Υπάρχει μια φράση που επαναλαμβάνεται σχεδόν μηχανικά κάθε καλοκαίρι. «Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις». Μια φράση που κάποτε είχε βάση, όταν η χώρα άδειαζε, οι πολιτικοί εξαφανίζονταν από τα τηλεοπτικά παράθυρα, οι αγορές χαμήλωναν ταχύτητα και οι δημοσιογράφοι μπορούσαν να κοιτάξουν λίγο περισσότερο τη θάλασσα και λίγο λιγότερο τις οθόνες τους.
Φέτος, όμως, αυτή η φράση ακούγεται σχεδόν ειρωνική.
Γιατί το ημερολόγιο μπορεί να γράφει καλοκαίρι, όμως η πραγματικότητα επιμένει να γράφει κρίση. Η Μέση Ανατολή φλέγεται, οι τιμές του πετρελαίου ανεβαίνουν με την ίδια ευκολία που άλλοτε ανέβαινε ο υδράργυρος, το φυσικό αέριο ξαναγίνεται πρωταγωνιστής, οι αγορές παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα κάθε νέα εξέλιξη και η λέξη ακρίβεια αρνείται πεισματικά να εγκαταλείψει την πρώτη γραμμή της επικαιρότητας.
Κάπως έτσι, εκεί που κανονικά τα οικονομικά μέσα ενημέρωσης θα έψαχναν αναλύσεις για το τι μπορεί να φέρει το φθινόπωρο, θα επιχειρούσαν να προβλέψουν τις επόμενες κινήσεις των κεντρικών τραπεζών ή θα έγραφαν πιο ήρεμα, σχεδόν φιλοσοφικά, για τις μεγάλες αλλαγές που έρχονται, βρεθήκαμε ξανά να κυνηγάμε την είδηση λεπτό προς λεπτό. Να μετράμε πυραύλους, βαρέλια, μεγαβατώρες, πληθωρισμό και χρηματιστηριακές αντιδράσεις, λες και η επικαιρότητα αποφάσισε ότι δεν δικαιούται ούτε μία ανάσα.
Η αλήθεια είναι πως η χρονιά που αφήνουμε πίσω ήταν ακόμη μία δύσκολη για όσους υπηρετούμε την ενημέρωση. Οικονομία, γεωπολιτική, ενέργεια, επιχειρήσεις, αγορές, όλα ενώθηκαν σε έναν αδιάκοπο κύκλο εξελίξεων που δεν επέτρεπε ούτε στιγμή εφησυχασμού. Κάθε πρωί ξεκινούσε με την αίσθηση ότι τίποτα δεν αποκλείεται να συμβεί μέχρι το βράδυ. Και σχεδόν πάντα, κάτι συνέβαινε.
Δεν θα κρυφτώ πίσω από τον επαγγελματισμό που επιβάλλει η δουλειά μας. Υπήρξαν ημέρες που η κούραση νικούσε τον ενθουσιασμό. Που οι ειδοποιήσεις στο κινητό έμοιαζαν ατελείωτες. Που ένα ακόμη έκτακτο δελτίο έσβηνε την ελπίδα ότι ίσως αυτή τη φορά προλαβαίναμε να τελειώσουμε λίγο νωρίτερα.
Κι όμως, αυτή είναι η δημοσιογραφία. Να βρίσκεσαι εκεί όταν συμβαίνει κάτι σημαντικό. Να εξηγείς, να μεταφράζεις, να αναλύεις, να ψάχνεις πίσω από τους αριθμούς τις ιστορίες που επηρεάζουν την καθημερινότητα όλων μας.
Κανονικά, αυτές τις ημέρες θα έπρεπε να γράφω για παραλίες, ηλιοβασιλέματα, μικρές αποδράσεις και καλοκαιρινές εικόνες που κρατούν λίγο περισσότερο από ένα story στα κοινωνικά δίκτυα. Να περιγράφω το χρώμα της θάλασσας, τον ήχο από τα τζιτζίκια ή εκείνη τη γλυκιά σιωπή που υπάρχει μόνο όταν αφήνεις το κινητό στην άκρη.
Αντί γι’ αυτό, μέχρι τώρα πέρασα ακόμη ένα καλοκαίρι με ανοιχτές δεκάδες καρτέλες στον υπολογιστή, παρακολουθώντας εξελίξεις που άλλαζαν από ώρα σε ώρα.
Αλλά κάπου εδώ, επιτρέψτε μου μια μικρή πολυτέλεια.
Στο γραφείο μου υπάρχει ήδη ένα αυτοσχέδιο χαρτί, σαν εκείνα που βλέπεις κολλημένα με λίγο σελοτέιπ στις βιτρίνες των μικρών καταστημάτων κάθε Αύγουστο. Ένα απλό φύλλο Α4, χωρίς ιδιαίτερη αισθητική, που γράφει μόνο λίγες λέξεις:
«Κλειστό λόγω διακοπών – Ραντεβού μετά τον Δεκαπενταύγουστο».
Ίσως να μην είναι απολύτως ακριβές. Ξέρω πολύ καλά ότι οι ειδήσεις δεν πρόκειται να σταματήσουν. Κάπου στον κόσμο θα υπάρξει μια νέα κρίση, μια νέα ανακοίνωση, μια νέα έκτακτη εξέλιξη. Οι αγορές δεν γνωρίζουν από άδειες και η οικονομία δεν μπαίνει ποτέ πραγματικά σε θερινή ραστώνη.
Όμως εμείς οι άνθρωποι το έχουμε ανάγκη.
Γιατί από τον Σεπτέμβριο η πραγματικότητα θα επιστρέψει ακόμη πιο απαιτητική. Η Διεθνής Εκθεση Θεσσαλονίκης θα ανοίξει έναν νέο πολιτικό κύκλο, οι κυβερνητικές εξαγγελίες θα δώσουν τον τόνο της επόμενης ημέρας και η χώρα θα αρχίσει να κινείται ολοένα και πιο έντονα σε προεκλογικούς ρυθμούς. Δηλώσεις, αντιπαραθέσεις, υποσχέσεις, δημοσκοπήσεις, οικονομικά μέτρα, νέες προσδοκίες, νέες συγκρούσεις. Ένας ακόμη μαραθώνιος ενημέρωσης θα ξεκινήσει προτού καλά καλά προλάβουμε να ξεχάσουμε τον προηγούμενο.
Και ίσως τότε, κάποια στιγμή μέσα σε έναν ακόμη γεμάτο Σεπτέμβριο, να αναπολήσουμε αυτές τις λίγες ημέρες που η Ελλάδα κατέβασε για λίγο τους ρυθμούς της. Εκείνες τις στιγμές που οι πόλεις άδειασαν, τα γραφεία ησύχασαν και οι περισσότεροι βάλαμε, έστω για λίγο, τη δουλειά στη δεύτερη θέση.
Μέχρι τότε, ας επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να ξεκουραστούν. Να γεμίσουν εικόνες, ανθρώπους, συζητήσεις, θάλασσες και σιωπές. Γιατί η ενημέρωση χρειάζεται καθαρό μυαλό, αλλά πάνω απ’ όλα χρειάζεται ανθρώπους που θυμούνται να ζουν και έξω από τις οθόνες.
Καλό καλοκαίρι.
Η Ελλάδα ετοιμάζεται, έστω και για λίγο, να κατεβάσει ρολά λόγω θέρους. Ας το κάνει και ο καθένας μας όσο μπορεί. Οι ειδήσεις θα είναι εδώ όταν επιστρέψουμε.
Ραντεβού μετά τον Δεκαπενταύγουστο…