Η Μαρικάρμεν Αμπασκάλ, η 87χρονη γυναίκα που έγινε σύμβολο του κινήματος κατά των εξώσεων στην Ισπανία, πέθανε την Τετάρτη στο νοσοκομείο Gregorio Marañón της Μαδρίτης, όπως ανακοίνωσε το Συνδικάτο Ενοικιαστών.
Στις 23 Σεπτεμβρίου είχε απομακρυνθεί από το σπίτι της στη συνοικία Retiro, όπου είχε ζήσει για περίπου επτά δεκαετίες. Έξι χρόνια νωρίτερα, εταιρεία είχε αγοράσει το διαμέρισμα σε ιδιαίτερα χαμηλή τιμή για τα δεδομένα της περιοχής, ακριβώς επειδή η ίδια εξακολουθούσε να κατοικεί σε αυτό.
Η Μαρίκαρμεν λάμβανε σύνταξη 1.400 ευρώ και, σύμφωνα με το δημοσίευμα, δεν είχε σταματήσει ποτέ να πληρώνει το παλαιό μίσθωμα και τους λογαριασμούς της, συνολικού ύψους περίπου 500 ευρώ τον μήνα. Το 2020 οι ιδιοκτήτες την ενημέρωσαν ότι έπρεπε να εγκαταλείψει το διαμέρισμα, υποστηρίζοντας ότι η μίσθωση είχε ήδη μεταβιβαστεί δύο φορές.
Ακολούθησαν τέσσερις απόπειρες έξωσης, ενώ δεν έγιναν δεκτές προτάσεις είτε για κάλυψη της διαφοράς στο μίσθωμα –οι ιδιοκτήτες ζητούσαν 1.600 ευρώ– είτε για αγορά του διαμερίσματος.
Η έξωση που πυροδότησε μαζικές κινητοποιήσεις
Σε ανακοίνωση που υπογράφεται επίσης από την οικογένεια και τη δικηγόρο της αναφέρεται ότι η 87χρονη παρέμενε νοσηλευόμενη από την ημέρα της έξωσης, αναφέρει η elpais.
«Παρότι επιτεύχθηκε μια ιστορική συμφωνία που θα της επέτρεπε να επιστρέψει στο σπίτι της, αυτή η λύση ήρθε πολύ αργά», αναφέρεται στην ανακοίνωση.
Η υπόθεσή της προκάλεσε μαζικές διαδηλώσεις, καταλήψεις και κατασκηνώσεις σε πλατείες, ενώ οι κινητοποιήσεις που ακολούθησαν εξελίχθηκαν σε ένα ευρύτερο κοινωνικό κίνημα γύρω από το στεγαστικό ζήτημα.
Η οικογένεια, η δικηγόρος της και το Συνδικάτο Ενοικιαστών χαρακτηρίζουν όσα συνέβησαν μετά την έξωση ως «σημείο καμπής στην ιστορία της χώρας», επισημαίνοντας, ωστόσο, ότι «το τίμημα για να φτάσουμε έως εδώ ήταν πολύ υψηλό».
Αποχαιρετώντας την, επανέλαβαν τα λόγια που η ίδια τούς έλεγε: «Αγωνιστείτε, συνεχίστε να αγωνίζεστε για ό,τι σας ανήκει».
Η συμφωνία για επιστροφή στο σπίτι
Υπό την πίεση των κοινωνικών αντιδράσεων, η εταιρεία που είχε στην ιδιοκτησία της το ακίνητο δέχθηκε τελικά να υπογράψει νέο μισθωτήριο συμβόλαιο, ανοίγοντας τον δρόμο ώστε η Μαρίκαρμεν να επιστρέψει στο σπίτι της.
Η συμφωνία θεωρήθηκε πρωτοφανής για τα ισπανικά δεδομένα, καθώς μια γυναίκα που είχε ήδη υποστεί έξωση βρέθηκε κοντά στην επιστροφή της στην ίδια κατοικία.
Ωστόσο, η πολύχρονη δικαστική διαμάχη και η έξωση είχαν ήδη επιβαρύνει σημαντικά τη φυσική της κατάσταση. Τα τελευταία χρόνια μετακινούνταν με αναπηρικό αμαξίδιο και χρειαζόταν βοήθεια στις καθημερινές δραστηριότητες, ενώ είχε περάσει σχεδόν επτά χρόνια αντιμέτωπη με δικαστικές διαδικασίες για να παραμείνει στο σπίτι της.
Τους τελευταίους μήνες η κατάσταση της υγείας της είχε επιδεινωθεί. Είχε χάσει μυϊκή μάζα, αντιμετώπιζε δυσκολίες στο φαγητό και, δύο ημέρες πριν εγκαταλείψει το σπίτι της, είχε δηλώσει: «Με έχει επηρεάσει σε όλα. Τώρα δεν είμαι εγώ».
Από μια προσωπική ιστορία σε σύμβολο
Η ιστορία της Μαρικάρμεν ξεπέρασε γρήγορα τα όρια της Μαδρίτης, σημειώνει η elpais. Ακόμη και από το νοσοκομείο καλούσε τους πολίτες να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους και να συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις.
Χιλιάδες άνθρωποι που διαδήλωναν στη Μαδρίτη και στη συνέχεια σε άλλες ισπανικές πόλεις αναπαρήγαγαν τα μηνύματα και τα βίντεό της. Το σύνθημα «Όλοι είμαστε Μαρικάρμεν» εμφανίστηκε σε πλακάτ και μπλουζάκια στις κινητοποιήσεις.
Το πλήρες όνομά της ήταν María del Carmen Abascal. Το 1956 ο πατέρας της νοίκιασε το διαμέρισμα στη συνοικία Ibiza της Μαδρίτης, όπου εκείνη πέρασε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή της μαζί με τη μητέρα και τον αδελφό της.
Σπούδασε στενογραφία, δακτυλογραφία και γραμματειακή υποστήριξη και εργάστηκε επί 34 χρόνια ως γραμματέας διοικητικού συμβουλίου φαρμακευτικής εταιρείας, πριν συνταξιοδοτηθεί το 1998.
«Θα αγωνιστώ μέχρι το τέλος»
Μετά τη συνταξιοδότησή της συνέχισε να ζει δεμένη με τη γειτονιά και το σπίτι της. Εκεί βρίσκονταν φωτογραφίες της οικογένειάς της, πίνακες, πορσελάνες και αντικείμενα που είχε συγκεντρώσει στη διάρκεια δεκαετιών.
«Θα αγωνιστώ μέχρι το τέλος», επαναλάμβανε στις συνεντεύξεις της. Ακόμη και όταν οι δυνάμεις της είχαν περιοριστεί, ζητούσε από τους ανθρώπους του Συνδικάτου Ενοικιαστών, τους οποίους αποκαλούσε οικογένειά της, να συνεχίσουν τον αγώνα.
Δύο ημέρες πριν από την έξωσή της είχε δηλώσει με δάκρυα στα μάτια ότι ήλπιζε να έχει αποτελέσει «ένα φως στον αγώνα ώστε όλοι να έχουν αξιοπρεπή κατοικία».
Η μεγαλύτερη επιθυμία της ήταν να πεθάνει στο δωμάτιο όπου είχαν φύγει από τη ζωή ο πατέρας και η μητέρα της και στο σπίτι όπου είχε ζήσει 71 χρόνια.
Λίγο πριν αναγκαστεί να το εγκαταλείψει, περιέγραφε κάθε γωνιά του σαν κομμάτι της ίδιας της ζωής της: «Εδώ έχω όλες τις αναμνήσεις μου».
Στο τέλος της ζωής της, όπως είχε εξομολογηθεί, είχε δύο επιθυμίες: να πεθάνει στο σπίτι της και η τέφρα της να αναπαυθεί στην Κανταβρική Θάλασσα.
Διαβάστε ακόμη
Ιστορική ομιλία Ρούμπιο: Ολη η Δύση πρέπει να μάθει ξανά τα μαθήματα από την αρχαία Ελλάδα (tweets)
Οι επενδυτές σορτάρουν μαζικά το ευρώ – Το στοίχημα των €38 δισ. και ο φόβος για πτώση στα $1,10
Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφθείτε το Πρώτο ΘΕΜΑ
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.