Η πρώτη παρατήρηση για το μείζον, επαναλαμβάνω, αυτό ζήτημα είναι κάτι σαν «καλώς την κι ας άργησε», γιατί πραγματικά ο σχεδιασμός αυτός προβλέπεται να διαρκέσει ακόμα 12-18 μήνες μαζί με τη διαβούλευση. Αρα, για να «μιλάμε κανονικά», μετά τις εκλογές. Η κυβέρνηση χρειάζεται μια τρίτη τετραετία, την οποία και πρέπει να κερδίσει προκειμένου να ισχύουν όλα όσα αναφέρονται. Παρά ταύτα, για να μην είμαστε αρνητικοί και μάλιστα για τόσο πολύπλοκες μεταρρυθμίσεις για τη χώρα και το περιβάλλον, αλλά και τον τουρισμό, ας κάνουμε μερικές παρατηρήσεις.

Υπάρχει καταρχήν μια πρόβλεψη που απαιτεί τουλάχιστον 30-40 στρέμματα στα λεγόμενα κορεσμένα τουριστικώς νησιά για να οικοδομήσεις μια τουριστική επένδυση. Και κορεσμένα τουριστικώς νησιά νομίζω ότι ο νομοθέτης θεωρεί αυτή την ώρα μόνο τη Μύκονο και τη Σαντορίνη.

Γιατί όμως το επικεντρώνουμε ή -για να το πω πιο απλά- το… στριφογυρνάμε ολοένα το θέμα του κορεσμού μόνο γύρω από δύο νησιά, την ώρα που πλέον επικρατεί ένα χάος από την άναρχη ανάπτυξη σε όλη σχεδόν τη νησιωτική Ελλάδα;

Γιατί πρέπει να φυτρώνουν κι άλλα μεγαθήρια στην Πάρο, ας πούμε, της τάξεως των 300 ή 500 κλινών σε λιγότερα από 30-40 στρέμματα και γιατί δεν είναι καθαρό στο μυαλό όλων μας ότι αμέσως μετά, αυτού του «είδους» η ανάπτυξη θα πάει και στη Νάξο που είναι εξίσου μεγάλο νησί;

Για τη Μήλο δεν γίνεται συζήτηση βέβαια για το τι συμβαίνει, αφού από μόνη της η Πολιτεία -έστω και με πολύ μιντιακό «σπρώξιμο»- πήρε τώρα κάποια μέτρα φρενάροντας τη δόμηση. Αλλά, δυστυχώς, είναι ένα κακό παράδειγμα για το πώς μπορεί να αναπτυχθεί στρεβλά ένα όμορφο κυκλαδίτικο νησί, το οποίο μπορεί να χωρέσει τερατώδεις, σε σχέση με το μέγεθός του, επενδύσεις και μάλιστα πάνω στο νερό.

Ποιος είπε άραγε ότι… με λίγη καλή θέληση -και αρκετή δόση τεχνολογίας-, ακόμα και σε άλλα μικρότερα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου δεν μπορεί να επεκταθεί αυτή η αντιαισθητική έως και καταστροφική για το περιβάλλον μαζική ανάπτυξη; Σε λίγα χρόνια δεν θα χρειάζεται ένα αεροδρόμιο ως προϋπόθεση για μια μεγάλη τουριστική επένδυση, θα αρκούν τα ελικοδρόμια και τα γρήγορα πλοία ή τα υδροπλάνα. Αρα τα ξενοδοχεία-τέρατα μπορεί να χωρέσουν ως επένδυση παντού, ακόμα και στην Αμοργό ή στη Σέριφο, μέχρι και στα Κουφονήσια.

Στο σημείο αυτό να κάνουμε μια εξήγηση, σαφώς και τα μεγάλα ξενοδοχεία με τις ανάλογες πολυτέλειες, τα πεντάστερα και τα εξάστερα είναι απαραίτητα για την Ελλάδα και αναβαθμίζουν την ποιότητα του τουρισμού, φέρνουν καλύτερο τουρισμό και υπό τις σωστές προϋποθέσεις αποτελούν την κορωνίδα στο τουριστικό προϊόν της χώρας. Ποιος δεν θέλει τα καλύτερα και ακριβότερα ξενοδοχεία του κόσμου στη Μύκονο και στη Σαντορίνη, στην Κέρκυρα και στη Ρόδο και φυσικά στην Κρήτη; Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, ο νόμος περί στρατηγικών επενδύσεων έχει διευκολύνει πάρα πολύ τους διεθνείς αλλά και Ελληνες επενδυτές να φέρουν στη χώρα πασίγνωστες τουριστικές αλυσίδες. Αυτό θα πρέπει να μη συγχέεται με την ανάγκη προστασίας του περιβαλλοντικού και αισθητικού μέρους των διαφόρων περιοχών της χώρας και κυρίως των νησιών.

Πέραν της τουριστικής ανάπτυξης, βεβαίως, υπάρχει στον πολεοδομικό αυτό σχεδιασμό και το μείζον ζήτημα της οικοδόμησης, μέχρι πού και πόσο θα χτιστεί, τι θα γίνει με τους κοινόχρηστους δρόμους και πόσο ελαστική θα είναι η νομοθεσία ειδικά για τους ντόπιους ιδιοκτήτες γης και ακινήτων.

Θεωρώ ότι το κεφάλαιο αυτό είναι και το πιο δύσκολο για τον νομοθέτη γιατί εκεί υπεισέρχεται πλήρως ο ανθρώπινος παράγοντας και φυσικά οι πελατειακές σχέσεις, το ρουσφέτι αν θέλετε, και η συνήθεια συναλλαγής στην τοπική κοινωνία.

Αυτό το θέμα, για να μη γελιόμαστε, δεν λύνεται από καμία κυβέρνηση που οδεύει προς εκλογές, αλλά, αντιθέτως, θέλει νωπή εντολή διακυβέρνησης για να μην έχει μπροστά της πολιτικές αγκυλώσεις.

Και νομίζω ότι θα αρχίσει να συζητείται στ’ αλήθεια μετά τις κάλπες, όποτε κι αν αυτές στηθούν. Εχω επίσης την εντύπωση ότι πολεοδομικός σχεδιασμός χώρας δεν μπορεί να προκύψει μόνο με βάση δικαστικές αποφάσεις του ΣτΕ γιατί χρειάζεται πιο ανοιχτό πνεύμα και αντίληψη, χωρίς βέβαια να ξεπερνιόνται οι κόκκινες γραμμές της προστασίας του περιβάλλοντος, αλλά και με σεβασμό στην ιδιοκτησία.