Το είχε επαναδιατυπώσει με το δικό του στυλ ο Μπιλ Κλίντον το 1993 (it’s the economy, stupid) αλλά ήταν και παραμένει διαχρονικά μέχρι σήμερα το βασικό κριτήριο που εν τέλει αποφασίζουν και ψηφίζουν οι κοινωνίες στο Δυτικό κόσμο.
Και χονδρικά με γνώμονα την τσέπη τους ψήφισαν και οι Έλληνες την περασμένη Κυριακή επιλέγοντας τη σταθερότητα και την επιστροφή στην κανονικότητα. Δεν διακινδύνευσαν να χάσουν αυτά που κέρδισαν τα 4 προηγούμενα χρόνια. Και λίγο πολύ, όλοι κάτι κέρδισαν αφού δεν είναι ίδια η ζωή μας με αυτήν πριν το 2019.
Απέστρεψαν το βλέμμα από τη μαύρη εικόνα που παρουσίαζε ο ΣΥΡΙΖΑ, μια εικόνα μιζέριας που σχεδόν εμφάνιζε τους περισσότερους Έλληνες να ψάχνουν στους κάδους των σκουπιδιών για να βρουν κάτι να φάνε. Μια καμπάνια άρνησης της πραγματικότητας που στην πράξη εκλήφθη ως σκηνές από το μέλλον αν εμπιστεύονταν τον ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν ξέρω αν ο κόσμος είναι σοφός (διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις διαβάζοντας ιστορία) αλλά πάντως στην προκείμενη περίπτωση εμπιστεύομαι περισσότερο τους αριθμούς και τα πεπραγμένα. Και τούτο γιατί δεν είναι ψέμα πως 300.000 συμπολίτες μας βρήκαν δουλειά και η ανεργία από 18% έπεσε κάτω από το 11%. Δεν είναι ψέμα πως μειώθηκαν σημαντικά οι φόροι και η οικονομία αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς. Δεν είναι τυχαίο που οι ιδιωτικές καταθέσεις αυξήθηκαν κι έφθασαν πάνω από τα 180 δισ. εκ των οποίων τα 135 δισ. των νοικοκυριών, εικόνα που είχαμε να δούμε από το 2011 στο ξεκίνημα της κρίσης. Δεν είναι ψέμα οι ποιοτικές άμεσες ξένες επενδύσεις που προσθέτουν πλούτο στο ΑΕΠ και προσφέρουν θέσεις εργασίας υψηλών απαιτήσεων.
Όπως δεν είναι ψέμα, πως μια κατά τα άλλα φιλελεύθερη κυβέρνηση στήριξε την κοινωνία πολύ περισσότερο απ’ όσο θα περιμέναμε από μια σοσιαλιστική στις απρόσμενες και εισαγόμενες κρίσεις(υγειονομική, ενεργειακή, πληθωρισμός).
Και η μεσαία τάξη για την οποία τόσος λόγος γίνεται και δεν είναι φυσικά οι κυρ Παντελήδες που ειρωνικά αναφέρεται η Aριστερά αλλά είναι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωπο του μόχθου και της αγωνίας που θέλουν να πάρουν πίσω τις ζωές τους, να προγραμματίσουν τις ανάγκες τους και να ζήσουν ξανά χωρίς οδυνηρές εκπλήξεις.
Άλλοι το λένε σταθερότητα, άλλοι κανονικότητα κι άλλοι προοπτική. Όπως και να ‘χει αυτή η πολυπρόσωπη μεσαία τάξη, που δεν είναι σώνει και καλά κομματικοί οπαδοί, είναι αυτή που βγάζει κυβερνήσεις, επιβραβεύει αυτούς που τη νοιάζονται και τιμωρεί αυτούς που την κοροϊδεύουν. Κι είναι αυτή η τάξη που με βάση τα στατιστικά στοιχεία της ΑΑΔΕ αιμοδοτεί κατά κύριο λόγο με τους φόρους της, τα κρατικά ταμεία για να μπορεί η κάθε κυβέρνηση να ασκεί κοινωνική πολιτική, να πληρώνει τους δημοσίους υπαλλήλους και να θωρακίζονται τα σύνορα της χώρας. Αυτή αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας, της κατανάλωσης και των σίγουρων εσόδων και όποιος της πάει κόντρα, το πληρώνει.
Κι έχει πλέον μικρή σημασία στις μέρες μας οι ιδεολογικοί διαχωρισμοί δεξιών, κεντρώων, αριστερών με όλες τους τις αποχρώσεις όπως σε άλλες εποχές του παρελθόντος.
Αυτό που μετράει τώρα σε μεγάλο βαθμό στην κρίση του ενεργού πληθυσμού είναι ποιος μπορεί να κάνει καλύτερα τη δουλειά. Ποιος σέβεται τον ιδρώτα των εργαζομένων, ποιος μοιράζει δικαιότερα το μέρισμα της συλλογικής προσπάθειας για την ανάπτυξη, ποιος εγγυάται σταθερότητα και ποιος δημιουργεί περιβάλλον για να μπορούν οι πολίτες να βλέπουν διαρκή βελτίωση του βιοτικού τους επιπέδου. Και κυρίως ποιος δημιουργεί αισιοδοξία πως δεν θα ξαναζήσουμε τα πέτρινα χρόνια της οικονομικής χρεοκοπίας και δεν θα διχαστούμε ξανά σε «αντιευρωπαίους» και «μένουμε ευρώπηδες», σε πάνω και κάτω πλατείες, σε συντηρητικούς και προοδευτικούς, σε «δικούς μας» και «τους απέναντι». Όλα αυτά τα πληρώσαμε ακριβά και δεν τα αξίζουμε στο σύνολο μας ως Έλληνες.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.