Η εφαρμογή της ψηφιακής κάρτας εργασίας έχει αλλάξει τον τρόπο καταγραφής του εργασιακού χρόνου, ωστόσο στην πράξη εξακολουθούν να εντοπίζονται σημαντικές αποκλίσεις μεταξύ του δηλωμένου ωραρίου και των πραγματικών ωρών απασχόλησης. Αυτό προκύπτει από νέα έρευνα του kariera.gr, η οποία πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο μέσω δημοσκοπήσεων στο LinkedIn, καταγράφοντας τις εμπειρίες και τις απόψεις των εργαζομένων.
Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν τις διαφορετικές συνθήκες που επικρατούν στις επιχειρήσεις, καθώς και τα ζητήματα που εξακολουθούν να υπάρχουν ως προς την καταγραφή, την αναγνώριση και την αμοιβή της πρόσθετης εργασίας.
Ψηφιακή κάρτα: Το 26% συνεχίζει να δουλεύει χωρίς να καταγράφονται οι επιπλέον ώρες
Παρά την καθιέρωση της ψηφιακής κάρτας, περισσότεροι από ένας στους τέσσερις εργαζομένους δηλώνουν ότι εξακολουθούν να εργάζονται ακόμη και αφού έχουν καταγράψει την αποχώρησή τους.
Ειδικότερα, το 62% των συμμετεχόντων αναφέρει ότι ολοκληρώνει την εργασία του και αποσυνδέεται κανονικά με τη λήξη του ωραρίου. Στον αντίποδα, το 26% παραδέχεται ότι συνεχίζει να απασχολείται, χωρίς όμως να δηλώνεται ο πρόσθετος χρόνος εργασίας.
Παράλληλα, το 7% δεν γνωρίζει εάν οι επιπλέον ώρες που εργάζεται καταγράφονται στο σύστημα, ενώ μόλις το 3% δηλώνει ότι παραμένει στη δουλειά μετά το ωράριο, με τον πρόσθετο χρόνο να καταχωρίζεται κανονικά.
Η εικόνα αυτή δείχνει ότι, παρά τη λειτουργία του ψηφιακού συστήματος, δεν ακολουθούν όλες οι επιχειρήσεις και οι εργαζόμενοι την ίδια πρακτική. Για ένα σημαντικό ποσοστό, η καταγραφή της αποχώρησης δεν σηματοδοτεί απαραίτητα και το πραγματικό τέλος της εργάσιμης ημέρας.
Τι κάνουν οι εργαζόμενοι όταν τους ζητούν να παραμείνουν μετά το ωράριο
Αξιοσημείωτες διαφοροποιήσεις καταγράφονται και στον τρόπο με τον οποίο αντιδρούν οι εργαζόμενοι όταν ο προϊστάμενός τους ζητεί να ολοκληρώσουν κάποια εκκρεμότητα, ενώ έχουν ήδη «χτυπήσει» την κάρτα αποχώρησης.
Σύμφωνα με την έρευνα, το 36% ζητεί να καταγραφεί επίσημα ο επιπλέον χρόνος εργασίας προκειμένου να παραμείνει στον χώρο απασχόλησης. Ωστόσο, ένας στους τέσσερις, ποσοστό 25%, αποδέχεται το αίτημα και συνεχίζει να εργάζεται, χωρίς οι πρόσθετες ώρες να δηλώνονται.
Την ίδια στιγμή, το 20% αρνείται να αναλάβει επιπλέον εργασία, επικαλούμενο το γεγονός ότι το ωράριό του έχει ήδη ολοκληρωθεί. Το υπόλοιπο 19% δηλώνει ότι δεν έχει αντιμετωπίσει αντίστοιχο περιστατικό.
Τα στοιχεία αποτυπώνουν διαφορετικές αντιλήψεις σχετικά με τα όρια του εργασιακού χρόνου. Ενώ σημαντική μερίδα εργαζομένων επιμένει στην επίσημη αναγνώριση της πρόσθετης απασχόλησης, αρκετοί εξακολουθούν να ανταποκρίνονται σε επαγγελματικές υποχρεώσεις εκτός ωραρίου, ακόμη και χωρίς καταγραφή.
Απλήρωτες υπερωρίες για το 42% των εργαζομένων
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα ευρήματα σχετικά με την αμοιβή της υπερωριακής εργασίας, ειδικά όταν απαιτείται περισσότερος χρόνος για την ολοκλήρωση ενός σημαντικού έργου.
Οι απαντήσεις εμφανίζονται σχεδόν μοιρασμένες. Το 45% δηλώνει ότι λαμβάνει κανονικά αμοιβή για τις επιπλέον ώρες εργασίας, ενώ το 42% υποστηρίζει ότι οι συγκεκριμένες ώρες ούτε καταγράφονται ούτε πληρώνονται. Ένα ποσοστό 7% αναφέρει ότι η πρόσθετη απασχόληση διευθετείται μέσω κάποιας εναλλακτικής διαδικασίας, ενώ το 4% λαμβάνει επιπλέον ημέρες άδειας αντί για χρηματική αποζημίωση.
Το γεγονός ότι η διαφορά μεταξύ των εργαζομένων που πληρώνονται για τις υπερωρίες τους και εκείνων που εργάζονται επιπλέον χωρίς αμοιβή περιορίζεται σε μόλις τρεις ποσοστιαίες μονάδες αποτελεί ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά ευρήματα της έρευνας.
Παράλληλα, αναδεικνύει το χάσμα που εξακολουθεί να υπάρχει ανάμεσα στην καταγραφή του χρόνου εργασίας και στην πραγματική διαχείριση των υπερωριών από τις επιχειρήσεις.
Οι υπερωρίες δεν θεωρούνται απόδειξη αφοσίωσης στην επιχείρηση
Η έρευνα εξετάζει επίσης πώς ερμηνεύεται η συστηματική εργασία πέρα από το καθορισμένο ωράριο και κατά πόσο συνδέεται με την επαγγελματική αφοσίωση. Σύμφωνα με τις απαντήσεις, το 36% θεωρεί ότι οι συχνές υπερωρίες αποτελούν ένδειξη αυξημένου φόρτου εργασίας, ενώ το 34% εκτιμά ότι πρόκειται για μια κατάσταση που εμφανίζεται κυρίως σε περιόδους ιδιαίτερα αυξημένων απαιτήσεων.
Αντίθετα, το 21% αντιμετωπίζει την εργασία πέρα από το κανονικό ωράριο ως αναμενόμενο μέρος της επαγγελματικής καθημερινότητας. Μόλις το 10% θεωρεί ότι οι υπερωρίες αντανακλούν την αφοσίωση ενός εργαζομένου στην εταιρεία του.
Επομένως, για την πλειονότητα των συμμετεχόντων, η ανάγκη για επιπλέον εργασία σχετίζεται περισσότερο με τον όγκο των καθηκόντων και τις έκτακτες απαιτήσεις παρά με την προσωπική διάθεση προσφοράς προς τον εργοδότη.
Συνολικά, η δημοσκόπηση του kariera.gr αναδεικνύει μια εργασιακή πραγματικότητα με σημαντικές διαφοροποιήσεις ως προς την εφαρμογή της ψηφιακής κάρτας και την αντιμετώπιση των υπερωριών.
Παρότι το νέο σύστημα ενισχύει τις δυνατότητες ελέγχου και διαφάνειας, η καταγραφή της ώρας αποχώρησης δεν συμβαδίζει πάντοτε με την πραγματική ολοκλήρωση της εργασίας. Τα ευρήματα φέρνουν στο προσκήνιο την ανάγκη ουσιαστικής εφαρμογής των κανόνων, αλλά και διαμόρφωσης μιας εταιρικής κουλτούρας που αναγνωρίζει και σέβεται τον χρόνο των εργαζομένων.