια κανονική βεντέτα του Μητσοτάκη με τους δύο πρώην πρωθυπουργούς. Λένε για τον Σαμαρά ότι το 2019 ο Μητσοτάκης, ενώ του είχε τάξει να τον κάνει επίτροπο της χώρας στην Ε.Ε., τελευταία ώρα δεν το έκανε και έβαλε τον Σχοινά.
Λένε επίσης -και αυτό το βρίσκω λογικό ως επιχείρημα- ότι έπρεπε ο νυν πρωθυπουργός να «βλέπει» έστω και για λόγους πολιτικής και ηθικής τάξεως τους πρώην. «Τι του κόστιζε, βρε αδελφέ, μία φορά το τρίμηνο να τρώνε και να τα λένε δημοσίως στο Μαξίμου ή ιδιωτικώς στο σπίτι του;», ακούω από πολλούς πολιτικούς και μη παράγοντες. Ούτε γι’ αυτό μπορεί κανείς να γνωρίζει λεπτομέρειες, πώς έσπασαν αυτές οι σχέσεις, τα προσωπικά που μπορεί να δημιουργήθηκαν ανάμεσά τους, τους κακούς χειρισμούς και τους εγωισμούς και των τριών πρωθυπουργών της Ν.Δ. Εγωισμοί, απωθημένα, ναρκισσισμοί ίσως, όλα παίζουν σε αυτή την κατηγορία των προσωπικοτήτων.
Η κριτική πάντως που δέχεται ο Μητσοτάκης για την πολιτική που ακολουθεί, προφανώς ως πρόφαση για την αντιπαράθεση ή και λυσσώδη επίθεση τουλάχιστον του Σαμαρά, είναι παιδαριώδης. Τι έκανε ο Μητσοτάκης και έφυγε από τα ιδανικά της Δεξιάς Παράταξης για να το καταλάβω κι εγώ; Τον γάμο των ομοφυλόφιλων. Ωραία, ας δεχτούμε ότι έκανε λάθος. Αρα δηλαδή οι δύο πρώην πρωθυπουργοί μάχονται να ρίξουν τη Ν.Δ. από την εξουσία για τον γάμο των ομοφυλόφιλων που ως θεσμός βεβαίως ισχύει σε παραλλαγές σε όλη την Ευρώπη;
Μήπως είναι τα εθνικά θέματα που επικαλούνται συνεχώς οι δύο πρώην; Τι συνέβη στα εθνικά από το 2019 και δεν το καταλάβαμε όλοι εμείς, μήπως χάσαμε έδαφος, ποιος πρωθυπουργός έθεσε το casus belli στον Ερντογάν, ο Μητσοτάκης, ο Σαμαράς ή ο κουμπάρος του ο Καραμανλής; Πότε εξοπλίστηκε -μετά την περίοδο του ΠΑΣΟΚ- η χώρα και σήμερα οι Ενοπλες Δυνάμεις βρίσκονται σε πολύ καλύτερη κατάσταση απ’ ό,τι στο παρελθόν, με τα αεροπλάνα και τις φρεγάτες; Αστεία πράγματα.
Τελικά, δηλαδή, το έγκλημα του Μητσοτάκη ήταν ότι έβαλε καμιά δεκαριά στελέχη προερχόμενα από τον ευρύτερο χώρο του Κέντρου ή του ΠΑΣΟΚ και πήραν τις θέσεις των «γαλάζιων» γόνων ή ανερχόμενων αστέρων, έτσι; Γιατί στ’ αλήθεια δεν βλέπω σε ποιο θέμα «έχασε την ψυχή της η Ν.Δ.», που λένε Σαμαράς και Καραμανλής. Ποια ήταν η ψυχή της, ο Παυλόπουλος με τον Παπαγγελόπουλο, που συνεργάστηκαν με το καθεστώς ΣΥΡΙΖΑ και έφτιαξαν τη Novartis που κόντεψε να βάλει φυλακή, μεταξύ άλλων, τον Σαμαρά; Αυτοί που τον αποθεώνουν σήμερα γέμιζαν πρωτοσέλιδα τον Τύπο με τις… τροχήλατες βαλίτσες που πηγαινοέρχονταν στο Μέγαρο Μαξίμου επί πρωθυπουργίας του.
Ας μην κοροϊδευόμαστε, λοιπόν, αν και νομίζω ότι ουδείς πολίτης πιστεύει ότι το θέμα των δύο πρώην είναι η «χαμένη ψυχή της Ν.Δ.». Μάλλον μου φαίνεται ότι είναι το σνομπάρισμα που πιθανώς «έφαγαν» οι ίδιοι και το περιβάλλον τους -ή έτσι αισθάνονται- από τον Μητσοτάκη, το οποίο, αν όντως ισχύει, είναι κι αυτό λάθος. Ακόμα και στα πιο μεγάλα και κρίσιμα ζητήματα της Ιστορίας οι διαπροσωπικές σχέσεις έπαιζαν πάντα πολύ σημαντικό ρόλο.
Για την ιστορία, πάντως, στην Ευρώπη υπάρχει ένα αρκετά σαφές μοτίβο: οι πρώην πρωθυπουργοί σπάνια επιστρέφουν στην καθημερινή πολιτική διαχείριση και συχνότερα μετακινούνται σε ρόλους κύρους, επιρροής ή συμβουλευτικής.
Μερικές χαρακτηριστικές διαδρομές: ο Donald Tusk έγινε πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ο Jean-Claude Juncker έγινε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο Tony Blair δημιούργησε το δικό του διεθνές ινστιτούτο πολιτικής και συμβουλεύει κυβερνήσεις και ιδιώτες. Πολλοί πρώην πρωθυπουργοί συμμετέχουν σε διοικητικά συμβούλια τραπεζών, ενεργειακών εταιρειών ή πολυεθνικών και η εμπειρία τους στις διεθνείς σχέσεις και σε ρυθμιστικά θέματα θεωρείται πολύτιμη. Επίσης, διδάσκουν σε πανεπιστήμια ή γίνονται επισκέπτες καθηγητές και φυσικά αμείβονται αδρά για διαλέξεις, συνέδρια και επιχειρηματικά φόρουμ. Ακόμα, σχεδόν όλοι οι σημαντικοί Ευρωπαίοι ηγέτες εκδίδουν απομνημονεύματα ή πολιτικές αναλύσεις. Τα συμπεράσματα δικά σας.