Το «ποτέ ξανά», ας μη μείνει μια κούφια υπόσχεση

Κάποια στιγμή κι αυτός ο θρήνος κι αυτή η οργή αλλά και ο πόνος που νιώθουμε όλοι, θα καταλαγιάσει. Όχι φυσικά για τους γονείς και τους συγγενείς για τους οποίους η τραγωδία μπήκε για πάντα στα σπίτια και στις ζωές τους.

Για όλους όμως εμάς τους υπόλοιπους, δίνεται άλλη μια ευκαιρία να σκεφτούμε και να προβληματιστούμε αν είναι αυτό το κράτος που ονειρευτήκαμε και πληρώνουμε φόρους για να εκσυγχρονιστεί, να αφήσει για πάντα πίσω τις παθογένειές του. Αν είναι αυτό το κράτος με τους υπεύθυνους ηγέτες, τους υπεύθυνους εργαζόμενους και τους υπεύθυνους πολίτες που νοιάζονται πραγματικά για το μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους.

Να αναλογιστούμε αν η διαφάνεια, οι ενστάσεις και τα ένδικα μέσα που μετέρχονται οι εταιρείες προμηθευτές του Δημοσίου μπορούν να αποτελούν άλλοθι για δεκάδες ζωές που θυσιάστηκαν στον βωμό του ανευθυνο-υπεύθυνου συστήματος λειτουργίας που έχουμε δημιουργήσει.

Να αναλογιστούμε, επιτέλους, πως αυτή η νοοτροπία του βολέματος στο Δημόσιο με κάθε πρόσφορο μέσο και στη συνέχεια να προβάλλουμε μόνο απαιτήσεις, παραβλέποντας και τις υποχρεώσεις, αναπαράγει ένα σάπιο και άρρωστο μοντέλο κράτους.

Τώρα και εκ των υστέρων, ακούμε να μας διαβεβαιώνουν πως μέχρι τέλος του χρόνου θα ολοκληρωθεί το σύστημα τηλεδιοίκησης του σιδηροδρομικού δικτύου. Έπρεπε όμως να θυσιαστούν όλα αυτά τα νέα παιδιά μας; Το 1966, μετά το ναυάγιο στη Φαλκονέρα του πλοίου «Ηράκλειο», αποφασίσθηκε να μην ταξιδεύουν τα πλοία με ευθύνη του καπετάνιου όταν υπάρχει απαγορευτικό καιρού. Έπρεπε όμως να πνιγούν εκατοντάδες επιβάτες για να αποφασισθεί αυτό το απλό. Στα Τέμπη έχουμε θρηνήσει εκατοντάδες τροχαία θύματα για να αποφασίσει το κράτος να εκσυγχρονίσει το οδικό δίκτυο. Το ίδιο και στο πέταλο του Μαλιακού. Στον Κηφισό έπρεπε να πνιγούν δεκάδες συνάνθρωποί μας για να αποφασίσει το κράτος να τον υπογειοποιήσει για να αποφεύγονται οι πλημμύρες και οι πνιγμοί. Στις πυρκαγιές έπρεπε να θρηνήσουμε πάνω από 100 νεκρούς για να πάρει η πολιτεία τα μέτρα της και να συντονιστούν οι αρμόδιες υπηρεσίες για να μην ξανακαούμε.

Μήπως, τελικά, σ’ αυτόν τον τόπο δεν γίνεται τίποτα χωρίς να πληρωθεί με φόρο αίματος; Όλα εκ των υστέρων και αφού γίνει το κακό;

Ξέρω, ή μάλλον διαισθάνομαι πως από τις επόμενες μέρες θα ζήσουμε ένα τοξικό γαϊτανάκι απόδοσης ευθυνών από αυτόκλητους εισαγγελείς. Τα πολιτικά κόμματα ως τυμβωρύχοι θα επιχειρήσουν να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη από τις καταγγελίες τους. Πέραν όμως από τη θεμιτή κριτική θα ακούσουμε άραγε εποικοδομητικές προτάσεις για να μην ξαναδούμε και ξαναζήσουμε τέτοιες τραγικές καταστάσεις; Πολύ αμφιβάλλω γιατί, απλούστατα, η καταγγελία είναι το εύκολο. Η δημιουργική συνεισφορά στη βελτίωση του κράτους που μας αφορά όλους, είναι το δύσκολο.

Κι άραγε, μπορεί κανείς από το πολιτικό μας προσωπικό να βγάλει τη ουρά του απέξω; Δεν έχουν οι πάντες μερίδιο ευθύνης για το χάλι μας είτε γιατί κυβέρνησαν και δεν έκαναν τίποτα είτε γιατί δεν κυβέρνησαν μεν άμεσα αλλά έμμεσα μέσω των ελεγχόμενων κομματικά συνδικάτων, με τις οπισθοδρομικές και ιδιοκτησιακές αντιλήψεις τους για τις επιχειρήσεις και υπηρεσίες στις οποίες εργάζονται;

Θυμάται μήπως κανείς κάποια απεργία στους σιδηροδρόμους που έγινε με αίτημα τη βελτίωση της ασφάλειας; Εγώ το μόνο που θυμάμαι είναι οικονομικά αιτήματα και αιτήματα προσλήψεων. Σε όλες τις επιχειρήσεις δημοσίου συμφέροντος είτε αυτές αφορούν μεταφορές είτε ενέργεια είτε οτιδήποτε άλλο.

Ως ένδειξη επομένως του ελάχιστου σεβασμού στα θύματα και τις οικογένειες αυτής της εθνικής τραγωδίας, οφείλουμε όλοι να αναλάβουμε τη δέσμευση και κυρίως τα κόμματα πως δεν θα επιτρέψουμε να ξανασυμβεί άλλο τέτοιο τραγικό συμβάν. Μια εθνική δέσμευση για ασφάλεια παντού και πρόληψη όπου υπάρχει και η παραμικρή υποψία πως οι κρατικές παραλείψεις μπορεί να στοιχίσουν σε ζωές αθώων πολιτών.

Υ.Γ.: Επειδή ακούμε μύρια όσα για τις κλοπές των Ρομά, πολύτιμου υλικού από τους σιδηροδρόμους που δεν επιτρέπουν την ασφαλή λειτουργία, άραγε είναι τόσο ακατόρθωτο να τους πιάσουν; Δεν ξέρουν μήπως πού πηγαίνουν όλα αυτά τα υλικά για πώληση; Πόσες είναι αυτές οι εταιρείες που μαζεύουν το σκραπ ως κανονικοί κλεπταποδόχοι; 5-10; Ε, ας τους μαζέψουν κι ας τους κλείσουν για να δούμε πού θα πουλούν οι κλέφτες τα σίδερα, τα νικέλια και τα άλλα μέταλλα που κλέβουν.