Η δημιουργία πλούτου δεν απαιτεί απαραίτητα υψηλούς μισθούς, μεγάλες κληρονομιές ή θεαματικές κινήσεις. Για τον Κέλαν και την Μπρίτανι Κλάιν, η διαδρομή προς την οικονομική ανεξαρτησία ξεκίνησε από μια απλή αλλά δύσκολη στην εφαρμογή αρχή: να μεγαλώσουν όσο περισσότερο γίνεται την απόσταση ανάμεσα στα χρήματα που εισπράττουν και σε εκείνα που ξοδεύουν.
Το ζευγάρι ξεκίνησε την κοινή του ζωή με συμβατικές επαγγελματικές επιλογές, καθώς ο ένας εργαζόταν ως σωφρονιστικός υπάλληλος και η άλλη ως δασκάλα δημοτικού. Ωστόσο, σύντομα βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα σημαντικό οικονομικό βάρος: φοιτητικά δάνεια περίπου 40.000 δολαρίων, τα οποία τους ανάγκασαν να επανεξετάσουν πλήρως τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονταν τα εισοδήματά τους.
Η στρατηγική τους βασίστηκε σε δύο παράλληλους άξονες. Από τη μία πλευρά, αναζήτησαν τρόπους να αυξήσουν τα έσοδά τους. Δημιούργησαν το The Savvy Couple, ένα ιστολόγιο αφιερωμένο στα προσωπικά οικονομικά, το οποίο από μια μικρή προσπάθεια εξελίχθηκε σε μια ιδιαίτερα κερδοφόρα επιχείρηση με ετήσιο κύκλο εργασιών άνω του 1 εκατ. δολαρίων.
Από την άλλη πλευρά, επέλεξαν να μην ακολουθήσουν την κλασική παγίδα της αύξησης του βιοτικού επιπέδου κάθε φορά που αυξάνονταν τα εισοδήματά τους. Αντί να διοχετεύσουν τα επιπλέον χρήματα σε μεγαλύτερα σπίτια, ακριβότερα αυτοκίνητα ή περισσότερες καταναλωτικές συνήθειες, κράτησαν σταθερές τις δαπάνες τους.
Αυτή η προσέγγιση επέτρεψε στην καθαρή περιουσία τους —η οποία περιλαμβάνει την αξία των επιχειρήσεων, των επενδύσεων και της κατοικίας τους— να ξεπεράσει το 1 εκατομμύριο δολάρια το 2020.
Η αλλαγή νοοτροπίας: Τα χρήματα ως χρόνος ζωής
Η σημαντικότερη αλλαγή για την οικογένεια Κλάιν δεν ήταν μόνο οικονομική, αλλά κυρίως ψυχολογική. Το ζευγάρι σταμάτησε να αξιολογεί τις αγορές αποκλειστικά με βάση την τιμή τους και άρχισε να τις μετρά σε έναν διαφορετικό «νόμισμα»: τον χρόνο εργασίας.
Όπως εξηγεί ο Κέλαν, οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν μια αγορά μέσα από το ποσό που αναγράφεται στην απόδειξη. Εκείνοι άρχισαν να σκέφτονται πόσες ώρες από τη ζωή τους χρειάστηκε να ανταλλάξουν για να αποκτήσουν αυτό το προϊόν ή αυτή την υπηρεσία.
Ένα αυτοκίνητο αξίας 50.000 δολαρίων δεν ήταν πλέον απλώς ένα μεγάλο έξοδο. Ήταν μήνες εργασίας. Ένα δείπνο 100 δολαρίων δεν ήταν απλώς μια έξοδος, αλλά ένα μέρος του χρόνου που αφιέρωναν στην εργασία τους.
Το βασικό ερώτημα που έθεταν πριν από κάθε αγορά ήταν: «Αξίζει πραγματικά τον χρόνο που χρειάστηκε για να πληρωθεί;»
Αυτή η αλλαγή οπτικής τους βοήθησε να ξεχωρίζουν τις πραγματικές ανάγκες από τις παρορμητικές αγορές και να λαμβάνουν αποφάσεις με μεγαλύτερη συνείδηση.
Οικονομία δεν σημαίνει πάντα το φθηνότερο προϊόν
Μία από τις βασικές αρχές που ακολούθησε το ζευγάρι ήταν ότι η εξοικονόμηση χρημάτων δεν ταυτίζεται με την αγορά του φθηνότερου διαθέσιμου προϊόντος.
Για τον Κέλαν και την Μπρίτανι υπάρχει σημαντική διαφορά ανάμεσα στη σωστή οικονομική επιλογή και στη χαμηλότερη τιμή.
Ένα προϊόν μικρής αξίας μπορεί να φαίνεται συμφέρον αρχικά, όμως αν χρειάζεται συχνή αντικατάσταση, το συνολικό κόστος μπορεί τελικά να είναι μεγαλύτερο. Αντίθετα, μια πιο ακριβή αγορά με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής μπορεί να αποδειχθεί καλύτερη επένδυση.
Η οικογένεια επέλεξε να αναζητά τη βέλτιστη σχέση ποιότητας και κόστους, αποφεύγοντας τόσο την υπερβολική κατανάλωση όσο και την εμμονή με τις χαμηλές τιμές.
Ακόμη και όταν τα εισοδήματά τους αυξήθηκαν σημαντικά, δεν εγκατέλειψαν τις αρχικές τους συνήθειες. Παρέμειναν στο ίδιο σπίτι για επτά χρόνια, χρησιμοποιούσαν μεταχειρισμένα οχήματα, περιόρισαν τις επισκέψεις σε εστιατόρια και για μεγάλο χρονικό διάστημα κάλυπταν τις ανάγκες τους με ένα μόνο αυτοκίνητο.
Ο προϋπολογισμός ως εργαλείο ελευθερίας και όχι περιορισμού
Η τρίτη σημαντική αρχή που ακολούθησε το ζευγάρι ήταν η συστηματική παρακολούθηση των οικονομικών του. Ο μηνιαίος προϋπολογισμός παρέμεινε σταθερό στοιχείο της καθημερινότητάς τους, όχι ως μέσο στέρησης, αλλά ως τρόπος να έχουν τον έλεγχο των χρημάτων τους.
Για τον Κέλαν, η λανθασμένη αντίληψη είναι ότι ένας προϋπολογισμός περιορίζει τις επιλογές. Αντίθετα, όπως υποστηρίζει, ο σωστός σχεδιασμός προσφέρει μεγαλύτερη ελευθερία, επειδή επιτρέπει σε κάποιον να αποφασίζει συνειδητά πού θα κατευθύνει τους πόρους του.
«Δεν χρειάζεται κάθε αύξηση εισοδήματος να μετατρέπεται σε μεγαλύτερο τρόπο ζωής», είναι η φιλοσοφία που ακολούθησε η οικογένεια.
Το ποσό που εξοικονομούσαν κάθε μήνα δεν κατευθυνόταν σε νέες καταναλωτικές ανάγκες, αλλά στην αποπληρωμή χρεών και στις επενδύσεις, δημιουργώντας σταδιακά μια ισχυρή οικονομική βάση.
Η προσέγγιση αυτή δεν σήμαινε ότι το ζευγάρι εγκατέλειψε κάθε προσωπική απόλαυση. Αντίθετα, ενσωμάτωσε στον προϋπολογισμό του έξοδα που είχαν πραγματική αξία για τα μέλη της οικογένειας.
Για παράδειγμα, επειδή η Μπρίτανι απολάμβανε τον καθημερινό καφέ της, το συγκεκριμένο έξοδο παρέμεινε μέρος του σχεδιασμού τους. Σήμερα, κάθε μέλος του ζευγαριού διαθέτει περίπου 200 δολάρια τον μήνα για προσωπικές ανάγκες, ποσό διπλάσιο από αυτό που είχαν όταν ξεκινούσαν την προσπάθεια οικονομικής εξυγίανσης.
Ο στόχος τους δεν ήταν η απόλυτη αποχή από κάθε έξοδο, αλλά η εξάλειψη των δαπανών που δεν πρόσθεταν πραγματική αξία στη ζωή τους.
Οι θυσίες είχαν ημερομηνία λήξης
Η πορεία προς την οικονομική ανεξαρτησία δεν ήταν χωρίς δυσκολίες. Το ζευγάρι χρειάστηκε να περάσει από μια περίοδο αυστηρής πειθαρχίας, ιδιαίτερα όταν προσπάθησε να εξαλείψει τα φοιτητικά του χρέη.
Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης, περιόρισε σημαντικά τις κοινωνικές δραστηριότητες, τις εξόδους και τις αγορές που δεν θεωρούσε απαραίτητες.
Ο Κέλαν θυμάται ότι πολλές φορές αρνήθηκε προσκλήσεις φίλων για φαγητό ή ποτό, επιλέγοντας να περιορίσει τις επισκέψεις σε εστιατόρια περίπου μία φορά τον μήνα.
Ωστόσο, το ζευγάρι δεν αντιμετώπισε αυτή την περίοδο ως μόνιμη κατάσταση. Το κλειδί της επιτυχίας του ήταν η αντίληψη ότι οι περικοπές είχαν συγκεκριμένο σκοπό και χρονικό ορίζοντα.
Οι θυσίες δεν ήταν ένας νέος τρόπος ζωής, αλλά ένα προσωρινό στάδιο για την επίτευξη ενός μεγαλύτερου στόχου.
Όταν τα χρέη εξαλείφθηκαν, τα χρήματα που προηγουμένως κατευθύνονταν στις δόσεις απελευθερώθηκαν. Έτσι, το ζευγάρι απέκτησε μεγαλύτερη δυνατότητα είτε να επενδύσει είτε να απολαύσει δραστηριότητες που είχαν πραγματική σημασία για εκείνο.
Η ιστορία των Κλάιν δείχνει ότι η δημιουργία πλούτου δεν βασίζεται μόνο στο ύψος των εισοδημάτων, αλλά κυρίως στη σχέση που έχει κάποιος με τα χρήματα.
Η αύξηση των εσόδων αποτελεί σημαντικό παράγοντα, όμως χωρίς έλεγχο των εξόδων μπορεί εύκολα να χαθεί μέσα σε έναν συνεχώς αυξανόμενο τρόπο ζωής.
Η στρατηγική τους στηρίχθηκε σε τέσσερις βασικές ιδέες: αύξηση εισοδημάτων, διατήρηση χαμηλού κόστους ζωής, έξυπνες αγορές και συνεχή επένδυση του πλεονάσματος.
Για το ζευγάρι, η οικονομική ελευθερία δεν προέκυψε από μια ξαφνική αλλαγή τύχης, αλλά από μικρές καθημερινές αποφάσεις που επαναλαμβάνονταν για χρόνια.
Διαβάστε ακόμη
Σε συναγερμό οι αγορές ομολόγων: Το εκρηκτικό κοκτέιλ που φοβίζει τους επενδυτές
Νέες ψηφιακές ταυτότητες: Τρίτη παράταση στον διαγωνισμό – Στις 12/10 το νέο deadline
Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφθείτε το Πρώτο ΘΕΜΑ