Μια νέα τεχνολογία αφαλάτωσης που αναπτύχθηκε από ερευνητές του Πανεπιστήμιου του Ρότσεστερ επιχειρεί να μετατρέψει το θαλασσινό νερό σε πόσιμο με μεγαλύτερη ενεργειακή αποδοτικότητα και χωρίς την παραγωγή επιβλαβών αποβλήτων. Η μέθοδος βασίζεται στην ηλιακή ενέργεια και δεν απαιτεί χημικές ουσίες για την επεξεργασία του νερού, όπως στην περίπτωση συμβατικών τεχνικών αφαλάτωσης.
Σήμερα, περισσότεροι από 2,2 δισ. άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλές πόσιμο νερό, ενώ πολλές περιοχές του κόσμου εξαρτώνται από μονάδες αφαλάτωσης για την κάλυψη των αναγκών τους. Ωστόσο, όπως επισημαίνει το αμερικανικό πανεπιστήμιο, οι υφιστάμενες μέθοδοι, όπως η αντίστροφη όσμωση και η θερμική απόσταξη, καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες ενέργειας και παράγουν άλμη, ένα ιδιαίτερα συμπυκνωμένο αλατούχο υπόλειμμα που μπορεί να επιδράσει αρνητικά στα θαλάσσια οικοσυστήματα όταν απορριφθεί στη θάλασσα.
Όπως εξηγούν οι επιστήμονες στην έκθεση που δημοσιεύθηκε στο Light: Science & Applications, η νέα προσέγγιση αξιοποιεί ειδικές μεταλλικές επιφάνειες που έχουν κατασκευαστεί από ηλιακούς συλλέκτες με μαύρο μέταλλο. Αυτές απορροφούν σχεδόν ολόκληρη την ηλιακή ακτινοβολία και προσελκύουν το νερό. Καθώς αυτό εξατμίζεται, τα άλατα και τα μεταλλικά κατάλοιπα δεν συσσωρεύονται στο ενεργό τμήμα του συστήματος, αλλά μεταφέρονται σε ξεχωριστές περιοχές συλλογής. Με αυτόν τον τρόπο αποφεύγεται η απόφραξη που συνήθως περιορίζει την απόδοση αντίστοιχων τεχνολογιών. Πιο απλά, αυτή η διαδικασία δεν αφήνει άλμη και δεν απαιτούνται χημικά πρόσθετα για την επεξεργασία του νερού.
Η τεχνολογία αξιοποιεί το ίδιο φαινόμενο που παρατηρείται όταν μια σταγόνα καφέ αφήνει έναν κυκλικό λεκέ όταν στεγνώσει. Με αυτόν τον τρόπο τα άλατα μεταφέρονται στις άκρες της επιφάνειας αντί να συσσωρεύονται στο κέντρο.
Με κατάλληλο σχεδιασμό, το φαινόμενο αυτό κατευθύνει τα άλατα μακριά από το σημείο εξάτμισης, επιτρέποντας στο σύστημα να αυτοκαθαρίζεται και να λειτουργεί συνεχώς.
Οι δοκιμές πραγματοποιήθηκαν με δείγματα νερού από τον Ειρηνικό, τον Ατλαντικό και τον Ινδικό Ωκεανό και τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το σύστημα μπορεί να παράγει γλυκό νερό και ταυτόχρονα να συλλέγει τα άλατα χωρίς να μειώνεται η απόδοσή του.
Ένα ακόμη σημαντικό πλεονέκτημα της τεχνολογίας είναι ότι μετατρέπει το υπόλειμμα της αφαλάτωσης σε χρήσιμο πόρο. Αντί να παράγεται άλμη η οποία θα απορριφθεί, σχεδόν το σύνολο των αλάτων ανακτάται σε στερεή μορφή. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται και το λίθιο, χρήσιμο υλικό για τις επαναφορτιζόμενες μπαταρίες. Στις δοκιμές τους οι ερευνητές κατάφεραν να ανακτήσουν περίπου το 50% του λιθίου.
Όπως υποστηρίζουν οι ερευνητές, η τεχνολογία έχει αποδειχθεί αποτελεσματική και θα μπορούσε να επεκταθεί σε μεγαλύτερη κλίμακα. Αν κάτι τέτοιο επιτευχθεί θα μπορούσε να βοηθήσει σημαντικά περιοχές που πλήττονται από λειψυδρία και από κοινότητες που δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό, ασφαλές πόσιμο νερό, ενώ παράλληλα θα μπορούσε να συμβάλει σε μια πιο βιώσιμη αξιοποίηση πολύτιμων ορυκτών πόρων.
Διαβάστε ακόμη
Αυστηρότερο πλαίσιο για τα ηλεκτρικά πατίνια – Υποχρεωτική ασφάλιση και όριο ηλικίας στα 17 έτη
Γιατί υπάρχει κίνδυνος επιδείνωσης του sell off των bitcoin (πίνακες)
Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφτείτε το Πρώτο Θέμα
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.