Η Ferrari ρισκάρει

Αυτό ακριβώς θέλει να κάνει η Luce, η πρώτη αμιγώς ηλεκτρική Ferrari. Ενα μοντέλο τόσο διαφορετικό, τόσο αιρετικό και διχαστικό που και μόνο αυτό αρκεί για να μείνει στην Ιστορία της αυτοκίνησης.

Διότι η ευλογία και η κατάρα μαζί των Ferrari είναι ότι τις αντιμετωπίζεις σχεδόν συναισθηματικά, σαν κάτι ζωντανό. Μια Ferrari ποτέ δεν ήταν απλώς επιδόσεις. Είναι το ουρλιαχτό του κινητήρα που διαπέρνα το μέταλλο και σκάει σαν πυροτέχνημα μέσα στο θυμικό σου είναι η σύνδεση με του μυαλού με το πλαίσιο, είναι η προσπάθεια να φανείς αντάξιος, είναι το ιστορικό βάρος των χιλιάδων αγώνων και βέβαια είναι η εικόνα.

Αχ αυτή η εικόνα. Το ασύγκριτο όπλο της και τα δεσμά αυτής της εταιρείας. Η Luce λοιπόν σε μια πρώτη προσέγγιση δεν κάνει «τικ» σε κανένα από αυτά τα κουτάκια. Και, κυρίως, δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες της εικόνας.

Για την ακρίβεια είναι τόσο αντιδιαμετρικά αντίθετη που προκαλεί κατατονικό σοκ στον παραδοσιακό Ferrarista. Από την άλλη, ωστόσο, προσπαθήστε να μπείτε λίγο στη θέση των ανθρώπων της Ferrari. Θέλουν να φτιάξουν ένα αυτοκίνητο εντελώς κόντρα ρόλο στο ίδιο το DNA της πιο εμβληματικής αυτοκινητοβιομηχανίας που έγινε ποτέ.

Δεν θέλουν ένα αμιγώς ηλεκτρικό supercar. Τέτοια έχουν θερμικά (εντάξει, υβριδικά) – και μάλιστα έχουν τα καλύτερα. Και αποφασίζουν να ακολουθήσουν το μονοπάτι του crossover μοντέλου, αλλά όχι στα χνάρια της Purosangue.

Νιώθουν ότι οφείλουν να εκφράσουν, να ερμηνεύσουν την ηλεκτροκίνηση μέσα από ένα πρίσμα ρηξικέλευθο σχεδιαστικά, αλλά την ίδια στιγμή να απαντήσουν σε ένα σχεδόν υπαρξιακό ερώτημα: μπορεί μια Ferrari χωρίς κινητήρα εσωτερικής καύσης να εξακολουθεί να είναι Ferrari;

Οσοι στέκονται στην εμφάνιση και ολοφύρονται για το ξεπούλημα της ψυχής των Ιταλών στον ηλεκτρικό διάβολο, μάλλον δεν έχουν αντιληφθεί πόσο γρήγορα αλλάζει ο κόσμος γύρω τους. Λογικό είναι βέβαια όταν οι εξελίξεις είναι ραγδαίες να πιάνεσαι από το οικείο, αλλά η Ferrari νομίζω ότι δεν είχε λόγο να το κάνει.

Η Luce δεν είναι για την ιταλική εταιρεία ένα αυτοκίνητο make or brake, όπως ήταν η Cayenne για την Porsche δύο -και βάλε- δεκαετίες πριν. Η Luce είναι μια εσκεμμένη κινητή προβοκάτσια, ένα μοντέλο δηλωτικό των προθέσεων και των ικανοτήτων της εταιρείας να παραγάγει το κορυφαίο προϊόν ακόμα και σε μια κατηγορία που αντικειμενικά ελάχιστα γνωρίζει.

Στεκόμαστε στο περιτύλιγμα αλλά αγνοούμε το περιεχόμενο. Δεν μπορώ βέβαια να γνωρίζω ακόμα πώς συμπεριφέρεται στον δρόμο αλλά αν κάνει κανείς τον κόπο, αντί να ψάξει για ευφηολογήματα για το πώς μοιάζει η Luce, να ρίξει μια ματιά στα τεχνικά της χαρακτηριστικά, θα συμφωνήσει ότι εδώ έχουμε να κάνουμε μάλλον με το κορυφαίο ηλεκτρικό αυτοκίνητο ever.

Η Ferrari προσπαθεί ουσιαστικά να λύσει το μεγαλύτερο πρόβλημα των σύγχρονων EV: την αποστείρωση. Εκείνη την ψηφιακή τελειότητα που κάνει πολλά ηλεκτρικά αυτοκίνητα να μοιάζουν απίστευτα γρήγορα, αλλά συναισθηματικά κενά.

Προσπαθήστε, επίσης, να χωνέψετε το εξής: τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα απαιτούν διαφορετικές αναλογίες, διαφορετική ψύξη, διαφορετικό packaging. Και η Ferrari μάλλον αποφάσισε ότι προτεραιότητα δεν είναι να φτιάξει το πιο «όμορφο» EV, αλλά το πρώτο ηλεκτρικό της μοντέλο που δεν θα σε κάνει να νοσταλγήσεις ένα θερμικό.

Ωστόσο, το ερώτημα του (μισού και κάτι, γιατί τόσο θα κοστίζει) εκατομμυρίου είναι αν θα πετύχει εμπορικά. Τολμώ να προβλέψω πως ναι, εφόσον οι άνθρωποι που θα βγουν από το τιμόνι της συνεχίσουν να έχουν εκείνο το χαζό, παιδικό χαμόγελο που αφήνει πάντα πίσω της μια πραγματικά σπουδαία Ferrari.

Θα πετύχει επίσης αν καταφέρει να προσεγγίσει ένα διαφορετικό είδους υπερ-πλούσιου: του 30άρη δημιουργού ψηφιακής πλατφόρμας την οποία ξαφνικά πούλησε για κάτι εκατομμύρια ή της influencer που δημιουργεί τάσεις ή δεν ξέρω γω τι άλλο.

Η Ferrari δεν είναι αφελής. Κατά βάση ξέρει ότι πουλάει συναίσθημα. Η Luce ίσως να είναι η πιο δύσκολη απόπειρα μεταφοράς αυτού του συναισθήματος στη σύγχρονη αυτοκίνηση, αλλά νομίζω ότι αυτή η meta Ferrari, όσο κι αν σήμερα φαίνεται σε πολλούς ένα παράταιρο ανοσιούργημα, θα γίνει στο μέλλον σημείο αναφοράς.