Σκηνές απείρου κάλλους διαδραματίστηκαν αργά το βράδυ της Τετάρτης στο κλειστό γήπεδο του Tae Kwon Do κατά τη διάρκεια της απονομής των ετησίων βραβείων Mad Video Music Awards 22 (MadVMA22).
Kάποιοι τράπερ – μαζί με τα άτομα από τις… προσωπικές φρουρές τους – ήρθαν στα χέρια, με αποτέλεσμα να προκληθεί το απόλυτο χάος στην αρένα.
Η ένταση ήταν τόσο μεγάλη που η εκδήλωση διεκόπη για περίπου 15 λεπτά μέχρι να ηρεμήσουν τα πνεύματα. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κυκλοφόρησαν πολλά βίντεο που δείχνουν το πώς οι τράπερ τα έκαναν όλα γυαλιά-καρφιά, με αποτέλεσμα τα βραβεία να διακοπούν αρκετές φορές.
Την ίδια στιγμή, μπορεί όλος ο κόσμος να μιλάει για το ξύλο που έπεσε μεταξύ δύο συγκεκριμένων τράπερ, όμως ο αφανής -κυριολεκτικά- ήρωας της χθεσινής βραδιάς των βραβείων ήταν η… κονσόλα του DJ Valentino, η οποία… δεν υπήρχε! Όχι ως έκφραση των νέων, κανονικά. Δεν υπήρχε. Ο γνωστός DJ εμφανίστηκε στη σκηνή με έναν πάγκο να κρύβει από το κοινό την κονσόλα με την οποία υποτίθεται ότι έπαιζε μουσική.
Δεν χρειάζεται να μπούμε καν στη διαδικασία να αναλύσουμε τις παραπάνω λέξεις και να βρούμε το λάθος στα όσα συνέβησαν σε μια βραδιά που (έπρεπε να) είχε μουσική, βραβεία, χαρά, αλλά έληξε με όπλα, ξύλο, bodyguards και πολύ playback. Το ζήτημα είναι πως αυτοί οι αρνητικοί πρωταγωνιστές αποτελούν πρότυπα για τη νεολαία.
Η μουσική τραπ έχει από μόνη της κάποιες νόρμες. Δημιουργήθηκε στο τέλος της δεκαετίας του ’90, στις αρχές της επόμενης δεκαετίας γιγαντώθηκε, ενσωματώνοντας στις νότες της το χιπ χοπ από τον Νότο των ΗΠΑ. Οι στίχοι της έχουν κοινωνικές προεκτάσεις και μιλούν για φυλετικές καταπιέσεις, ανισότητες, φτώχεια. Οι αντίστοιχοι τράπερ εδώ στην Ελλάδα έχουν ρίμες με κατοχή όπλων, ναρκωτικά και μπόλικο σεξισμό.
Φυσικά, ο καθένας μπορεί να συνθέτει όποιο μουσικό θέμα θέλει και να νιώθει ότι είναι ο άρχοντας του Μπρονξ στην Πατησίων. Δικαίωμά του. Τα παιδιά μας γιατί πρέπει να τα ακούνε όλα αυτά, θεωρώντας αυτούς τους καλλιτέχνες είδωλα και πρότυπα;
Κάποιος μπορεί να μου πει πως η απάντηση ίσως έρχεται από τα δικά μας μικράτα που προσκυνούσαμε τους Μικ Τζάγκερ, Beatles και λοιπές μουσικές δυνάμεις, οι οποίες δεν ήταν οι αντίστοιχες «Παναγίες» της εποχής μας.
Εντάξει. Αν μπούμε στη διαδικασία να συγκρίνουμε τον όποιο σημερινό τράπερ με τον αντίστοιχο Τζον Λένον της εποχής μας, με όποιον καλλιτέχνη μετουσίωνε το όραμά μας για έναν καλύτερο κόσμο, επιμένουμε να συντηρούμε το -κλισέ, πια- «τα έχουμε κάνει αχταρμά στα μυαλά μας» και πως «τα έχουμε μπερδέψει».
Ο Ιταλός συγγραφέας Ουμπέρτο Έκο είχε γράψει: «Η ομορφιά είναι, κατά κάποιο τρόπο, βαρετή. Ακόμα κι αν τα πρότυπά της αλλάζουν με την πάροδο των αιώνων, ένα όμορφο αντικείμενο πρέπει πάντα να ακολουθεί ορισμένους κανόνες… Αντίθετα, η ασχήμια είναι απρόβλεπτη και προσφέρει άπειρες δυνατότητες…».
Κοιτάζοντας ξανά τα ίδια πλάνα από αυτά τα βραβεία μουσικής που μετατράπηκαν σε ρινγκ, αντικρίζοντας πάλι τις ίδιες φιγούρες, πραγματικά απορώ το πώς τα παιδιά μας αποτελούν φαν τους, ενώ οι όποιοι σχετικοί κανόνες έχουν χαθεί.
Απάντηση βρίσκω, αλλά πολιτιστικά και πολιτισμικά δεν με καλύπτει και καταλήγω πως στην εποχή μας, σε κάποιες περιπτώσεις στην Ελλάδα, όντως, η ασχήμια είναι απρόβλεπτη και προσφέρει άπειρες δυνατότητες. Μπορεί να σε βραβεύει για τον σεξισμό σου, τη βία που ασκείς, κάνοντας πως παίζεις live μουσική, σε μια κονσόλα που δεν υπάρχει…
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.