Για τουλάχιστον τρίτη φορά κατά τα τελευταία 10 χρόνια, οι προηγμένες οικονομίες αποκτούν απρόσμενη και επιταχυνόμενη έκθεση σε κάτι που είναι πολύ πιο οικείο στις χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου. Η ελπίδα είναι ότι, στη διαδικασία εκπόνησης των απαιτούμενων πολιτικών για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της εξάπλωσης του κορωνοϊού, οι οικονομικά προηγμένες χώρες φαίνεται ότι παίρνουν τα διδάγματα των αναδυόμενων χωρών πιο γρήγορα και πιο σωστά, αυτή τη φορά.
Ο κορωνοϊός έχει ως αποτέλεσμα μέχρι τώρα μια ολοένα και μεγαλύτερη αλυσίδα οικονομικών και κοινωνικών αναταραχών σε όλο τον κόσμο, όπως επαγγελματικά ταξίδια που ακυρώθηκαν, αυξανόμενο αριθμό κλεισίματος σχολείων και αγορές που υπαγορεύονται από πανικό κι έχουν αδειάσει τα ράφια των καταστημάτων. Αυτές οι ενέργειες εξαπλώνουν -χωρίς να το επιδιώκουν- τους φόβους και μερικές φορές την παραπληροφόρηση, ενισχύοντας τις αρνητικές οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις του ιού.
Στο πεδίο της οικονομίας, τα προκύπτοντα απανωτά πλήγματα στην προσφορά και τη ζήτηση υπονομεύουν όλους τους τομείς οικονομικής δράσης, εκτός από έναν κύριο παράγοντα της οικονομικής δραστηριότητας: Τις κρατικές δαπάνες. Επίσης, με τη μείωση των εταιρικών κερδών, οι διαταραχές επηρεάζουν τις χρηματοπιστωτικές αγορές, πυροδοτώντας την αστάθεια και αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο περαιτέρω οικονομικών ζημιών από την απότομη πτώση των τιμών των στοιχείων ενεργητικού, που εντείνονται από τις μειωμένες πωλήσεις και τα προβλήματα ρευστότητας.
Δεν είναι συχνό το φαινόμενο οι προηγμένες οικονομικά χώρες να υφίστανται ταυτόχρονες διαταραχές της προσφοράς και της ζήτησης που πλήττουν τόσο τη βιομηχανία όσο και τις υπηρεσίες, αντιμετωπίζουν διαταραχές στην εσωτερική οικονομική λειτουργία, αλλά και στον εξαγωγικό και εισαγωγικό τομέα, ενώ τα παραδοσιακά οικονομικά αντίμετρα αποδεικνύονται ανεπαρκή. Ακόμα και στον αναπτυσσόμενο κόσμο, οι ταυτόχρονες αυτές κρίσεις είναι σπάνιες, εκτός από τις οικονομικά εύθραυστες και αποτυχημένες χώρες όπου οι ένοπλες συγκρούσεις και οι πολιτικές ταραχές διαταράσσουν την παραγωγή και, εξαιτίας μιας έντονης αίσθησης ανασφάλειας ή εξοντωτικής εξαθλίωσης, καταρρακώνουν επίσης την κατανάλωση.
Όσον αφορά στα οικονομικά και πολιτικά μαθήματα από τις αναπτυσσόμενες χώρες για τον προηγμένο κόσμο, υπάρχουν δύο ακόμη παραδείγματα την τελευταία δεκαετία.
Το πρώτο ήταν αμέσως μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, όταν, μετά το τέλος της συρρίκνωσης της χρηματοπιστωτικής αγοράς, η πολιτική προσέγγιση απέτυχε να εκτιμήσει τις διαρθρωτικές προκλήσεις για την ανάπτυξη. Η συμβατική αντίληψη εκείνη την εποχή, η οποία αποδείχθηκε λανθασμένη, έλεγε ότι το αρνητικό σοκ ανάπτυξης ήταν αναστρέψιμο και ότι, σε αντίθεση με τις αναπτυσσόμενες οικονομίες, οι προηγμένες χώρες έπρεπε να ανησυχούν περισσότερο για τα προβλήματα του οικονομικού κύκλου παρά για τις δομικές αδυναμίες των οικονομιών τους.
Το δεύτερο αφορούσε στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια της κρίσης χρέους της περιοχής όταν, ειδικά το καλοκαίρι του 2012, η «μόλυνση» από την Ελλάδα και άλλες οικονομικά αδύναμες χώρες εξαπλώθηκε και απειλούσε να μετατρέψει τις τα προβλήματα ρευστότητας άλλων χωρών σε προβλήματα φερεγγυότητας.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.