Δεν ξέρω αν αυτό θα είναι το τελευταίο Πάσχα με φτωχό τραπέζι, όπως δήλωσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, όμως αυτό που εύχομαι είναι να είναι το τελευταίο Πάσχα με υπερβολές, τοξικότητα, διαχωρισμούς, μίση και παλαβομάρες που μάχονται την κοινή λογική και την ορθοκρισία των πολιτών.
Όλοι μας κι ας το παραδεχθούμε, έχουμε περάσει αρκετά Πάσχα, λίγα χρόνια πριν, πολύ χειρότερα από το φετινό. Δεν πέρασαν δα και πολλά χρόνια για να ξεχάσουμε τα πέτρινα χρόνια των μνημονίων και της χρεοκοπίας της χώρας. Σήμερα, όπως και να το δούμε, δεν είμαστε στην ίδια θέση. Δεν είναι ίδια η χώρα με λίγα χρόνια πριν. Δεν είναι ψέμα η ανάπτυξη και το ΑΕΠ που στο τέλος του 2022 έφθασε στα 208 δισ. κερδίζοντας ένα σημαντικό κομμάτι από το -25% που σημειώθηκε την περίοδο της χρεοκοπίας. Κι αυτή η αύξηση του εθνικού πλούτου μας αφορά όλους και η πλειονότητα της κοινωνίας με διάφορους τρόπους, από επιδόματα, αυξήσεις μισθών-συντάξεων, έως μειώσεις φόρων και εισφορών, είδαν ενίσχυση στο διαθέσιμο εισόδημά τους. Η μείωση της ανεργίας από το 18% στο 11,2% δεν είναι απλά ένα νούμερο αλλά αφορά σε χιλιάδες συμπολίτες μας που βρήκαν δουλειά και μπορούν να βλέπουν το μέλλον με μεγαλύτερη αισιοδοξία.
Σαφώς και λαμβάνω σοβαρά υπόψη το επιχείρημα της ακρίβειας που απορροφά ένα μεγάλο κομμάτι του διαθέσιμου εισοδήματος. Όμως, δεδομένου ότι η ακρίβεια είναι στο μεγαλύτερο κομμάτι της απότοκη της ενεργειακής κρίσης και ένα παγκόσμιο φαινόμενο, με την εκτόξευση των τιμών των πρώτων υλών και άρα εισαγόμενη, αναρωτιέμαι ποια θα ήταν η κατάσταση όλων μας αν η οικονομία της χώρας και οι πολίτες αντιμετώπιζαν επιπρόσθετα και τα υφεσιακά προβλήματα της μνημονιακής περιόδου.
Σαφώς και δεν είναι όλο ρόδινα. Υπάρχουν πολλά προβλήματα στη χώρα, πολλά ελλείμματα σε τομείς της δημόσιας ζωής που χρονίζουν και δεν λύνονται όσες κυβερνήσεις κι αν περνούν από το τιμόνι της χώρας. Αλλά όχι να λέμε πως όλα είναι μαύρα κι άραχλα σα να ζούμε κάτω από την μπότα ενός κατακτητή.
Είναι αδιανόητο να επικρατούν μανιχαϊστικές αντιλήψεις μαύρου και άσπρου και να κυριαρχούν στο δημόσιο διάλογο μόνο απαξιωτικές και μηδενιστικές αντιλήψεις που βγάζουν μια αδικαιολόγητη ξινίλα.
Ναι στις επισημάνσεις για τα κυβερνητικά ελλείμματα με βάση τις υποσχέσεις της για την παιδεία, τη δικαιοσύνη, τη δημόσια ασφάλεια, τη λειτουργία των θεσμών. Ναι στις καταγγελίες για το πού πήγε η πανεπιστημιακή αστυνομία που θα έβαζε τάξη στα ανώτατα ιδρύματα, γιατί η απόδοση δικαιοσύνης καρκινοβατεί και κινείται με τον αραμπά, ναι στις καταγγελίες γιατί οι 56 χιλιάδες αστυνομικοί της χώρας δεν έχουν καταφέρει να προσφέρουν ένα αίσθημα στοιχειώδους ασφάλειας στους πολίτες, ναι στις καταγγελίες για θεσμικές εκτροπές χωρίς ουσιαστική απόδοση ευθυνών.
Αλλά όπως και να το κάνουμε υπάρχουν και άλλα ζητήματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία τα οποία δεν μπορούμε να τα παραβλέπουμε και να τα μηδενίζουμε.
Όπως για παράδειγμα το γεγονός πως το πλεόνασμα της ανάπτυξης της οικονομίας διαχύθηκε σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας με ιδιαίτερη έμφαση στήριξης στα πιο ευάλωτα τμήματα. Τόσο στην περίοδο της πανδημίας όσο και στην ενεργειακή κρίση με τα μέτρα που ελήφθησαν από την πολιτεία, ουσιαστικά στηρίχθηκε το συντριπτικό μέρος των πολιτών. Κι αυτό το γνωρίζουν οι πολίτες που δεν ανήκουν στους φανατικούς οπαδούς των κομμάτων κι επομένως δεν πείθονται εύκολα να αποδεχθούν τις μηδενιστικές και ισοπεδωτικές γραμμές των κομμάτων και τα βάζουν όλα στο ζύγι της κρίσης τους. Και τα καλά και τα κακά.
Δεν χρειάζονται υποβολείς για την κρίση της ψήφου τους, μπορούν να αποφασίσουν με τον δικό τους κώδικα αξιών και κριτηρίων και το αποτέλεσμα θα το μάθουμε το βράδυ της 21ης Μαΐου.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.