Γιάννης Μακρυγιάννης

Αν υποθέσουμε ότι ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο έχει δίκιο όταν λέει ότι ο Τραμπ πούλησε τους Κούρδους στον Ερντογάν, επειδή έχει ο ίδιος οικονομικά συμφέροντα στην Τουρκία, όπως για παράδειγμα ένα «γαμ…νο ξενοδοχείο», όπως είπε χαρακτηριστικά ο ηθοποιός, τότε δεν πρέπει να έχει παρουσιαστεί ποτέ μέχρι τώρα ένα τέτοιο νούμερο στη διεθνή πολιτική σκηνή, τουλάχιστον όχι σε κράτος της Δύσης.

Οι τελευταίες αλλοπρόσαλλες κινήσεις Τραμπ, ο οποίος άδειασε κανονικά τους Κούρδους και άρχισε τα παιχνίδια με τον Ερντογάν καταδεικνύουν με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο ότι ο αμερικανικός παράγοντας είναι αποσταθεροποιητικός για την περιοχή και μάλλον επικίνδυνος

Το τι θα απογίνει ο Παπαγγελόπουλος είναι ακόμη άγνωστο και μάλλον αδιάφορο για την πολιτική πτυχή των πραγμάτων. Το θέμα είναι ότι όλες σχεδόν οι συμμαχίες που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκαν στο τέλος μοιραίες, παρότι αρχικά τον βοήθησαν

Η πρώτη «εκστρατεία» του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Ευρώπη και οι συναντήσεις του με ευρωπαίους ηγέτες έχει τίτλο «ανάκτηση εμπιστοσύνης» ή κάτι τέτοιο. Το κύριο συστατικό είναι σε κάθε περίπτωση η «εμπιστοσύνη»

Η τουριστική έκρηξη των τελευταίων λίγων ετών, μαζί με την άνοδο το real estate επανέφερε την ψευδαίσθηση ότι όλα (μπορούν να) πάνε καλά

Έχει ενδιαφέρον η κριτική που ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση της ΝΔ για το «σκληρό, δεξιό, ακραιφνώς μητσοτακικό κράτος», που αυτή χτίζει, όπως λέει η Κουμουνδούρου

Από την εποχή που παρακολουθώ πολιτική όλοι οι πρωθυπουργοί είχαν ως αγαπημένο εχθρό, ειδικά όταν τα πράγματα δεν τούς πήγαιναν καλά, τα μέσα ενημέρωσης – τα αντίπαλα μέσα, όχι τα ελεγχόμενα από τους ίδιους.

Με τη φράση «άντε μην τα πάρω στο κρανίο» ο κ. Τσίπρας επιχείρησε να κόψει μαχαίρι τις εσωκομματικές γκρίνιες, αλλά είμαστε ακόμα στην αρχή

Ο Μητσοτάκης παίρνει το ρίσκο του να δίνεις την ευκαιρία σε ανθρώπους που δεν ξέρουν από πολιτική, να δείξουν τις δυνατότητές τους σε αυτό τον στίβο και να δώσουν πράγματα, που πιθανόν δεν τα έχουν πολλοί… κλασικοί πολιτικοί