Πόσο βαθύ πρέπει να είναι το μίσος ανάμεσα σε δύο γυναίκες, ώστε η μία να σπρώξει την άλλη πάνω σε έναν αναμμένο πολυέλαιο; Σύμφωνα με τις κοσμικές φήμες του Παρισιού της δεκαετίας του ’30, η Coco Chanel δεν δίστασε να το κάνει. Σε έναν χορό μεταμφιεσμένων, η μεγάλη αντίπαλός της, η Έλσα Σκιαπαρέλι, εμφανίστηκε ντυμένη ως ένα σουρεαλιστικό δέντρο. Η Chanel, με μια κίνηση που έμοιαζε με ατύχημα αλλά ψιθυρίστηκε ως εκδίκηση, την έσπρωξε πάνω στα κεριά.
Η Σκιαπαρέλι τυλίχθηκε στις φλόγες και οι καλεσμένοι την κατάβρεχαν με σόδα για να τη σώσουν. Αυτό το περιστατικό δεν ήταν απλώς μια σκηνή ζηλοτυπίας, αλλά η κορύφωση της σύγκρουσης δύο κόσμων. Η Chanel, η «θλιβερή μικροαστή» όπως την αποκαλούσε η Ιταλίδα, πρέσβευε τη μινιμαλιστική κομψότητα. Η Σκιαπαρέλι, η «Ιταλίδα καλλιτέχνιδα που φτιάχνει ρούχα» κατά την περιφρονητική έκφραση της Chanel, πρέσβευε την ανατροπή.
Για την Σκιαπαρέλι, η οποία αποτελεί το κεντρικό πρόσωπο της νέας μεγάλης έκθεσης του μουσείου V&A στο Λονδίνο με τίτλο «Schiaparelli: Fashion Becomes Art», η μόδα δεν ήταν επάγγελμα, ήταν τέχνη. Συνεργάστηκε με τον Σαλβαδόρ Νταλί και τον Ζαν Κοκτώ, φέρνοντας αστακούς πάνω σε φορέματα και καπέλα σε σχήμα παπουτσιού στις πασαρέλες. Εφηύρε το «Shocking Pink», ένα ροζ τόσο φωτεινό και θρασύ που έγινε το σήμα κατατεθέν της και το 1973 τάφηκε φορώντας ένα φόρεμα σε αυτό ακριβώς το χρώμα. Παρά την αριστοκρατική της καταγωγή στη Ρώμη, η ζωή της δεν ήταν πάντα στρωμένη με ροδοπέταλα. Στα 32 της βρέθηκε στο Παρίσι μόνη, άφραγκη, με μια κόρη που έπασχε από πολιομυελίτιδα, αφού ο σύζυγός της την είχε εγκαταλείψει. Αντί να επιστρέψει στην ασφάλεια της οικογένειάς της, επέλεξε τη δημιουργία. Αμφισβήτησε το κλισέ της τυποποιημένης ομορφιάς, ίσως γιατί η ίδια μεγάλωσε ακούγοντας ότι ήταν το «άσχημο» παιδί της οικογένειας.
Η Σκιαπαρέλι ήταν η γυναίκα που έκανε τα φερμουάρ διακοσμητικά στοιχεία, που λάτρευε τις υπερμεγέθεις βάτες και που εξόργισε τον συντηρητικό τύπο της εποχής φορώντας παντελόνια. Ενώ όμως η Chanel και ο Dior έγιναν ονόματα που γνωρίζει κάθε νοικοκυριό, η Σκιαπαρέλι μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είδε τον οίκο της να φθίνει. Τα φανταστικά, σουρεαλιστικά της σχέδια δεν ταίριαζαν με τη λιτότητα της μεταπολεμικής εποχής και το 1954 κήρυξε πτώχευση. Ο οίκος παρέμεινε σιωπηλός για σχεδόν έξι δεκαετίες, μέχρι που ο Ντιέγκο Ντέλα Βάλε αγόρασε το brand το 2006, περιμένοντας υπομονετικά χρόνια μέχρι να απελευθερωθεί το αρχικό ατελιέ της στην Place Vendôme για να ξεκινήσει την αναβίωση.
Σήμερα, το 2026, η κληρονομιά της Σκιαπαρέλι ανθίζει ξανά με έναν τρόπο που θα έκανε την ίδια την Έλσα να χαμογελά. Υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Daniel Roseberry, ο οίκος έχει γίνει και πάλι το απόλυτο σύμβολο του τολμηρού στυλ. Από τα 30.000 κόκκινα κρύσταλλα της Doja Cat μέχρι τα υπερρεαλιστικά κεφάλια λιονταριών της Κάιλι Τζένερ και τα τακούνια με κεφάλια γάτας από ρητίνη, ο Roseberry δεν αντιγράφει απλώς το παρελθόν, αλλά υιοθετεί το πνεύμα της ανυπακοής. Η Μπέλα Χαντίντ και η Μάργκοτ Ρόμπι επιλέγουν Σκιαπαρέλι για να «απαντήσουν στη στιγμή» στο κόκκινο χαλί, ενώ ο Bad Bunny έγραψε ιστορία στα Grammy με ένα custom κορσέ σακάκι. Η έκθεση στο V&A έρχεται να επιβεβαιώσει αυτό που η Schiaparelli ήξερε πάντα… ότι η μόδα είναι μια μορφή τέχνης που σπάει τους κανόνες.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αν η Chanel της χάρισε κάποτε μια φλόγα που παραλίγο να την κάψει, η ιστορία της χάρισε μια φλόγα που δεν θα σβήσει ποτέ.
Διαβάστε ακόμη
Το νέο κόλπο με τα αδήλωτα POS από Βουλγαρία – Συναγερμός στην ΑΑΔΕ
Πώς έλιωσε η ζέστη τον «Iron Man» στο Ρολάν Γκαρός
Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφτείτε το Πρώτο Θέμα
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.