Η τρέλα δεν πάει στα βουνά!

Ζούμε σε τρελούς καιρούς και το ξέρουμε όλοι, τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και εσωτερικά. Η κοινή λογική έχει καταστεί είδος εν ανεπαρκεία και ο καθένας βλέπει αυτό που θέλει ή αυτό που θέλουν κάποιοι άλλοι να βλέπει.

Πάρτε για παράδειγμα τι έχει γίνει με τον ακατανόητο πόλεμο στο Ιράν. Ενεργοποίησε πολεμική σύρραξη, ο κατά δήλωση του ειρηνιστής Τραμπ, στοχεύοντας να εξαφανίσει κάθε πιθανότητα να αποκτήσει πυρηνικά όπλα το Ιράν, να ρίξει το καθεστώς των μουλάδων και των Φρουρών της Επανάστασης, να φέρει στη χώρα αυτή τη Δημοκρατία και να αποκτήσουν ελευθερίες δυτικού τύπου οι πολίτες. Για να πέτυχει αυτούς τους στόχους του, ξόδεψε πάνω από 100 δισ. δολάρια, ξόδεψε σχεδόν όλο το στοκ σε βόμβες και έξυπνα όπλα, χάθηκαν χιλιάδες ζωές (οι περισσότεροι απλοί πολίτες και όχι στρατιωτικοί), διαταράχτηκε η παγκόσμια οικονομία με τις ελλείψεις πετρελαίου, προκαλώντας τεράστιες ζημιές σε όλες τις οικονομίες των χωρών και στο τέλος, αυτός ο θεωρητικά ισχυρότερος στρατός του κόσμου, παραδέχθηκε ουσιαστικά πως δεν μπορεί να κάνει τίποτα παραπάνω.

Και τώρα θριαμβολογεί ο Τραμπ, γιατί με τη συμφωνία του, θα ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ, που ήταν ανοικτά και πριν από τον πόλεμο και θα ομαλοποιηθούν οι αγορές! Από την άλλη, στο Ιράν όχι απλά δεν έπεσε το καθεστώς των μουλάδων, τουναντίον τους διαδέχθηκαν ακόμα πιο σκληροπυρηνικοί, το οπλοστάσιο τους με τους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς και τα drones όχι μόνο δεν εξαντλήθηκε, αλλά είναι πολύ πιθανό να είναι πλέον μεγαλύτερο από την ένταση της παραγωγής, το δε εμπλουτισμένο ουράνιο για την παραγωγή ατομικών βομβών, παραμένει άθικτο κι είναι θέμα χρόνου να αποκτήσουν ατομική βόμβα. Όσον αφορά τις δηλώσεις των Ιρανών πως δεν προτίθενται να φτιάξουν πυρηνικά όπλα, τ’ ακούμε βερεσέ γιατί το έχουμε ακούσει πολλές φορές στα προηγούμενα χρόνια αλλά εκείνοι συνέχιζαν το πρόγραμμα τους κανονικά.

Ε΄ όλα αυτά ο Τραμπ, τα θεωρεί επιτυχία και μάλιστα έχει την απαίτηση τόσο οι ηγέτες των χωρών σε όλο τον πλανήτη όσο και η κοινή γνώμη της χώρας του, να του πιστώσουν αυτή την τεράστια επιτυχία! Υπάρχει στ’ αλήθεια ίχνος λογικής σε όλο αυτό;

Πάμε στα εσωτερικά. Ο Τσίπρας μετά τις απανωτές του εκλογικές ήττες, παραιτήθηκε από το κόμμα, που ο ίδιος το μεγάλωσε και το έκανε κυβέρνηση, πέρασε 2 χρόνια αφωνίας, περισυλλογής και rebranding κι έρχεται τώρα να φτιάξει ένα νέο κόμμα ΙΧ και αρχηγικό αυτή τη φορά αλλά με τις ίδιες αρχές που είχε και ο παλιός ΣΥΡΙΖΑ, τις ίδιες απόψεις και πρακτικές του απαράλλακτου Τσίπρα, απλά απαλλαγμένος από κάποια βαρίδια τύπου Πολάκη, Παππά κλπ και από τις στενάχωρες κομματικές διαδικασίες των πολιτικών οργάνων, όπου όλοι θέλουν να έχουν…άποψη.

Μετά ταύτα διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη ο ΣΥΡΙΖΑ, ο rebranded αρχηγός επιβάλλει face control στους προσκυνητές πρώην συντρόφους του και δημοσκοπικά συγκεντρώνει 13-14%, που είναι κάτω και από το ποσοστό του 17,5% που τον ανάγκασε να παραιτηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ! Βλέπετε εσείς καμιά λογική σε όλο αυτό; Δηλαδή ενώ ο λαός σου έδωσε δυο φορές την ευκαιρία να κυβερνήσεις και αφού το έκανες και μάλλον δεν τα πήγες καλά, ενώ σε αποδοκίμασε 4 φορές και σε κάθε εκλογική αναμέτρηση σε έριχνε ακόμα χαμηλότερα, έρχεσαι τώρα να απευθυνθείς στο ίδιο εκλογικό σώμα, να σε ανταμείψει για ποιο ακριβώς επίτευγμα; Ή απλώς επειδή είσαι ακόμα νέος και δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις και πλήττεις αφόρητα στο σπίτι;

Αλλά κι ένας άλλος πρώην πρωθυπουργός ο Αντ. Σαμαράς ετοιμάζεται κι αυτός μετά την ήττα του του 2015 από τον Τσίπρα να κάνει κόμμα και να πάρει ψηφοφόρους από το πρώην κόμμα του και να του στερήσει κρίσιμο αριθμό, σε μια προσπάθεια όπως και ο Τσίπρας άλλωστε, να πέσει επιτέλους ο Μητσοτάκης. Και για μεν τον Τσίπρα υπάρχει το άλλοθι μιας ρεβάνς. Για τον Σαμαρά τι ακριβώς υπάρχει γιατί αυτά τα περί χρέους στην πατρίδα, είναι ανάξια σχολιασμού γιατί προκαλούν γέλωτα. Μήπως όμως, δεν είναι εντελώς άσχετο να τον συσχετίσουμε με εκείνο τον μύθο του σκορπιού με τον βάτραχο που δέχθηκε να τον περάσει στην αντίπερα όχθη αλλά στα μισά του ποταμιού, δεν αντιστάθηκε να τον δαγκώσει και χάθηκαν κι οι δυο, απλά γιατί δεν μπορούσε να ξεφύγει από την φύση του;

Και τι να πεις για το ΠΑΣΟΚ που έγιναν πάλι μια ωραία ατμόσφαιρα κι έχασαν άλλη μια ευκαιρία να αποκτήσει η χώρα μια σοβαρή εναλλακτική πρόταση εξουσίας απέναντι στη Ν.Δ εξαιτίας πρωτίστως του αρχηγού, που τελικά αποδείχθηκε πως είναι ικανός μόνο στις εσωκομματικές «διευθετήσεις» και μαγειρέματα και όχι για κάτι καλύτερο;