Η τιμή ενός iPhone 17 Pro μπορεί να εμφανίζεται σχεδόν ίδια στις βιτρίνες πολλών χωρών, όμως το πραγματικό οικονομικό βάρος για τον καταναλωτή διαφέρει εντυπωσιακά. Αντί να μετρηθεί μόνο σε ευρώ ή δολάρια, η αξία του κινητού μπορεί να αποτυπωθεί και σε ημέρες εργασίας, αναδεικνύοντας τις τεράστιες αποκλίσεις στην αγοραστική δύναμη από χώρα σε χώρα.
Νέα ανάλυση δείχνει ότι ένας εργαζόμενος στο Λουξεμβούργο ή την Ελβετία χρειάζεται μόλις τρεις εργάσιμες ημέρες για να καλύψει το κόστος της συσκευής. Στην Ινδία, αντίθετα, το ίδιο iPhone αντιστοιχεί σε 160 ημέρες εργασίας, αποτυπώνοντας με τον πιο καθαρό τρόπο το χάσμα μεταξύ τιμών, μισθών και πραγματικής αγοραστικής δύναμης.
Η σχετική κατάταξη καταρτίστηκε από την εταιρεία Tenscope και βασίζεται στην τιμή του iPhone 17 Pro των 256GB σε κάθε αγορά, στον μέσο μηνιαίο μισθό και στις μέσες εβδομαδιαίες ώρες απασχόλησης, όπως αυτές καταγράφονται στη βάση δεδομένων του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας.
Η Ευρώπη στις πρώτες θέσεις της προσιτότητας
Οι περισσότερες χώρες στις οποίες το iPhone 17 Pro θεωρείται σχετικά πιο εύκολο να αποκτηθεί βρίσκονται στην Ευρώπη. Στην κορυφή βρίσκονται το Λουξεμβούργο και η Ελβετία με μόλις τρεις ημέρες εργασίας, ενώ ακολουθούν το Βέλγιο, η Δανία, η Ολλανδία και η Νορβηγία, όπου απαιτούνται τέσσερις ημέρες.
Οι υψηλοί μισθοί και η ισχυρή αγοραστική δύναμη εξηγούν σε μεγάλο βαθμό γιατί ακόμη και ένα από τα ακριβότερα smartphones της αγοράς αποτελεί πολύ μικρότερο οικονομικό βάρος για τους καταναλωτές αυτών των χωρών.
Η εικόνα, ωστόσο, αλλάζει αισθητά ακόμη και μέσα στην ίδια την Ευρώπη. Στη Γερμανία απαιτούνται περίπου πέντε εργάσιμες ημέρες, ενώ στην Πολωνία ο αντίστοιχος χρόνος ανεβαίνει στις 17 ημέρες. Στην Πορτογαλία χρειάζονται 24 ημέρες και στην Ουγγαρία 27.
Για την Ελλάδα, με βάση τα πιο πρόσφατα επίσημα δεδομένα για τον μέσο μισθό, η απόκτηση ενός iPhone 17 Pro αντιστοιχεί σε περίπου 22 έως 23 εργάσιμες ημέρες, δηλαδή ουσιαστικά σε έναν ολόκληρο ημερολογιακό μήνα εργασίας.
Στις αγορές με τη μεγαλύτερη προσιτότητα συγκαταλέγονται επίσης οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπου απαιτούνται περίπου τέσσερις ημέρες εργασίας με βάση τον μέσο μισθό. Στον Καναδά και την Αυστραλία, το αντίστοιχο κόστος μεταφράζεται σε περίπου πέντε εργάσιμες ημέρες.
Όσο μειώνονται οι μισθοί, εκτοξεύονται οι ημέρες εργασίας
Η εικόνα γίνεται πολύ διαφορετική στις αναδυόμενες οικονομίες, όπου οι χαμηλότερες αποδοχές αυξάνουν δραστικά τον πραγματικό χρόνο εργασίας που απαιτείται για την αγορά της ίδιας συσκευής.
Στη Χιλή χρειάζονται περίπου 32 ημέρες δουλειάς, στη Μαλαισία 45 και στην Ταϊλάνδη 61. Στη Βραζιλία ο αριθμός εκτοξεύεται στις 77 ημέρες, ενώ στην Τουρκία απαιτούνται περίπου 89 ημέρες εργασίας.
Ακόμη μεγαλύτερη είναι η επιβάρυνση στο Βιετνάμ, όπου το iPhone 17 Pro αντιστοιχεί σε περίπου 99 ημέρες απασχόλησης. Στις Φιλιππίνες ξεπερνάται και το συμβολικό όριο των 100 ημερών, καθώς απαιτούνται περίπου 101 εργάσιμες ημέρες.
Η Ινδία στο τέλος της κατάταξης
Τη δυσμενέστερη θέση καταλαμβάνει η Ινδία, όπου ένας μέσος εργαζόμενος χρειάζεται περίπου 160 ημέρες εργασίας για να αποκτήσει το ίδιο μοντέλο.
Η διαφορά είναι τεράστια: ο απαιτούμενος χρόνος είναι πάνω από πέντε φορές μεγαλύτερος σε σχέση με το Λουξεμβούργο ή την Ελβετία.
Το στοιχείο αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον επειδή η Apple έχει αυξήσει σημαντικά την παραγωγική της παρουσία στην Ινδία τα τελευταία χρόνια, επεκτείνοντας ακόμη και τη συναρμολόγηση premium μοντέλων iPhone στη χώρα.
Η περίπτωση αυτή δείχνει ότι η τοπική παραγωγή δεν σημαίνει αυτομάτως και μεγαλύτερη προσιτότητα για τον καταναλωτή. Άλλωστε, πολλές πολυεθνικές επιλέγουν χώρες με χαμηλότερο εργατικό κόστος ακριβώς για να μειώσουν το κόστος παραγωγής, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι τελικές τιμές προσαρμόζονται αναλογικά στα τοπικά εισοδήματα.
Φόροι, δασμοί και ισοτιμίες καθορίζουν το τελικό κόστος
Οι μεγάλες διαφορές δεν οφείλονται μόνο στους μισθούς. Η Apple καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την περιφερειακή τιμολογιακή της πολιτική, ωστόσο καθοριστικό ρόλο παίζουν επίσης οι κρατικοί φόροι, οι δασμοί, τα τέλη και οι συναλλαγματικές ισοτιμίες.
Οι εισαγωγικοί δασμοί, τα ρυθμιστικά τέλη και οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης μπορούν να αυξήσουν σημαντικά την τελική τιμή μιας ηλεκτρονικής συσκευής. Παράλληλα, η υποχώρηση ενός εθνικού νομίσματος έναντι του δολαρίου μπορεί να καταστήσει τα εισαγόμενα προϊόντα ακόμη ακριβότερα για τους τοπικούς καταναλωτές.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Τουρκία. Εκτός από τον ΦΠΑ 20%, τα smartphones επιβαρύνονται και με ειδικούς φόρους κατανάλωσης και τέλη ταξινόμησης, τα οποία ανεβάζουν σημαντικά την τελική λιανική τιμή.
Αυτό εξηγεί σε σημαντικό βαθμό γιατί η Τουρκία συγκαταλέγεται στις ακριβότερες αγορές iPhone στον κόσμο, παρά το γεγονός ότι η ονομαστική τιμή της συσκευής δεν απέχει πάντοτε θεαματικά από εκείνη άλλων χωρών.
Η σύγκριση, τελικά, δείχνει ότι η πραγματική τιμή ενός iPhone δεν βρίσκεται μόνο στο ταμπελάκι του καταστήματος. Καθορίζεται κυρίως από το πόσο χρόνο χρειάζεται να εργαστεί κάποιος για να το αποκτήσει — και σε αυτό το επίπεδο οι διαφορές μεταξύ των χωρών είναι τεράστιες.
Διαβάστε ακόμη
FT: Ας απολαύσουμε την ιδιαίτερη στιγμή όπου η Ελλάδα μπορεί και συμβουλεύει τη Γερμανία
Τράπεζες: Ανοίγει η βεντάλια των χορηγήσεων – Νέοι παίκτες θα διεκδικήσουν μερίδιο αγοράς
Γιατί είναι δύσκολο να πάρουμε αποφάσεις
Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφθείτε το Πρώτο ΘΕΜΑ