Λέγανε πάντα κι έτσι είναι, πως η χώρα μας είναι ένας ευλογημένος τόπος με απαράμιλλες ομορφιές, ιδανικό κλίμα και με διακριτή την εναλλαγή των εποχών. Σήμερα κινδυνεύει να μετατραπεί σε καταραμένο, καθώς όλα τα στοιχεία της φύσης λες και βάλθηκαν να τον καταστρέψουν και να αποτυπώσουν σ’ αυτόν όλες τις συνέπειες της κλιματικής κρίσης.
Ένα καλοκαίρι που θα κάνουμε πολλά χρόνια να ξεχάσουμε, όπως θα χρειαστούν πολλά χρόνια για να αποκατασταθούν οι παντοειδείς καταστροφές και συμφορές που μας βρήκαν τόσο από τις mega φωτιές όσο και από τις πρωτοφανείς πλημμύρες.
Κανείς φυσικά δεν ήταν κι ούτε θα μπορούσε να είναι προετοιμασμένος για τέτοιας σφοδρότητας φαινόμενα. Ούτε τα αυξημένα μέσα αεροπυρόσβεσης, ούτε τα μέσα για την αντιμετώπιση των πλημμυρικών φαινομένων και τα έργα που έγιναν, στάθηκαν ικανά να αποτρέψουν το κακό. Στην ουσία, τα ανθρώπινα μέσα μοιάζουν ανίσχυρα να αντιμετωπίσουν την καταστροφική μανία της φύσης.
Η ζωή μας επιδεινώνεται με ταχείς και δραματικούς ρυθμούς, οι υποδομές που έχουμε δημιουργήσει όλα τα προηγούμενα χρόνια απεδείχθη στην πράξη πως είναι ξεπερασμένες και χρειάζονται άμεσα επανασχεδιασμό με νέες προδιαγραφές.
Είτε πρόκειται για δρόμους, για γέφυρες, για δίκτυα ύδρευσης και αποχέτευσης, για δίκτυα ηλεκτρισμού, για άδειες οικοδόμησης, για προληπτικά έργα μέσα στα δάση, όλα πρέπει να ιδωθούν με άλλον τρόπο. Όπως έγινε μετά τους καταστροφικούς σεισμούς της δεκαετίας του ‘80 και βγήκε νέος αντισεισμικός κανονισμός για τα νέα κτήρια ώστε να μπορούν να αντέχουν ακόμα και στα 8 Ρίχτερ, έτσι τώρα πρέπει να γίνει και για όλες τις δημόσιες υποδομές. Είτε πρόκειται για δρόμους, γεφύρια, αποχετευτικά έργα, αντιπλημμυρικά αναχώματα και ό,τι άλλο αποδείχθηκε ελλιπές στην αντιμετώπιση ακραίων καιρικών φαινομένων.
Το εύκολο είναι να ρίξει κανείς το ανάθεμα στο κράτος και στις κυβερνήσεις που δεν έκαναν το α ή το β. Το εύκολο είναι να αγανακτήσουμε κατά του κρατικού μηχανισμού που δεν ήταν παρών δίπλα και στον τελευταίο δοκιμαζόμενο πολίτη.
Ας είμαστε όμως ρεαλιστές. Ας δούμε την πραγματικότητα στα μάτια. Κανένας κρατικός μηχανισμός όσο πλούσια κι αν είναι η χώρα, όσα μέσα και προσωπικό κι αν διαθέτει, δεν μπορεί να διασφαλίσει την αποφυγή των καταστροφών στις ακραίες περιπτώσεις της εκδίκησης της φύσης.
Πόσω μάλλον που η χώρα μας που δεν είναι δα και η πλουσιότερη όταν μάλιστα, μόλις πριν μερικά χρόνια εξήλθε από μια υπερδεκαετή χρεοκοπία, όταν οι δαπάνες για τη λειτουργία του κράτους κόπηκαν μαχαίρι από τους δανειστές.
Ας το παραδεχθούμε πως υπάρχουν φαινόμενα που μας υπερβαίνουν και μας αφήνουν κυριολεκτικά στο έλεος του Θεού.
Το θέμα είναι η επόμενη μέρα και κατά πόσο οι αντοχές της οικονομίας επιτρέπουν τη γρήγορη αποζημίωση στο μέγιστο βαθμό των πληγέντων και στην αποκατάσταση των ζημιών στις υποδομές με ταχείς ρυθμούς. Κι αυτό είναι το μέγα ζητούμενο από την κυβέρνηση η οποία εν ανάγκη ας αναστείλει την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων κι ας επαναδιαπραγματευτεί με την ΕΕ τις υποχρεώσεις για πρωτογενή πλεονάσματα στον προϋπολογισμό, προκειμένου να συντρέξει με ουσιαστική στήριξη στους συμπολίτες μας, στις δοκιμαζόμενες περιοχές της χώρας. Η ευημερία των αριθμών μπορεί να περιμένει όσο δυστυχούν οι άνθρωποι που έχασαν το βιός τους και τα σπίτια τους κάτω από τις λάσπες ή από τις φωτιές και καταστράφηκε η ζωή και οι κόποι μιας ολόκληρης ζωής. Ουσιαστική στήριξη και βοήθεια στους παραγωγούς, τους κτηνοτρόφους τους επιχειρηματίες που υπέστησαν ανυπολόγιστες ζημιές και όχι προνοιακά επιδόματα. Στην κρίση της πανδημίας και των lockdowns ο στόχος ήταν να μη μείνει κανείς αβοήθητος κι αυτό επετεύχθη σε μεγάλον βαθμό. Ξεπεράσαμε την υγειονομική κρίση με την κοινωνία -στην πλειονότητά της- όρθια.
Το ίδιο πρέπει να γίνει και τώρα. Να μη μείνει κανείς μόνος και να αποδείξει η πολιτεία πως στέκεται δίπλα και στον τελευταίο πολίτη που δοκιμάζεται από αυτή την κλιματική κρίση. Κανείς να μη νιώσει μόνος, αβοήθητος και εγκαταλελειμμένος στην κακή του μοίρα.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.