Οι διαπραγματεύσεις έχουν σταματήσει ή αδρανήσει εδώ και καιρό. Στέλνουμε κάποια email. Κάποια τα πληροφορούμαστε από τον ξένο Τύπο. Τα περισσότερα όχι. Μισόλογα απ’ όλες τις πλευρές. Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας μόλις που συγκρατούν την απογοήτευσή τους. Από καιρού εις καιρόν συγκατανεύουν σε κάποιες λεκτικές παραχωρήσεις ως προς τη δήθεν πρόοδο των διαπραγματεύσεων. Και, φυσικά, εμείς διατηρούμε ή και ανεβάζουμε πολεμικούς τόνους ως προς τη χάραξη «κόκκινων γραμμών» χωρίς, όμως, να διευκρινίζουμε ποιο είναι το πεδίο στο οποίο διαπραγματευόμαστε.

Ειλικρινά δεν γνωρίζω τα όρια του αυτονόητου στη σημερινή ελληνική πολιτική πραγματικότητα.

Η οκταμερής συνάντηση αργά τη νύχτα της Πέμπτης προς Παρασκευή κράτησε κάπου 3,5 ώρες.

Χρειάστηκαν πάνω από δύο χρόνια από τις δίδυμες εκλογές του 2012 για να εγκαταλείψουν ο Αλέξης Τσίπρας και η Ριζοσπαστική Αριστερά τη διεκδίκηση να σκίσουν στο Σύνταγμα το μνημόνιο.