Κάποια στιγμή έρχεται εκείνη η ημέρα. Κλείνεις τη βαλίτσα, κοιτάζεις για τελευταία φορά τη θάλασσα, φορτώνεις το αυτοκίνητο, περιμένεις το πλοίο και παίρνεις τον δρόμο της επιστροφής. Το κινητό έχει ήδη αρχίσει να γεμίζει μηνύματα, το μυαλό κάνει μόνο του λίστες και κάπου ανάμεσα στο τελευταίο μπάνιο και στο πρώτο μποτιλιάρισμα καταλαβαίνεις ότι οι καλοκαιρινές διακοπές τελείωσαν.
Και αυτό το κείμενο αφορά όσους κατάφεραν να φύγουν έστω για λίγες ημέρες. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι για πολλούς ανθρώπους οι διακοπές έχουν μετατραπεί σε πολυτέλεια. Υπάρχουν οικογένειες που έμειναν στην πόλη, άνθρωποι που εργάστηκαν ολόκληρο το καλοκαίρι και άλλοι που απλώς δεν μπορούσαν να σηκώσουν το κόστος ενός ταξιδιού. Το δικαίωμα στην ξεκούραση δεν μοιράζεται, δυστυχώς, ισότιμα.
Για όσους, όμως, φύγαμε, έστω και λίγο, υπήρξε αυτή η μικρή πολυτέλεια της απόστασης. Για μερικές ημέρες αλλάξαμε ρυθμό. Ξυπνήσαμε χωρίς ξυπνητήρι, φάγαμε αργότερα, καθίσαμε περισσότερο σε ένα τραπέζι, κοιτάξαμε τη θάλασσα χωρίς να χρειάζεται να κάνουμε κάτι. Επικοινωνήσαμε με ανθρώπους που μέσα στον χειμώνα βλέπουμε βιαστικά. Ίσως καταφέραμε ακόμη και να ξεχάσουμε ποια ημέρα της εβδομάδας ήταν.
Και μετά γυρίσαμε.
Το σπίτι είναι όπως το αφήσαμε – με περισσότερη σκόνη. Το ίδιο και η πόλη. Οι δρόμοι γεμίζουν ξανά, τα αυτοκίνητα πολλαπλασιάζονται, τα email περιμένουν, οι λογαριασμοί δεν πήγαν διακοπές και οι υποχρεώσεις έχουν την ενοχλητική συνήθεια να μας περιμένουν υπομονετικά. Σχολεία, δουλειές, δόσεις, έξοδα, μετακινήσεις, εκκρεμότητες. Το ημερολόγιο αρχίζει πάλι να γεμίζει.
Και μαζί επιστρέφει και εκείνο το γνώριμο σφίξιμο.
Είναι παράξενο πόσο γρήγορα μπορεί να εξαφανιστεί η ηρεμία λίγων ημερών. Αρκεί μια ουρά, μια κόρνα, ένας καβγάς για μια θέση πάρκινγκ, ένα επαγγελματικό τηλεφώνημα που δεν θέλαμε να δεχθούμε ακόμη. Ξαφνικά, ο άνθρωπος που πριν από λίγες ημέρες κοιτούσε το ηλιοβασίλεμα γίνεται πάλι ο άνθρωπος που κοιτάζει εκνευρισμένος το ρολόι στο φανάρι.
Ίσως, όμως, το λάθος βρίσκεται ακριβώς εκεί. Περιμένουμε από τις διακοπές να διορθώσουν τη ζωή μας. Να εξαφανίσουν την κούραση, να λύσουν τα προβλήματα, να μας επιστρέψουν διαφορετικούς. Αλλά οι διακοπές δεν είναι συνεργείο επισκευής της καθημερινότητας. Είναι μια παύση. Μια ανάσα. Και ίσως μια ευκαιρία να δούμε από απόσταση τι αξίζει να πάρουμε μαζί μας στην επιστροφή και τι μπορούμε επιτέλους να αφήσουμε πίσω.
Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να επιστρέψουμε ακριβώς ίδιοι.
Μπορούμε να κρατήσουμε κάτι από εκείνα τα αργά πρωινά. Όχι κυριολεκτικά – τα ξυπνητήρια δεν συγκινούνται από φιλοσοφικές αναζητήσεις. Αλλά μπορούμε να κρατήσουμε λίγο χώρο για εμάς. Να μην απαντάμε σε κάθε ένταση με μεγαλύτερη ένταση. Να θυμόμαστε ότι ο άνθρωπος στο διπλανό αυτοκίνητο, στο απέναντι γραφείο ή στην ουρά του σούπερ μάρκετ πιθανότατα κουβαλάει τις δικές του αγωνίες.
Και, κυρίως, μπορούμε να δούμε την επιστροφή όχι μόνο σαν τέλος, αλλά σαν αρχή.
Γιατί η νέα σεζόν έχει κάτι από Πρωτοχρονιά χωρίς πυροτεχνήματα. Είναι μια άγραφη σελίδα. Μπορεί να φέρει μια καινούργια δουλειά, ένα σχέδιο που αναβάλλαμε, μια επαγγελματική ευκαιρία, μια σχέση που θα αρχίσει ή μια σχέση που αξίζει να χτίσουμε σε νέα θεμέλια. Μπορεί να είναι η εποχή που θα τολμήσουμε εκείνο που φοβόμασταν, που θα αλλάξουμε κάτι που μας βαραίνει ή απλώς θα προσπαθήσουμε να γίνουμε λίγο καλύτεροι στην καθημερινότητά μας.
Οι διακοπές τελείωσαν. Ευτυχώς, όμως, η ζωή δεν τελειώνει μαζί τους.
Μπροστά μας υπάρχουν μήνες γεμάτοι δουλειές, ανθρώπους, σχέδια, δυσκολίες, εκπλήξεις και στόχους. Κάποιοι θα πετύχουν, κάποιοι θα αλλάξουν στην πορεία και κάποιοι θα μείνουν για αργότερα. Δεν πειράζει. Αρκεί να έχουμε κάτι να περιμένουμε και κάτι για το οποίο αξίζει να προσπαθήσουμε.
Καλή επιστροφή. Και, κυρίως, καλή νέα σεζόν.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.