Περσινά ξινά σταφύλια

Προκαλεί το λιγότερο απογοήτευση, η θεματολογία του δημόσιου διαλόγου από τα κόμματα, λες κι είναι εντελώς αποκομμένα από την ελληνική πραγματικότητα και κυρίως από τα προβλήματα και τις αγωνίες της ελληνικής κοινωνίας.
Τα ίδια και τα ίδια θέματα έρχονται και ξανάρχονται στο προσκήνιο όχι γιατί έχει προκύψει κάποιο νέο στοιχείο αλλά γιατί εκτιμούν πως με το πες-πες κάποια στιγμή θα αποκομίσουν πολιτικά οφέλη και θα προξενήσουν ανεπανόρθωτη ζημιά στον Μητσοτάκη. Υποκλοπές λοιπόν και ξερό ψωμί, ΟΠΕΚΕΠΕ, Τέμπη, διαφθορά, απευθείας αναθέσεις πλαισιωμένες πάντα με κοσμητικά επίθετα και ουσιαστικά όπως συμμορία, καθεστωτικές πρακτικές και αντιλήψεις, ομερτά, συνενοχή, παιδεραστές, κλέφτες, απατεώνες, προδότες, εθνικά επικίνδυνοι και ό,τι μπορεί να προκύψει από την περιορισμένη φαντασία των μηδενιστών πολιτικολογούντων.

Παρ’ όλα αυτά όμως, η βελόνα μένει ακούνητη στις δημοσκοπήσεις και πάντα πρώτος στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός, ο Μητσοτάκης με χαώδη διαφορά από τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς όπως και το κόμμα του.

Θα περίμενε κάποιος λογικά σκεπτόμενος, πως βλέποντας ότι αυτή η αντιπολιτευτική τακτική και θεματολογία δεν αποδίδει, θα άλλαζαν ρότα. Θα έβρισκαν κάτι άλλο που αγγίζει περισσότερο το κοινό στο οποίο απευθύνονται. Θα προσέγγιζαν τα προβλήματα που απασχολούν την κοινωνία και θα κατέβαζαν προτάσεις και νέες ιδέες για την αντιμετώπιση τους.

Όμως όχι. Αμετακίνητη επιμονή στην ίδια κι ούτε καν ξαναζεσταμένη σούπα. Και καλά ο Ανδρουλάκης και ο Τσίπρας ή ο Βελόπουλος με τη Ζωή. Μα και ο πρώην πρωθυπουργός Σαμαράς; Μετά την καραμέλα της εθνοπροδοσίας και της υποχωρητικότητας στα εθνικά θέματα, και τους gay γάμους, θυμήθηκε κι αυτός τις παρακολουθήσεις από το predator και κατέθεσε μήνυση, μετά από 4 χρόνια. αν και στο μεταξύ κατέβηκε υποψήφιος και εκλέχτηκε βουλευτής με το κόμμα της των… παρακολοιυθήσεων. Προφανώς είδε την πετυχημένη πορεία προς την εξουσία του άλλου μονοθεματικού αρχηγού, του Ανδρουλάκη κι είπε να διεκδικήσει κι αυτό μερίδιο από τις υποκλοπές!

Ίσως εδώ ταιριάζει η λαϊκή ρήση που λέει «μην περιμένεις νέα κόλπα από γέρικο σκύλο» ή μήπως το μωραίνει ο Κύριος…

Κι όμως το πεδίο για ουσιαστική αντιπολίτευση στα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας είναι ανοικτό. Η κυβέρνηση είναι ευάλωτη και χωρίς πειστικές απαντήσεις σε μια σειρά από προβλήματα που ενέσκηψαν στην ελληνική κοινωνία είτε από λάθη και ολιγωρίες της είτε από υποεκτίμηση των επιπτώσεων τους. Εξ ου και η αυξανόμενη δυσφορία που πλέον ξεχειλίζει.

Και πρώτα πρώτα η διαρκώς μειούμενη αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών παρά τις όποιες φοροελαφρύνσεις και αυξήσεις μισθών ή τα κατά καιρούς επιδόματα στους ευάλωτους. Βλέπετε δεν αρκεί η επιτυχία των αριθμών στην ανάπτυξη, στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και το δημοσιονομικό νοικοκύρεμα. Η ακρίβεια όχι μόνο καταπίνει τα όποια πρόσθετα εισοδήματα αλλά είναι υπέρτερη και αφαιρεί και από τα παλιά κεκτημένα.

Να σας ακούσουμε λοιπόν τι ακριβώς θα κάνετε εσείς αν σας εμπιστευτούν οι πολίτες στις επικείμενες εκλογές ώστε να ανακτηθεί η χαμένη αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών. Και όχι τη γνωστή καραμέλα με τη μείωση ή και την κατάργηση του ΦΠΑ γιατί είδαμε τι έγινε στην Ισπανία που το εφάρμοσε και απέτυχε παταγωδώς, αφού ούτε οι τιμές μειώθηκαν αλλά επιπλέον χάθηκαν τεράστια ποσά από τον χαμένο ΦΠΑ και στο τέλος, αναγκάστηκαν να τον επαναφέρουν άρον- άρον.

Νέες ιδέες και προτάσεις λοιπόν που δυστυχώς ούτε βλέπουμε ούτε φοβάμαι πως θα δούμε. Δεν αποκλείεται δε, να ξανακούσαμε για σεισάχθειες όσο θα ζυγώνουμε στις κάλπες, ποντάροντας στην κοντή μνήμη κάποιων πολιτών ή των νέων που δεν έζησαν για να θυμούνται τα πεπραγμένα προ δεκαετίας!
Αλλά μήπως ακούμε προτάσεις για το τεράστιο πρόβλημα της στέγης; Αόριστες μπουρδολογίες που φτάνουν μέχρι να καταργούν τους νόμους της ελεύθερης αγοράς, με πάγωμα ενοικίων και τιμών πώλησης ακινήτων!

Θα μου πείτε, τα δύσκολα είναι για τις κυβερνήσεις και όχι για την αντιπολίτευση. Σωστά. Μόνο που όσοι σήμερα είναι στην αντιπολίτευση, αν δεν αποκτήσουν πειστικό λόγο και επιχειρήματα πως θα αντιμετωπίσουν τα πραγματικά προβλήματα των πολιτών και όχι πως θα δικαιώσουν τις προσωπικές τους εμμονές που ενίοτε φθάνουν στην εχθροπάθεια, πρέπει να συμβιβαστούν στα λίγα ή περισσότερα έδρανα, πλην όμως της αντιπολίτευσης, και τότε θα ‘χουν και πάλι άπλετο χρόνο να γκρινιάζουν και να μεμψιμοιρούν για τις υποκλοπές και τις εθνικές τραγωδίες που έρχονται και να ονειρεύονται λαϊκά δικαστήρια και κρεμάλες στο Σύνταγμα!