Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης

Add Newmoney.gr on Google

Στη δημόσια αντιπαράθεση που έχει ανοίξει γύρω από τη Μεταφορά Συντελεστή Δόμησης (ΜΣΔ) παρεμβαίνει ο αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, Χρήστος Ντουχάνης, επιχειρώντας να αποσαφηνίσει τη λειτουργία του θεσμού, τις συνταγματικές προϋποθέσεις εφαρμογής του και τις συνέπειες που μπορεί να έχει η απόρριψή του για τους κοινόχρηστους χώρους των πόλεων.

Με ανάρτησή του, ο ανώτατος δικαστικός λειτουργός εξηγεί ότι το ΣτΕ δεν έχει απορρίψει τον ίδιο τον θεσμό της Μεταφοράς Συντελεστή Δόμησης, αλλά τη δυνατότητα μεταφοράς οικοδομήσιμων τετραγωνικών χωρίς προηγούμενο πολεοδομικό σχεδιασμό. Παράλληλα, υπογραμμίζει ότι οι νέες Ζώνες Υποδοχής Συντελεστή Δόμησης προβλέπεται να καθορίζονται βάσει μελετών και διαδικασιών διαβούλευσης, εκφράζοντας τη διαφωνία του με την εκ των προτέρων αντίθεση δημάρχων στην εφαρμογή του μέτρου.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στο ζήτημα της αποζημίωσης ιδιοκτητών των οποίων τα ακίνητα έχουν δεσμευτεί για κοινόχρηστες χρήσεις, προειδοποιώντας ότι η διατήρηση πλατειών και άλλων δημόσιων χώρων χωρίς την καταβολή αποζημιώσεων δεν είναι δεδομένη. Όπως επισημαίνει, ιδιοκτήτες προσφεύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και δικαιώνονται, ενώ υπάρχει ο κίνδυνος δεσμευμένα ακίνητα να επιστραφούν τελικά στους κατόχους τους και να οικοδομηθούν.

«Ας συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι οι κοινόχρηστοι χώροι, των οποίων ο ιδιοκτήτης δεν έχει αποζημιωθεί, είναι χώροι που δεν μας ανήκουν», τονίζει χαρακτηριστικά.

Ολόκληρη η ανάρτηση του αντιπροέδρου του ΣτΕ, Χρήστου Ντουχάνη

ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗ ΔΟΜΗΣΗΣ: ΝΑΙ Ή ΟΧΙ;

Θα τσιμεντωθούν οι πλατείες, λένε κάποιοι. Θα βρούν τα παιδιά μας σπίτι, αντιτείνουν άλλοι. ΜΣΔ, λοιπόν. Τι είναι αυτό; Αμφιβάλλω αν όσοι ξιφουλκούν υπέρ ή κατά, ξέρουν την απάντηση.

Η ιδέα, λοιπόν, ήταν απλή και εμφανίστηκε πριν από 4 δεκαετίες: Όταν κάποιος βλέπει την ιδιοκτησία του να αδρανοποιείται για το γενικό καλό, πρέπει να αποζημιωθεί. Αν το ακίνητό του κηρύσσεται διατηρητέο, διότι “αποτελεί δείγμα αρχιτεκτονικής της δεκαετίας του ’30”, ή χαρακτηρίζεται από το σχέδιο πόλης ως παιδική χαρά, αυτός πρέπει να αποζημιωθεί. Αντί, όμως, να αποζημιωθεί με χρήματα, μπορεί να αποζημιωθεί με σ.δ., έλεγε ο νόμος που προέβλεψε τη ΜΣΔ. Ο ιδιοκτήτης, λοιπόν, θα έπαιρνε έναν τίτλο, κάτι σαν αξιόγραφο, που θα τού παρείχε το δικαίωμα να αποκτήσει ο ίδιος ζεστά τετραγωνικά κάπου αλλού, αφού το ακίνητό του είχε σχεδόν αχρηστευθεί. Έτσι, και πλατείες θα είχαμε και ο ιδιοκτήτης θα ήταν ικανοποιημένος.

ΟΧΙ, όμως, είπε το ΣτΕ, και πολύ σωστά! Μα γιατί, θα αναρωτηθεί κανείς. Διότι ο σ.δ. που αντιστοιχούσε στην παιδική χαρά, θα μπορούσε να μεταφερθεί οπουδήποτε, κατά προτίμηση δε, εκεί που το τετραγωνικό ήταν ακριβότερο. Άρα, η αξία όλων των κοινόχρηστων χώρων του κέντρου της Αθήνας ή της Β΄ Πειραιώς και όλων των διατηρητέων, θα μετατρέπονταν σε τετραγωνικά που θα προσγειώνονταν στο Ψυχικό ή την Εκάλη, χωρίς να υπάρχουν εκεί οι κατάλληλες πολεοδομικές προϋποθέσεις. Έτσι, ο συσσωρευμένος σ.δ. στις περιοχές αυτές, θα τους άλλαζε τα φώτα. Το ΣτΕ ποτέ δεν είπε ότι ο θεσμός της ΜΣΔ πάσχει καθαυτός. Είπε ότι η μεταφορά του σ.δ. “όπου νά’ναι”, με τα κριτήρια του κάθε ιδιοκτήτη, ήταν αντίθετη με το 24 παρ. 2 Σ.

Ο μεταφερόμενος σ.δ. δεν δημιουργήθηκε από τον νόμο που προέβλεψε τη μεταφορά του, όπως έγινε, π.χ., με τον ΝΟΚ. ΥΠΗΡΧΕ και θα μπορούσε να υλοποιηθεί, αν δεν είχε δημιουργηθεί η παιδική χαρά. Είναι, όμως, αναξιοποίητος. Και ο νομοθέτης προέβλεψε καθορισμό Ζωνών Υποδοχής του. Τώρα πια, η μεταφορά δεν γίνεται όπου νά’ναι, αλλά σε περιοχές που έχουν σχεδιαστεί με μελέτη (ΣΜΠΕ), τα πορίσματα της οποίας υπόκεινται στις εγγυήσεις της διαβούλευσης. Είναι εσφαλμένος ο καθορισμός μιας ζώνης; Εμπρός να ανακαλύψουμε το λάθος. Αλλά την εκ προοιμίου άρνηση των Δημάρχων, και του φίλτατου της δικής μου πόλης, στον θεσμό της ΜΣΔ, δυσκολεύομαι πολύ να συμμεριστώ.

Ας συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι οι κοινόχρηστοι χώροι, των οποίων ο ιδιοκτήτης δεν έχει αποζημιωθεί, είναι χώροι που δεν μας ανήκουν. Και όσοι καθόμαστε στα παγκάκια τους είμαστε κλεπταποδόχοι κοινωνικής ευημερίας. Δεκάδες ιδιοκτήτες κοινόχρηστων χώρων, που δεν έχουν αποζημιωθεί, προσφεύγουν κάθε χρόνο στο Στρασβούργο και δικαιώνονται, οπότε το Κράτος, δηλαδή εμείς, πληρώνουμε τον λογαριασμό. Κάποια στιγμή, λοιπόν, ο ιδιοκτήτης της πλατείας κοντά στο σπίτι μας, που εξακολουθεί να του ανήκει, θα πετύχει να του επιστραφεί το ακίνητό του. Και τότε η πλατεία θα χτιστεί. Και αυτό κανένα Πράσινο Ταμείο δεν θα μπορεί να το αποτρέψει. Ας το έχουν υπόψη τους όλοι.