Ανησυχητικά στοιχεία για την εξέλιξη του παγετώνα Θουέιτς στην Ανταρκτική, ο οποίος έχει αποκτήσει την ονομασία «παγετώνας της Αποκάλυψης», φέρνει στο φως νέα επιστημονική έρευνα. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, η απώλεια πάγου θα μπορούσε να προκαλέσει άνοδο της στάθμης της θάλασσας έως και 3 εκατοστά μέχρι το 2100. Η συγκεκριμένη πρόβλεψη είναι διπλάσια σε σχέση με προηγούμενες επιστημονικές εκτιμήσεις, καθώς προκύπτει από ένα πιο εξελιγμένο υπολογιστικό μοντέλο. Το νέο μοντέλο ενσωματώνει φυσικές διεργασίες που πραγματοποιούνται κάτω από την επιφάνεια του παγετώνα και οι οποίες δεν λαμβάνονταν επαρκώς υπόψη στις παλαιότερες προσομοιώσεις.
Την έρευνα πραγματοποίησαν επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Ίρβαϊν και το Εργαστήριο Αεριώθησης της NASA (JPL), ενώ τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Nature Communications.
Πώς το θερμό νερό επιταχύνει το λιώσιμο των πάγων
Ο Θουέιτς βρίσκεται στη Δυτική Ανταρκτική και συγκαταλέγεται στους παγετώνες που παρουσιάζουν ιδιαίτερα σημαντικές απώλειες πάγου. Η σταδιακή υποχώρησή του, η μείωση του πάχους του και η επιτάχυνση της μετακίνησής του προς τον ωκεανό, όπως καταγράφονται από δορυφορικά συστήματα, αποτελούν αντικείμενο εντατικής επιστημονικής παρακολούθησης.
Για τις ανάγκες της μελέτης, οι ερευνητές ανέλυσαν δορυφορικές παρατηρήσεις ραντάρ του φινλανδικού συστήματος ICEYE, εστιάζοντας στις μεταβολές που εμφανίζονται στη λεγόμενη ζώνη γείωσης. Πρόκειται για το σημείο μετάβασης όπου ο παγετώνας παύει να στηρίζεται στον θαλάσσιο πυθμένα και αρχίζει να επιπλέει στο νερό.
Οι μετρήσεις έδειξαν ότι θαλασσινό νερό διεισδύει σε απόσταση αρκετών χιλιομέτρων κάτω από τον πάγο, προκαλώντας την περιοδική ανύψωσή του λόγω της παλιρροϊκής κίνησης. Η διαδικασία επιτρέπει σε θερμότερες θαλάσσιες μάζες να έρχονται σε άμεση επαφή με την κατώτερη επιφάνεια του παγετώνα, επιταχύνοντας την τήξη του.
Ταυτόχρονα, η απώλεια πάγου στη βάση του διευκολύνει τη μετακίνησή του προς τη θάλασσα, επιβαρύνοντας τη συνολική του σταθερότητα.
Πιθανότητα 60% να χάσει ένα σημαντικό σημείο στήριξης
Ιδιαίτερη σημασία έχουν τα ευρήματα που αφορούν την επαφή του παγετώνα με φυσικούς σχηματισμούς του θαλάσσιου πυθμένα. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι οι διεργασίες που εξελίσσονται στη ζώνη γείωσης επιταχύνουν την απομάκρυνση του πάγου από υποθαλάσσιες εξάρσεις, οι οποίες λειτουργούν ως φυσικά εμπόδια και συμβάλλουν στη συγκράτησή του.
Σήμερα, ο κεντρικός όγκος του Θουέιτς στηρίζεται εν μέρει στη ράχη Μουζινό (Mouginot Ridge), έναν υποθαλάσσιο σχηματισμό που περιορίζει την υποχώρησή του. Ωστόσο, τα νέα υπολογιστικά μοντέλα δείχνουν ότι υπάρχει πιθανότητα 60% ο παγετώνας να αποκολληθεί από τη συγκεκριμένη ράχη έως το 2100.
Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, ο πάγος θα μπορούσε να υποχωρήσει προς περιοχές με μεγαλύτερο θαλάσσιο βάθος, καθώς ο πυθμένας παρουσιάζει καθοδική κλίση προς το εσωτερικό της Ανταρκτικής.
Η υποχώρηση ενδέχεται να συνεχιστεί μέχρι ο παγετώνας να συναντήσει κάποιο άλλο υψηλότερο σημείο του υποθαλάσσιου εδάφους, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως νέο φυσικό εμπόδιο. Οι ερευνητές διευκρινίζουν ότι η πρόβλεψη για άνοδο της στάθμης της θάλασσας κατά 3 εκατοστά δεν αφορά τη συνολική παγκόσμια αύξηση έως το 2100.
Το συγκεκριμένο μέγεθος αντιπροσωπεύει αποκλειστικά την πιθανή συμβολή του παγετώνα Θουέιτς, χωρίς να συνυπολογίζεται η επίδραση από την τήξη άλλων παγετώνων και παγοκαλυμμάτων.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.