Ένα από τα παράδοξα και συνάμα ανεξήγητα ευρήματα σχεδόν όλων των δημοσκοπήσεων, είναι πως ένα ποσοστό γύρω στο 40-45% τάσσεται υπέρ των μονοκομματικών κυβερνήσεων και της πολιτικής σταθερότητας, ενώ την ίδια ώρα το 70% του εκλογικού σώματος είναι εναντίον της κυβέρνησης με βάση τις κομματικές του επιλογές και μόνο ένα 30% υπέρ του Μητσοτάκη τον οποίο μάλιστα θεωρούν καταλληλότερο για πρωθυπουργό με ποσοστά υψηλότερα από το ίδιο του το κόμμα.
Πως όμως θα προκύψει μονοκομματική κυβέρνηση όταν το δεύτερο και τρίτο κόμμα δεν συγκεντρώνουν αθροιστικά το ποσοστό του πρώτου, δηλαδή της Ν.Δ, είναι μια απορία στην οποία δεν μπορεί να βρεθεί λογική απάντηση.
Αυτά βέβαια με βάση τα σημερινά δεδομένα γιατί μεσολαβούντος του δύσκολου χειμώνα δεν ξέρω αν οι δημοσκοπικοί συσχετισμοί θα παραμείνουν ίδιοι ή αν αίφνης αποκτήσει δυναμική ανατροπής κάποιο άλλο κόμμα. Μια δυναμική που πάντως δεν φαίνεται τώρα αλλά ως γνωστόν, στη ζωή δεν πρέπει ποτέ να λέμε ποτέ γιατί όσα φέρνει η στιγμή δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος.
Πάντως και ανεξάρτητα από τις κομματικές προτιμήσεις του καθενός, αποτιμώντας έστω επιδερμικά, τα πεπραγμένα των τελευταίων 7,5 ετών με μια όσο και αν γίνεται ψύχραιμη και αντικειμενική ματιά, θα πρέπει να αναγνωριστεί πως αν τελικά φύγει ο Μητσοτάκης όπως θέλει το 70%, η χώρα που θα παραδώσει στον επόμενο όποιος κι αν είναι αυτός, δεν είναι ίδια με αυτή που παρέλαβε αλλά σε πολύ καλύτερη κατάσταση.
Παρ’ όλα όσα του προσάπτει η αντιπολίτευση, για λάθη, παραλείψεις, σκάνδαλα, διαφθορά, αδιαφάνεια, παράκαμψη των θεσμών κλπ η μεγάλη εικόνα εμφανίζει πολλά θετικά. Δεν είμαστε πλέον χώρα παρίας, η οικονομία μας είναι θωρακισμένη σε μεγάλο βαθμό και ικανή να αντιμετωπίσει καλύτερα από πολλές άλλες τις απανωτές διεθνείς κρίσεις. Η αποτρεπτική μας δύναμη έναντι αυτών που επιβουλεύονται την εθνική μας κυριαρχία είναι ενισχυμένη σε μεγάλο βαθμό και η φωνή της χώρας στα διεθνή φόρα όχι μόνο ακούγεται αλλά λαμβάνεται πολύ σοβαρά υπόψη. Οι στρατηγικές συμμαχίες με άλλες χώρες της ευρύτερης γειτονιάς είναι στέρεες και υπολογίσιμες.
Απόδειξη τούτου η ουσιαστική συμπαράσταση στην πρόσφατη εξέλιξη με το Τουρκολιβυκό μνημόνιο όχι μόνο ομοφώνως από τους 27 της ΕΕ αλλά και από χώρες με ιδιαίτερο ειδικό βάρος επί του συγκεκριμένου θέματος όπως η Αίγυπτος, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν και το Ισραήλ.
Στην οικονομία δεν είναι μόνο οι δείκτες της ανάκαμψης που κινούνται ανοδικά παρ’ όλες τις διεθνείς αντιξοότητες. Είναι και οι δεκάδες μειώσεις φόρων και εισφορών που έχουν γίνει σε διαφορετικές ομάδες του πληθυσμού, η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, της Δημόσιας υγείας, η μέριμνα για τους πιο αδύνατους οικονομικά και μάλιστα από μια κυβέρνηση που ο ιδεολογικός της πυρήνας είναι ο φιλελευθερισμός.
Όχι πως γίναμε παράδεισος και τρώμε πλέον με χρυσά κουτάλια. Αλλά όχι και η κόλαση επί γης, όπου οι πολίτες ψάχνουν στα σκουπίδια όπως στα χρόνια των μνημονίων. Σαφώς και μια μερίδα που δεν είναι ευκαταφρόνητη, τα φέρνει δύσκολα και τα χρήματα τελειώνουν νωρίς. Ναι, υπάρχουν πολλοί που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν ένα έκτακτο έξοδο που μπορεί να τους προκύψει. Ναι, η ακρίβεια και η διαρκώς μειούμενη αγοραστική δύναμη αλλά και η ακριβή στέγη, είναι μεγάλα προβλήματα και οδηγούν πολλούς συμπολίτες μας στην απόγνωση.
Αλλά αν πάμε στη μεγάλη εικόνα έχω τη γνώμη, με όλες τις ενστάσεις που μπορεί να έχει ο καθένας, πως το ζητούμενο από δω και στο εξής, είναι να δούμε ποιος μπορεί από το πολιτικό σκηνικό να μας διασφαλίσει τα κεκτημένα και έπονται οι μεγαλύτερες προσδοκίες για επίλυση των ανοικτών θεμάτων.
Αν οι επίδοξοι νέοι πρωθυπουργοί και κομματικοί σχηματισμοί μπορούν να μας διαβεβαιώσουν γι’ αυτό και με ρεαλισμό μπορούν να μας αποδείξουν και να μας πείσουν πως αυτά που υπόσχονται είναι πλήρως κοστολογημένα και δεν θέτουν σε κίνδυνο τα κεκτημένα, με νέους φόρους ή νέα δάνεια, και άδικες ανακατανομές πλούτου, τότε με γεια τους με χαρά τους να δοκιμαστούν. Πάντα όμως χωρίς να διακινδυνεύσει να χάσει η χώρα αυτά που κερδήθηκαν τα τελευταία χρόνια με κόπους και θυσίες από όλους μας.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.