Δεν χρειάζεται να είσαι αναλυτής στα γεωπολιτικά για να καταλήξεις ότι σε αχαρτογράφητα νερά πλέει η παγκόσμια και η ελληνική οικονομία μετά και την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ενώ προηγήθηκε ο κορωνοϊός και τα δεινά του. Για την ακρίβεια, δεν χρειάζεται να έχεις κάποιον τίτλο για να εκφράσεις ότι κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για αυτά που θα φέρει η νέα μέρα στον πλανήτη – πόσο ειρωνικό…
Το βέβαιο είναι αυτό που βλέπεις γύρω σου: Το ευρωπαϊκό αέριο έχει εκτιναχθεί και το χάος της αγοράς οδηγεί τις τιμές σε αρνητικά ρεκόρ. Αντίστοιχα, η τιμή του βαρελιού μάς υπενθυμίζει ότι σωστά αναφέρεται ως «μαύρος χρυσός» – απλώς, εσχάτως, δεν λέγεται στην όποια υπερβολή του.
Τα κράτη – μέλη προσδοκούν σε ένα πακέτο από τις Βρυξέλλες για να ανακουφίσουν τους πολίτες και τις επιχειρήσεις τους από την υψηλή μεταβλητότητα των τιμών των ενεργειακών προϊόντων, ενώ στο οικονομικό επιτελείο της Ελλάδας μελετούν σενάρια για το μέγεθος των επιπτώσεων του ουκρανικού στην ελληνική οικονομία. Οι προβλέψεις, βέβαια, ακόμη παραμένουν θολές και ο πληθωρισμός κάνει «πάρτι» απειλώντας νοικοκυριά, επιχειρήσεις, την οικονομία ολόκληρη.
Ειδικά αυτή η τελευταία πρόταση μπορεί δημοσιογραφικά να καλύπτει όλο το φάσμα των συνεπειών για τη χώρα μας, αλλά πίσω από αυτές τις λέξεις υπάρχουν ανθρώπινες ζωές. Όσο απειλούνται νοικοκυριά, επιχειρήσεις, ολάκερη η οικονομία, υπάρχει κίνδυνος για το σύνολο της κοινωνίας, για όλη τη χώρα μας. Ειλικρινά, δεν χρειάζεται να έχεις σπουδάσει σε κάποιο διάσημο οικονομικό πανεπιστήμιο για να μπορείς να προσμετρήσεις τις συνέπειες, είναι καταστάσεις που τις αντιμετωπίζεις στην τσέπη σου, τις συναντάς διαρκώς γύρω σου.
Όπου κι αν πας, απόλυτα λογικό, θα ακούσεις για λογαριασμούς ρεύματος ή φυσικού αερίου, στο σούπερ μάρκετ όλοι πλησιάζουν τα ράφια με μια συστολή και με προσοχή για το τι τιμές θα αντικρίσουν, κάποιοι ήδη μονολογούν – παραμιλούν βλέποντας τις τιμές να ανεβαίνουν από τη μία στιγμή στην άλλη. Τα ίδια συμβαίνουν στα βενζινάδικα, στους φούρνους, στα περίπτερα, διάολε, παντού.
Αυτή είναι, πια, η καθημερινότητά μας, με τους όποιους μισθούς μας να εξανεμίζονται από την εισβολή του μισάνθρωπου Πούτιν στην Ουκρανία και είναι γεγονός πως τα πορτοφόλια μας «ματώνουν» από τον πόλεμο. Αλήθεια, όμως, πόσο κοστίζει το να βλέπεις ανθρώπους να ξεσπιτώνονται, να έρχονται στη χώρα σου για να γλιτώσουν από τον δικτάτορα, παιδιά να πεινάνε με βλέμματα γεμάτα απόγνωση, χείλια σφιγμένα μπροστά στην άμεση πιθανότητα του θανάτου;
Είναι γεγονός ότι τα φέρνουμε δύσκολα, αλλά σκεφτείτε τους Ουκρανούς που χάνουν την πατρίδα τους, τις ζωές που ονειρεύτηκαν εκεί, γνωρίζοντας την εισβολή και θάβοντας τους νεκρούς τους. Ναι, τα πορτοφόλια μας αδυνατίζουν επικίνδυνα, αλλά αναλογιστείτε για λίγο τους ανθρώπους στο Κίεβο, στη Μαριούπολη και σε όλες τις υπόλοιπες πόλεις.
Όποιος μου πει «δεν είναι οι πρώτοι που γνωρίζουν πόλεμο από άλλο κράτος» ή «εγώ κοιτάζω τον εαυτό μου και τα λεφτά που χάνω από όλα αυτά», δεν θα κάνω καν το λάθος να ανοίξω κουβέντα μαζί τους – δεν μιλάω με κυνικούς και απάνθρωπους. Επειδή, ξέρετε, γύρω μας, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν σκέφτονται την πάρτη και τη βολή τους, είναι ευαίσθητοι, έχουν ενσυναίσθηση. Ευτυχώς…
Άλλωστε, μιλώντας για λεφτά, είναι γνωστό πως τα χρήματα μπορούν να αγοράσουν ένα κρεβάτι, αλλά όχι ύπνο. Βιβλία, αλλά όχι μόρφωση. Μοδάτα ρούχα, αλλά όχι φινέτσα και γούστο. Διασκέδαση, όμως όχι ευτυχία και χαρά. Ανθρώπους, αλλά όχι ανθρωπιά. Και πάλι «ευτυχώς»…
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.