Ετσι έγινε η απόδραση από τα Στενά του Ορμούζ (pics)

Η έναρξη των πολεμικών συγκρούσεων στον Περσικό Κόλπο βρήκε τη Celestyal με δύο κρουαζιερόπλοια στην περιοχή, χιλιάδες επιβάτες εν πλω και εκατοντάδες μέλη πληρώματος σε μια συγκυρία που μέσα σε λίγες ώρες ανέτρεψε πλήρως τον σχεδιασμό της.
Από την ώρα που επιβλήθηκε απαγόρευση απόπλου και η περιοχή εισήλθε σε συνθήκες πολέμου, η εταιρεία κλήθηκε να διαχειριστεί διαδοχικά τρεις εξαιρετικά απαιτητικές φάσεις: την ασφαλή απομάκρυνση των επιβατών, τη διαχείριση των πληρωμάτων και της καθημερινής λειτουργίας μέσα σε περιβάλλον παρατεταμένης έντασης και, τελικά, τον απεγκλωβισμό των πλοίων μέσα από τα Στενά του Ορμούζ. Το χρονικό αυτής της αποστολής έχει ξεχωριστή βαρύτητα όχι μόνο για την ίδια την εταιρεία, αλλά και για τη διεθνή ναυτιλιακή κοινότητα. Ανέδειξε στην πράξη τι σημαίνει ελληνική ναυτοσύνη σε μια στιγμή ακραίας πίεσης, καθαρή κρίση, πειθαρχία, επιχειρησιακή ετοιμότητα, εμπιστοσύνη στα πληρώματα και ικανότητα λήψης αποφάσεων όταν τα δεδομένα αλλάζουν ώρα με την ώρα. Η διέλευση των πλοίων της Celestyal αποτέλεσε μια επιτυχημένη έξοδο από μια δύσκολη θαλάσσια ζώνη και ταυτόχρονα ένα χρονικό που παρακολουθήθηκε στενά, λειτουργώντας ως σημείο αναφοράς για το πώς μπορεί να οργανωθεί με ασφάλεια μια τόσο σύνθετη ναυτική επιχείρηση.

Μέσα από τις τοποθετήσεις στο «business stories» του διευθύνοντος συμβούλου Κρις Θεοφιλίδη, του ανώτατου διευθυντή Επιχειρήσεων κάπτεν Γιώργου Κουμπενά και του διευθυντή Ναυτιλιακού Τμήματος κάπτεν Βασίλη Γκάζικα ξεδιπλώνεται βήμα-βήμα η διαχείριση μιας κρίσης που δοκίμασε ταυτόχρονα τη διοίκηση, την επιχειρησιακή συνοχή και τη ναυτική εκτέλεση.

b.s.: Ποια ήταν η πρώτη εικόνα που είχατε όταν ξέσπασε η κρίση στον Αραβικό Κόλπο και ποια η πρώτη προτεραιότητα της εταιρείας;

Κ.Θ.: Η κρίση μάς βρήκε ξαφνικά, με ένα πρωινό τηλεφώνημα που επιβεβαίωνε ότι είχε ξεσπάσει πόλεμος και ότι είχε επιβληθεί απαγόρευση απόπλου. Εκείνη τη στιγμή είχαμε δύο πλοία στην περιοχή, το ένα στο Ντουμπάι και το άλλο στην Ντόχα, με περίπου 2.500 επιβάτες και 1.000 μέλη πληρώματος συνολικά. Από την πρώτη στιγμή η προτεραιότητα ήταν μία: να βγουν οι επιβάτες με ασφάλεια από μια περιοχή που είχε περάσει αιφνιδιαστικά σε συνθήκες πολέμου. Ξεκίνησε αμέσως ένας μαραθώνιος διαπραγματεύσεων και επαφών με πρεσβείες, τοπικές αρχές, πρακτορεία και όλους τους διαθέσιμους διαύλους που μπορούσαν να βοηθήσουν. Ολα αυτά εξελίσσονταν σε πραγματικό χρόνο, με τα δεδομένα να αλλάζουν συνεχώς. Επρεπε να κινηθούμε γρήγορα, αλλά και με πλήρη εικόνα της κατάστασης, γιατί κάθε λάθος κίνηση θα είχε συνέπειες σε ανθρώπους, λειτουργίες και επόμενα βήματα. Μέσα σε περίπου δέκα μέρες καταφέραμε να απομακρύνουμε με ασφάλεια τους επιβάτες μας – αυτή η προσπάθεια αναγνωρίστηκε και από την αμερικανική πρεσβεία στο Κατάρ, η οποία μας εξέφρασε συγχαρητήρια για τον τρόπο με τον οποίο χειριστήκαμε την υπόθεση.

b.s.: Αφού ολοκληρώθηκε αυτή η πρώτη φάση, τι ακολούθησε;

Κ.Θ.: Οταν είδαμε ότι η επιστροφή στην κανονικότητα θα απαιτούσε χρόνο, έπρεπε να περάσουμε στη δεύτερη φάση, να κρατήσουμε την εταιρεία λειτουργική και να δημιουργήσουμε τον χώρο για τις αποφάσεις που θα ακολουθούσαν. Σε εκείνο το σημείο αποδείχθηκε πολύ σημαντικό ότι η Celestyal έχει χτίσει σχέσεις εμπιστοσύνης σε βάθος χρόνου. Οι τράπεζες αντέδρασαν άμεσα και με κατανόηση. Αποδέχθηκαν τη μεταφορά δόσεων σε μεταγενέστερο στάδιο, δίνοντάς μας μεγαλύτερη ευελιξία σε μια πολύ πιεσμένη περίοδο. Παράλληλα, οι επενδυτές ενίσχυσαν την εταιρεία με νέα κεφάλαια ώστε να έχουμε ελευθερία κινήσεων την ώρα που τη χρειαζόμασταν περισσότερο. Ηταν επίσης πολύ σημαντική η διαπραγμάτευση με τους ασφαλιστές για τη σωστή κάλυψη του ταξιδιού της επιστροφής. Η απόφαση των ασφαλιστών να αναλάβουν το ρίσκο βασίστηκε στον τρόπο με τον οποίο είχαμε σχεδιάσει το εγχείρημα, στις σχέσεις χρόνων που είχαν δημιουργηθεί και στην επάρκεια του πληρώματος που παρέμεινε πάνω στα πλοία. Εκεί δοκιμάστηκε η ταχύτητα της αντίδρασής μας και η θεσμική αξιοπιστία της εταιρείας. Μετά την απομάκρυνση των επιβατών, η κρίση μπήκε σε μια πιο παρατεταμένη φάση, με το βάρος να πέφτει στη διαχείριση των πληρωμάτων και στη διατήρηση της λειτουργικής συνοχής.

b.s.: Κύριε Κουμπενά, αφού βγήκαν οι επιβάτες, ποια ήταν η πιο δύσκολη πλευρά της διαχείρισης για εσάς;

Γ.Κ.: Το επόμενο μεγάλο θέμα ήταν τα πληρώματα και η καθημερινή λειτουργία μέσα σε μια συνθήκη με ανοιχτό χρονικό ορίζοντα. Οταν έγινε φανερό ότι η κανονικότητα θα αργούσε να επανέλθει, αποφασίστηκε να αποχωρήσει το μεγαλύτερο μέρος των πληρωμάτων. Κάποιοι άνθρωποι επέστρεψαν στις πατρίδες τους, κάποιοι μετακινήθηκαν σε ξενοδοχεία, ενώ πάνω στα πλοία παρέμεινε ο απολύτως αναγκαίος πυρήνας, 67 άτομα στο «Celestyal Discovery» και 78 στο «Celestyal Journey». Αυτό ήταν το πιο απαιτητικό κομμάτι σε ανθρώπινο επίπεδο, γιατί όσοι έμειναν στα πλοία βίωσαν για περίπου τρεις εβδομάδες μια πραγματικότητα με βομβαρδισμούς και συναγερμούς ακόμη και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Εκεί η προτεραιότητα ήταν να κρατηθεί ψηλά το ηθικό, να υπάρχει συνεχής ενημέρωση και να ξέρουν όλοι ποιο είναι το σχέδιο και σε ποια φάση βρισκόμαστε. Γι’ αυτό βρέθηκα και ο ίδιος στα πλοία. Η φυσική παρουσία εκείνες τις μέρες είχε βάρος. Εδινε στους ανθρώπους την αίσθηση ότι η εταιρεία είναι παρούσα, βλέπει από κοντά την κατάσταση και κινείται μαζί τους στην ίδια πραγματικότητα.

b.s.: Τι σας έδειξε αυτή η εμπειρία για το πώς λειτουργεί σήμερα η κρουαζιέρα σε ένα περιβάλλον τόσο ασταθές;

Γ.Κ.: Μας έδειξε ότι η κρουαζιέρα είναι πια ένας κλάδος που πρέπει να λειτουργεί με διαρκή δυνατότητα προσαρμογής. Ο κόσμος αλλάζει και οι ανατροπές έχουν πολλές μορφές, όπως γεωπολιτικές κρίσεις, πόλεμοι, υγειονομικές μεταβολές, αλλαγές στη λειτουργία των αγορών. Αρα, μια εταιρεία χρειάζεται εναλλακτικά σενάρια, διαδικασίες, πειθαρχία και ανθρώπους που μπορούν να κρατήσουν τον οργανισμό όρθιο όταν το αρχικό πλάνο παύει να ισχύει. Εκείνες τις μέρες είχαμε συνεχή επικοινωνία με διάφορες πρεσβείες, με υπουργεία και με όσες υπηρεσίες μπορούσαν να βοηθήσουν σε Ντουμπάι, Αμπού Ντάμπι, Ομάν και Κατάρ. Υπήρχε επίσης επαφή με άλλες εταιρείες κρουαζιέρας και πλοία στην περιοχή που παρακολουθούσαν στενά τις εξελίξεις, ενώ η εμπορική ομάδα διαχειριζόταν καθημερινά συνεργάτες και υποχρεώσεις. Αυτό το κομμάτι είναι λιγότερο ορατό προς τα έξω, αλλά παραμένει κρίσιμο. Γιατί μια τέτοια κρίση είναι ταυτόχρονα υπόθεση ασφάλειας και δοκιμασία για το κατά πόσο ολόκληρος ο οργανισμός μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί με συνοχή ακόμη κι όταν όλα γύρω αλλάζουν. Οταν σταθεροποιήθηκε η κατάσταση σε επίπεδο επιβατών και πληρωμάτων, η προσοχή στράφηκε στο δυσκολότερο ναυτικό σκέλος, στον απεγκλωβισμό των ίδιων των πλοίων.

Και σε αυτό το σημείο παίρνει τον λόγο ο καπετάνιος Βασίλης Γκάζικας, αρχιπλοίαρχος και διευθυντής Ναυτιλιακού.

b.s.: Πότε κρίνατε ότι είχε έρθει η στιγμή να περάσετε από τη διαχείριση της κρίσης στον σχεδιασμό του απεγκλωβισμού των πλοίων;

Β.ΓΚ.: Ο σχεδιασμός για τον απεγκλωβισμό είχε ξεκινήσει από νωρίς, γιατί από την πρώτη στιγμή φαινόταν ότι ο πιο ασφαλής τρόπος θα ήταν να κινηθούν τα πλοία παραπλέοντας τις ακτές του Ομάν και αποφεύγοντας τον διεθνή δίαυλο διέλευσης, καθώς και τον προτεινόμενο από το Ιράν θαλάσσιο διάδρομο. Με αυτή τη λογική ξεκινήσαμε την προσέγγιση των Αρχών του Ομάν για να περάσουμε από τα χωρικά τους ύδατα. Παράλληλα, εξετάστηκαν και άλλες λύσεις. Η διαδικασία πήρε χρόνο γιατί υπήρχε συνεχής παρακολούθηση της εν λόγω περιοχής, αξιολόγηση των κινδύνων και αναθεώρηση σχεδίων. Με την εκεχειρία, η στάση των Ιρανών άρχισε να γίνεται πιο ήπια και εκεί διαπιστώσαμε ότι άνοιγε ένα πιο διαχειρίσιμο παράθυρο. Βρισκόμασταν σε στενή επικοινωνία με την επιχείρηση «Ασπίδες», η οποία μας έφερε σε επαφή με το Αμερικανικό Ναυτικό, όπου αναφέραμε τις προθέσεις μας και υποβάλαμε το σχέδιο με όλες τις λεπτομέρειες διέλευσης. Η τελική απόφαση ελήφθη την Παρασκευή 17 Απριλίου το πρωί, με την ανακοίνωση και της εκεχειρίας στον Λίβανο. Είχε προηγηθεί η διέλευση δύο αμερικανικών αντιτορπιλικών από το Στενό και ο διάπλους τεσσάρων δεξαμενόπλοιων του Ομάν από την ίδια διαδρομή που επιβεβαίωσαν την πεποίθησή μας για μη ύπαρξη ναρκών – και αυτό ενίσχυσε την εκτίμηση ότι το σχέδιο μπορούσε να εκτελεστεί με ασφάλεια.

b.s.: Πώς σχεδιάστηκε και πώς εκτελέστηκε τελικά η διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ;

Β.ΓΚ.: Το «Celestyal Discovery» στις 17 Απριλίου, υπό την πλοιαρχία του κάπτεν Νίκου Βασιλείου, ήταν το πρώτο κρουαζιερόπλοιο που πέρασε από τα Στενά του Ορμούζ. Το «Celestyal Journey» ακολούθησε μία ημέρα αργότερα ώστε να έχει προηγηθεί η πρώτη επιχειρησιακή δοκιμή του σχεδιασμού. Στις 18 Απριλίου, το «Celestyal Journey», υπό την πλοιαρχία του κάπτεν Αγγελου Βασιλάκου, τέθηκε επικεφαλής της νηοπομπής που σχηματίστηκε στην περιοχή με άλλα τρία κρουαζιερόπλοια. Η διαδρομή που ακολουθήθηκε ήταν ακριβώς η ίδια με αυτή του «Celestyal Discovery». Τα πλοία κινήθηκαν νοτιότερα από τη ζώνη διαχωρισμού κυκλοφορίας, πολύ κοντά στις ακτές του Ομάν, σύμφωνα με το σχέδιο πλου που είχαμε επεξεργαστεί βασιζόμενοι στις διελεύσεις τοπικών εμπορικών πλοίων, αλλά και τεσσάρων δεξαμενόπλοιων πλοιοκτησίας Ομάν. Και τα δύο πλοία ξεκίνησαν με ανοιχτό το AIS (Πομπός Στοιχείων Πλοίου). Αρχικά είχε δηλωθεί ως λιμάνι προορισμού το Κασάμπ, το οποίο βρίσκεται εντός του Περσικού Κόλπου, πριν από την έξοδο από τα Στενά, αλλά με την άφιξη έξω από το Κασάμπ έγινε αλλαγή προορισμού προς το Μουσκάτ, το οποίο βρίσκεται εκτός των Στενών του Ορμούζ. Κατά τη διάρκεια της διέλευσης του «Celestyal Discovery» υπήρξαν επανειλημμένες κλήσεις από ιρανικής πλευράς, στις οποίες η απάντηση ήταν ότι το πλοίο συνέχιζε την πορεία του σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες ασφαλούς ναυσιπλοΐας και αβλαβούς διέλευσης. Σε εκείνη τη φάση, περίπου 100 ναυτικά μίλια μακριά βρισκόταν το Αμερικανικό Ναυτικό, το οποίο λάμβανε αναφορές για την εξέλιξη της διέλευσης.
Στη γέφυρα η διαχείριση ήταν απολύτως επιχειρησιακή: συνεχής παρακολούθηση των συστημάτων ναυσιπλοΐας και της κυκλοφορίας στην περιοχή, αδιάλειπτες επικοινωνίες, επιβεβαίωση πορείας, αποστάσεων και θέσεως, πλήρης συντονισμός μεταξύ πλοιάρχου, αξιωματικών και ομάδων πλοίου – γραφείου. Το σχέδιο είχε εξηγηθεί αναλυτικά στα πληρώματα και των δύο πλοίων και όλοι είχαν συμφωνήσει. Αυτή η συναίνεση είχε σημασία, γιατί σε μια τέτοια διέλευση εκτός από την τεχνική επάρκεια απαιτείται και η εμπιστοσύνη των αξιωματικών και του πληρώματος στο σχέδιο.

Η εμπειρία της Celestyal στον Αραβικό Κόλπο ανέδειξε τις δυσκολίες μιας εξαιρετικά σύνθετης κατάστασης διαχείρισης κρίσης και, κυρίως, το πώς μια κρίση αυτού του μεγέθους διασπάται σε διαδοχικές φάσεις: την προστασία των επιβατών, τη διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού και λειτουργιών υπό συνθήκες πίεσης, και τελικά τον ασφαλή απεγκλωβισμό πληρωμάτων και πλοίων. Κάθε φάση απαιτεί διαφορετικό τύπο απόφασης, διαφορετικό επίπεδο συντονισμού και φέρει το δικό της ιδιαίτερο βάρος ευθύνης.

Διαβάστε ακόμη 

Πώς οι Ινδοί φυλακίζουν το άρωμα της βροχής

Eurimac: Νέος κύκλος ανάπτυξης με επενδύσεις 26 εκατ. ευρώ και αιχμή το ΜΑΚΒΕΛ (pic)

Ørsted: Οι ΑΠΕ μπορούν να μειώσουν το ενεργειακό κόστος στην Ευρώπη κατά 30% έως το 2040 (pics)

Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφτείτε το Πρώτο Θέμα