Ενας βασικός κανόνας που ιστορικά έχει αποδειχθεί αλάνθαστος όταν ξεσπάνε πολεμικές κρίσεις ή επεισόδια γύρω από τη χώρα σου είναι να παραμένεις σταθερός και να αποφεύγεις τα λάθη ή όταν πρέπει να επιλέξεις την πλευρά και το στρατόπεδο να διαλέγεις -έστω και με απώλειες- το σωστό.
Εχει επίσης ιδιαίτερη σημασία πώς «σε βρίσκει» η κρίση, αν έχεις αμυντικό, διπλωματικό και φυσικά οικονομικά ισχυρό αποτύπωμα ώστε να μπορείς να αντιδράσεις και να σε υπολογίζουν σύμμαχοι και εχθροί, πάντοτε σχετικά βέβαια με τον όγκο και την ισχύ σου.

Στην τρίτη λοιπόν κρίση που ξεκίνησε στην ευρύτερη γεωγραφική μας περιοχή τα τελευταία πέντε χρόνια, μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία και τη Γάζα, τώρα και στη Μέση Ανατολή, η Ελλάδα επέλεξε σωστή στρατηγική, αν θέλετε, απέφυγε κάποιο μεγάλο λάθος, πήγε με τους φυσικούς της συμμάχους, που είναι η Δύση.

Στην εν εξελίξει σύρραξη της Μέσης Ανατολής έκανε το απολύτως αυτονόητο χρέος της, έστειλε εντός των πρώτων ωρών στρατό στην Κύπρο, κάτι το οποίο λίγες ημέρες αργότερα έπραξαν και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, αφού η Κύπρος είναι χώρα-μέλος της Ε.Ε., πέραν των νατοϊκών υποχρεώσεών τους, οι οποίες είναι επίσης δεδομένες. Για λίγες ημέρες αμφιταλαντεύτηκε ο Σάντσεθ στην Ισπανία και μετά υποχώρησε ατάκτως στέλνοντας την πιο καλή φρεγάτα του, ενώ το ίδιο περίπου συνέβη και με τον μονίμως εκτός τόπου και χρόνου Βρετανό Στάρμερ.

Στο σημείο αυτό έχει σημασία για να κατανοήσουμε το πώς εξελίσσεται το πολιτικό σκηνικό εντός της Ελλάδας -μια και σε έναν χρόνο έχουμε εκλογές-, να αναφερθούμε στα γεγονότα των τελευταίων ημερών όσον αφορά τα υπόλοιπα κόμματα πλην κυβέρνησης.

Θα θεωρούσε κάποιος αυτονόητο, μα εντελώς αυτονόητο, ότι εφόσον κινδυνεύει από τον πόλεμο η Κύπρος (έπεσαν πύραυλοι και drones στο νησί από τους Ιρανούς) η Ελλάδα σύσσωμη θα συμφωνούσε να στείλουμε στρατιωτική βοήθεια. Αντε πες ότι όταν στείλαμε βοήθεια στην Ουκρανία υπήρχε και κάποιος αντίλογος να φωνάξει κάποιος να μην εμπλακούμε, αν και προφανέστατα στην προκειμένη στιγμή έπρεπε να αποφασίσει η χώρα αν είναι με τη Δύση ή με τους Ρώσους. Ασε που η Ελλάδα δεν μπορεί να αγνοεί, λόγω Κύπρου, εδαφικές αξιώσεις μιας χώρας από μια άλλη. Στην παράμετρο προσθέστε και το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι το Ιράν είναι σταθερός σύμμαχος της Τουρκίας και γι’ αυτό από τις λίγες χώρες της περιοχής που δεν χτύπησαν οι μουλάδες. Είναι φίλος και σύμμαχος του αιώνιου εχθρού μας.

Αν εξαιρέσεις λοιπόν το ΠΑΣΟΚ και τον Τσίπρα (που δεν αποτελεί ακόμα κόμμα), ολόκληρη η Αριστερά αλλά και σημαντικό τμήμα ακροδεξιών κομμάτων αντιτάχθηκε στην αποστολή στρατιωτικής βοήθειας στην Κύπρο, και μάλιστα με μένος. Αν θέλει κανείς να προσθέσει στην εικόνα και ένα ακόμα υπό δημιουργία κόμμα, μιας και αναφερθήκαμε στον Τσίπρα, εκείνο της Καρυστιανού, η συγκεκριμένη έκανε μια εντελώς διαφορετικού κλίματος δήλωση για το «πόσο κακός είναι ο πόλεμος και πρέπει να γυρίσουμε πίσω τα παιδιά μας κ.λπ.», η οποία δεν παραπέμπει σε πολιτική, αλλά σε σύλλογο υπέρ της ειρήνης.

Εδώ να ξεκαθαρίσουμε ότι η δικαιολογία των αριστερών κομμάτων ότι οι ιρανικοί πύραυλοι δεν στοχεύουν την Κύπρο αλλά τις αμερικανικές βάσεις στο νησί είναι απολύτως αστεία. Αν έπεφτε λίγες μοίρες έξω ο πύραυλος και χτυπούσε σε καμιά πολυκατοικία και σκότωνε ανθρώπους, κάτι άλλο θα έβρισκαν να πουν.

Να ξεκαθαρίσουμε ότι στις πολιτικές επιλογές μιας χώρας δεν υπάρχει αυτό που λέμε «δίκη προθέσεων», δηλαδή το γιατί το κάνει ο Τραμπ και θέλει μαζί με το Ισραήλ να διαλύσει το καθεστώς των μουλάδων χωράει πολλές ερμηνείες. Μπορεί και να είναι για τα πετρέλαια, για τα ευρύτερα οικονομικά συμφέροντά του, για τα Στενά του Ορμούζ, για την τρομοκρατία κ.λπ., αλλά όχι ότι θα κλάψουμε και για μία από τις δύο πιο σκληρές δικτατορίες του κόσμου μαζί με εκείνη της Βόρειας Κορέας.

Επομένως, η Ελλάδα λόγω Κύπρου αλλά και Δύσης όχι μόνο δεν είχε άλλη επιλογή από το να στηρίξει τη στρατηγική του Τραμπ και του Ισραήλ, αλλά, κατά τη γνώμη μου, έπραξε και το απολύτως ορθό. Την εμπλοκή δεν θα μπορούσαμε να την αποφύγουμε ούτως ή άλλως, τουλάχιστον να έχουμε κάνει το χρέος μας απέναντι στον Ελληνισμό και φυσικά να είμαστε και πάλι με τους νικητές.