Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή επιβεβαιώνει την επαγγελματική δουλειά που έγινε στο rebranding. Ο ίδιος άνθρωπος επιχειρεί να παρουσιάσει μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού του, σαν να πέρασε από εργαστήριο πολιτικής ανακατασκευής. Αλλα συνθήματα, άλλη γλώσσα, άλλες προτεραιότητες, διαφορετικό ύφος. Αρκεί να συγκρίνει κανείς τον Αλέξη Τσίπρα του 2023 με τον Αλέξη Τσίπρα του νέου κόμματος. Τότε υποστήριζε ότι μπορούσε να κυβερνήσει ακόμη και ως δεύτερο κόμμα μέσω μιας «κυβέρνησης των προοδευτικών δυνάμεων». Ηταν η περίφημη θεωρία της «κυβέρνησης των ηττημένων», η οποία τελικά αποδοκιμάστηκε δύο φορές από την κάλπη. Σήμερα, το αφήγημα αυτό έχει εξαφανιστεί. Πλέον μιλά για πρωτιά, αυτοπεποίθηση, νίκη και απευθείας διεκδίκηση της διακυβέρνησης, παρότι πολιτικά και δημοσκοπικά βρίσκεται σε δυσμενέστερη αφετηρία από εκείνη του 2023. Δεν ζητά από τους πολίτες να τον κάνουν ρυθμιστή. Ζητά να τον κάνουν πρώτο.
Η δεύτερη μεγάλη μεταβολή αφορά την οικονομία. Ο Τσίπρας που γνώρισε η χώρα συνδέθηκε με τη βαριά φορολογία, την υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης και τη λογική ότι το κράτος μπορεί να χρηματοδοτεί κοινωνικές πολιτικές κυρίως μέσω της αναδιανομής. Σήμερα εμφανίζεται να αποδέχεται ότι η ελληνική οικονομία έχει αλλάξει. Δεν αμφισβητεί πλέον ευθέως ότι η οικονομία υπεραποδίδει, ούτε υποστηρίζει πως απαιτούνται νέοι φόροι για να χρηματοδοτηθεί ένα διαφορετικό κοινωνικό μοντέλο. Αντίθετα, προσπαθεί να δείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί την οικονομία χωρίς να τρομάξει τις επιχειρήσεις, τις επενδύσεις και τις αγορές. Είναι μια στροφή που δεν περνά απαρατήρητη ούτε από τους εγχώριους οικονομικούς κύκλους. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Οι ώριμες δημοκρατίες χρειάζονται κόμματα που συνομιλούν με την παραγωγή, τις επιχειρήσεις και τις αγορές. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν η αλλαγή είναι τόσο μεγάλη ώστε γεννά το εύλογο ερώτημα ποιος από τους δύο ήταν ο πραγματικός. Εκείνος που μιλούσε για ταξική σύγκρουση ή εκείνος που συνομιλεί πλέον με επενδυτές και επιχειρηματίες;
Τρίτη αλλαγή είναι το επικοινωνιακό, αλλά και το πολιτικό του «πρόσωπο». Λιγότερη οργή, περισσότερη ψυχραιμία. Λιγότερες καταγγελίες, περισσότερη θεσμική γλώσσα. Λιγότερα συνθήματα, περισσότερες αναλύσεις. Προσπαθεί να εκπέμψει την εικόνα ενός πολιτικού που έχει διδαχθεί από τα λάθη του και επιστρέφει πιο ώριμος. Είναι εμφανές ότι το νέο επιτελείο του επιχειρεί να απομακρύνει κάθε στοιχείο που θυμίζει τον συγκρουσιακό ΣΥΡΙΖΑ της προηγούμενης δεκαετίας. Δεν είναι τυχαίο ότι πλέον δηλώνει πως «δεν κατανοώ τους τζάμπα μάγκες αριστερούς που διαμαρτύρονται χωρίς να αναλαμβάνουν κυβερνητική ευθύνη». Πρόκειται για μια φράση που δύσκολα θα περίμενε κανείς να ακούσει από τον Τσίπρα της προηγούμενης περιόδου. Η φράση δεν είναι απλώς μία ακόμη αιχμή προς τους παλιούς συντρόφους του. Είναι δήλωση πολιτικής ταυτότητας.
Ισως αυτή να είναι και η βαθύτερη μετατόπιση του νέου Τσίπρα. Το νέο αφήγημα απευθύνεται περισσότερο στον μετριοπαθή κεντρώο ψηφοφόρο παρά στον παραδοσιακό πυρήνα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η στάση του απέναντι στους πρώην συντρόφους του. Για χρόνια ο Τσίπρας επένδυσε στην εικόνα της συλλογικότητας. Σήμερα εμφανίζεται σχεδόν να αποδομεί δημόσια μεγάλο μέρος του παλιού κομματικού μηχανισμού.
Το βέβαιο είναι ότι θα φύγει για τις καλοκαιρινές διακοπές με καλή δημοσκοπική θέση. Η προσωπική του επιρροή φαίνεται να ξεπερνά καθαρά εκείνη του Νίκου Ανδρουλάκη και του ΠΑΣΟΚ, δημιουργώντας ξανά έναν ισχυρό πόλο στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Δεν αρκεί όμως. Η πραγματική δοκιμασία δεν βρίσκεται στους πρώην ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε καν συνολικά στην παραδοσιακή Κεντροαριστερά. Βρίσκεται στον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Εκεί θα κριθεί ο πραγματικός βαθμός επιτυχίας ή αποτυχίας του εγχειρήματος της ΕΛΑΣ.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.