Σε εξαιρετικά πιεστικές, άυπνες στιγμές, η Σοφία φοβάται την πιθανή διακοπή της υδροδότησης. «Στην πραγματικότητα, ζούμε μέσα σε μια έρημο», δήλωσε η κάτοικος των Εμιράτων. Αν και τα ορυκτά καύσιμα κυριαρχούν στην οικονομία, το νερό αποτελεί τον πυρήνα της επιβίωσης.

Με την κλιμάκωση της έντασης με το Ιράν, οι ανησυχίες της εντείνονται. «Αν σκεφτόμουν ως αντίπαλος… οι πολύτιμοι πόροι θα ήταν ο πρώτος στόχος. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα κινδύνευα να μείνω χωρίς νερό», αναφέρει η Σοφία, διατηρώντας την ανωνυμία της. Πολλοί στην περιοχή μοιράζονται τον ίδιο φόβο, καθώς οι κρίσιμες υποδομές μετατρέπονται σε πιθανούς στόχους, όπως αναφέρει το cnn.

Τα κράτη του Κόλπου στηρίζονται απόλυτα στην αφαλάτωση, τη μετατροπή του θαλασσινού νερού σε πόσιμο. Αυτή η διαδικασία επιτρέπει την ύπαρξη πάρκων και γηπέδων γκολφ στην έρημο, αλλά δημιουργεί μια επικίνδυνη εξάρτηση. Πρόσφατα, αξιωματούχοι του Μπαχρέιν ανέφεραν επίθεση drone σε εργοστάσιο, ενώ το Ιράν κατηγόρησε τις ΗΠΑ για πλήγμα σε δική του μονάδα, χαρακτηρίζοντάς το επικίνδυνη κλιμάκωση.

Αυτές οι επιθέσεις απειλούν εκατοντάδες μονάδες που υδροδοτούν 100 εκατομμύρια ανθρώπους. Ενώ το Ιράν διαθέτει φυσικές πηγές, χώρες όπως το Κουβέιτ βασίζονται σχεδόν 100% στην αφαλάτωση. Μια γενικευμένη επίθεση θα αποτελούσε «αδιανόητη ακρότητα», σύμφωνα με ειδικούς του Πανεπιστημίου της Γιούτα, καθώς οι κανόνες της σύρραξης μεταβάλλονται.

Αν τα πλήγματα σε μονάδες ύδρευσης γίνουν επίσημη στρατιωτική τακτική, αυτό συνιστά έγκλημα πολέμου, δεδομένου ότι τα αποθέματα διαρκούν ελάχιστες εβδομάδες. Ο Κόλπος αναπτύχθηκε ραγδαία χάρη στο πετρέλαιο, όμως η αφαλάτωση ήταν αυτή που επέτρεψε τον πληθυσμιακό υπερδιπλασιασμό. Χώρες όπως η Σαουδική Αραβία έχουν μετατραπεί σε παγκόσμιες δυνάμεις παραγωγής τεχνητού νερού.

Η εξάρτηση είναι καθολική για πόλεις όπως το Ντουμπάι και η Ντόχα. Η ασφάλεια αυτών των εγκαταστάσεων είναι υπαρξιακό ζήτημα. Παρόλο που το διεθνές δίκαιο απαγορεύει πλήγματα σε πολιτικές υποδομές, υπάρχει ιστορικό προηγούμενο από τον Πόλεμο του Κόλπου το 1991, όταν η ρύπανση με πετρέλαιο αχρήστευσε μονάδες αφαλάτωσης.

Την τελευταία δεκαετία, οι επιθέσεις σε υποδομές νερού —από την Ουκρανία έως τη Γάζα— έχουν γίνει δυστυχώς τάση. Το νερό εργαλειοποιείται πλέον ως όπλο πολέμου. Το Ιράν ίσως θεωρεί τέτοια πλήγματα ως μέσο πίεσης, ειδικά αν νιώσει ότι απειλείται η δική του σταθερότητα, στοχεύοντας στην πρόκληση κοινωνικού πόνου.

Υπάρχει επίσης ο κίνδυνος κυβερνοεπιθέσεων ή έμμεσων ζημιών λόγω γειτνίασης με λιμάνια. Παρότι υπάρχουν στρατηγικά αποθέματα, η καταστροφή τεχνολογικά προηγμένων μονάδων θα απαιτούσε εβδομάδες για αποκατάσταση, οδηγώντας σε σοβαρή ανθρωπιστική κρίση, ειδικά σε μικρότερα κράτη όπως το Μπαχρέιν.

Η CIA είχε προειδοποιήσει ήδη από το 2010 ότι η απώλεια της αφαλάτωσης θα ήταν πιο οδυνηρή από την απώλεια οποιουδήποτε άλλου αγαθού. Πέρα από τον πόλεμο, η κλιματική κρίση απειλεί με ακραία φαινόμενα, ενώ η ίδια η παραγωγή νερού μέσω ορυκτών καυσίμων επιτείνει το πρόβλημα.

Καθώς το καλοκαίρι πλησιάζει, η πίεση στους πόρους αυξάνεται. Η Σοφία αποφάσισε να μην αποθηκεύσει νερό, εμπιστευόμενη την κρατική μέριμνα. Ωστόσο, μια συντονισμένη επίθεση στην ύδρευση θα ισοδυναμούσε ψυχολογικά με τη χρήση πυρηνικών, προκαλώντας τραύματα που είναι δύσκολο να συλλάβει ο ανθρώπινος νους.

Διαβάστε ακόμη

Πετρέλαιο, πληθωρισμός και Fed: Γιατί ο πόλεμος αλλάζει το παιχνίδι στην αγορά ομολόγων των ΗΠΑ

Φυσικό αέριο: Ποια χώρα αδυνατεί να καλύψει τις ελλείψεις της αγοράς της

Δώρο Πάσχα 2026: Πώς υπολογίζεται το ποσό και μέχρι πότε πρέπει να το λάβουν οι εργαζόμενοι

Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφτείτε το Πρώτο Θέμα