Πετρέλαιο και Στενά του Ορμούζ, πληθωρισμός και επιτόκια, η Fed που κρατά τις αγορές σε αγωνία, το αμερικανικό χρέος που έφτασε αισίως τα 40 τρισ. δολάρια, ο Μπέσεντ που πειραματίζεται με τα ομόλογα, η Nvidia που συνεχίζει να μετρά δισεκατομμύρια χάρη στην τεχνητή νοημοσύνη. Στα δικά μας, ρεύμα, ακρίβεια, τουριστικά έσοδα, επενδύσεις και φυσικά ΔΕΘ, που πλησιάζει με το παραδοσιακό εθνικό σπορ των ημερών: τι θα δώσει, σε ποιους θα το δώσει και πόσο θα κοστίσει.
Υλικό, δηλαδή, για να γεμίσει κανείς το newmoney.gr μέχρι να αλλάξει ο μήνας.
Κι όμως, αντί να γράψω σήμερα για όλα αυτά, παρουσιάζω μια μη διαγνωσμένη αδυναμία συγκέντρωσης, η οποία αποτυπώνεται σε αυτή τη «φωτογραφία». Ζήτησα, λοιπόν, από το ChatGPT να μου εικονογραφήσει το πώς μπορεί να είναι ένας εργαζόμενος τις πρώτες ημέρες στη δουλειά, μετά τις διακοπές.
Δεν γνωρίζω την επιστημονική της ρίζα και δεν σκοπεύω να την ψάξω στο Google, ας το κάνει κάποιος ερευνητής εργαστηρίου, γιατί φοβάμαι ότι θα καταλήξω να διαβάζω για κάποιο σπάνιο σύνδρομο και θα χάσω εντελώς το υπόλοιπο της εργάσιμης ημέρας. Ξέρω όμως ότι εμφανίζεται τέλη Αυγούστου και προσβάλλει ανθρώπους, ανεξαρτήτως του αν έφυγαν τελικά από το σπίτι τους ή όχι. Αρκεί να πήραν καλοκαιρινή άδεια.
Εμείς που έχουμε επιστρέψει στην πόλη εδώ και δύο εβδομάδες έχουμε περάσει ήδη σε επόμενο στάδιο. Μετράμε παρουσίες αντί για απουσίες.
«Γύρισε ο τάδε;»
-Όχι ακόμα».
«Η άλλη;»
-Δευτέρα».
«Ο διπλανός;»
-Έχει άλλη μία εβδομάδα».
Κάπως έτσι ανακαλύπτεις ότι ο Αύγουστος στην Αθήνα δεν τελειώνει ημερολογιακά. Τελειώνει σε δόσεις.
Οι επόμενες Δευτέρες -μετά και την 31η Αυγούστου- θα φέρνουν σταδιακά πίσω στις πόλεις όλους εκείνους που κατάφεραν να φύγουν. Και μαζί τους θα επιστρέψουν τα αυτοκίνητα, οι ουρές, τα κορναρίσματα, τα «πού πας, ρε φίλε;», τα γεμάτα inbox και εκείνη η μοναδική ελληνική τελετουργία κατά την οποία χρειαζόμαστε 45 λεπτά για μια διαδρομή που στις 17 Αυγούστου κάναμε σε εννέα.
Το περίεργο, όμως, είναι άλλο.
Φέτος ακούω πολύ συχνότερα την ίδια φράση: «Δεν έχω καμία όρεξη να γυρίσω πίσω».
Και δεν εννοούν μόνο πίσω από τη Εύβοια, την Πάρο, την Κρήτη ή το χωριό. Εννοούν πίσω σε εκείνο το καθημερινό «πήξιμο» που ξεκινά με ένα ξυπνητήρι, συνεχίζεται με κίνηση, deadlines, τηλέφωνα και meetings και ολοκληρώνεται με την υπόσχεση ότι «αύριο θα φύγω λίγο νωρίτερα».
Δεν ξέρω γιατί το συναίσθημα μοιάζει φέτος τόσο κοινό. Ίσως επειδή τα τελευταία χρόνια μάθαμε να ζούμε με αλλεπάλληλες κρίσεις και deadlines. Ίσως επειδή το κινητό μετέτρεψε την εργασία σε δραστηριότητα που μπορεί να σε εντοπίσει ακόμη και κάτω από ομπρέλα παραλίας. Ίσως πάλι μεγαλώσαμε και αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε ότι το να μην κάνεις απολύτως τίποτα για δύο ώρες δεν είναι τεμπελιά. Είναι πολυτέλεια.
Από (κάθε) Δευτέρα, πάντως, θα είμαστε περισσότεροι. Και τότε θα εμφανιστούν οι γνωστοί αισιόδοξοι του Σεπτεμβρίου.
«Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του». «Τα κεφάλια μέσα».
Και, βεβαίως, υπάρχει πάντα εκείνος ο ένας, ο πραγματικά αδίστακτος, που -ενώ έξω έχει 38 βαθμούς- θα χαμογελάσει και θα σου πει: «Καλό χειμώνα!». Αυτός ο άνθρωπος πρέπει κάποια στιγμή να μελετηθεί επιστημονικά.
Μέχρι τότε, η οικονομία δεν πρόκειται να περιμένει να ξεπεράσουμε το… μεταδιακοπικό μας σοκ. Το πετρέλαιο θα ανεβοκατεβαίνει, η Fed θα αποφασίζει, οι αγορές θα τρέχουν, η ΔΕΘ θα έρθει και τα emails θα συνεχίσουν να πολλαπλασιάζονται με τρόπο που παραβιάζει βασικούς νόμους της βιολογίας.
Εγώ, από την πλευρά μου, έχω καταρτίσει ένα φιλόδοξο σχέδιο επανένταξης: από Δευτέρα τα κεφάλια μέσα, πλήρης συγκέντρωση, πρόγραμμα και παραγωγικότητα. Βέβαια, το ίδιο σχέδιο είχα και την προηγούμενη Δευτέρα. Και την προπροηγούμενη. Οπότε, όσοι επιστρέφετε τώρα από διακοπές, έχετε την πλήρη κατανόησή μου. Μην ανησυχείτε αν τις πρώτες ημέρες κοιτάζετε την οθόνη και σκέφτεστε τη θάλασσα. Περνάει. Λογικά, μέχρι τα Χριστούγεννα.
Ελα, δουλεύουμε τώρα – πάμε λίγο…
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.