Προσδεθείτε, έρχεται γέλιο

Επιτέλους, στην πολιτική μας ζωή μπήκε λίγο χιούμορ. Αυτή όμως είναι μία λεπτή διατύπωση. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται περί χιούμορ, αλλά μάλλον περί χοντρού χαβαλέ και πλάκας. Με όλα αυτά τα γραφικά και φαιδρά νούμερα ορισμένα εκ των οποίων εμφανίστηκαν από το πουθενά και οδεύουν προς το τίποτα, και με άλλα που ήδη μας ταλαιπωρούν από παλιά, όλοι τους αγωνίζονται να μας σώσουν από τον γκρεμό προς τον οποίον βαδίζουμε!

Έτσι, η πολιτική μας ζωή έγινε γραφική και αστεία ενώ μέχρι πρότινος ήταν ανιαρή και μονότονη. Το χιούμορ είναι βασική τροφή της ψυχής και του πνεύματος, νομίζω λοιπόν ότι η πολιτική όπως θα τη βιώνουμε από δω και μπρος, με την μπόλικη πλάκα της, θα μας προσφέρει χαμόγελο και κέφι ενώ μέχρι τώρα ήταν μάλλον βαρετή και μονότονη.

Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς; τη νεόκοπη στάρλετ κυρία Καρυστιανού η οποία από μία τραγική φιγούρα αποφάσισε να μεταμορφωθεί σε έξαλλη κατήγορο κάθε πτυχής του “συστήματος” και να εξαπολύει ένα άκρως συγκεχυμένο και πύρινο κήρυγμα κατά πάντων, ευαγγελιζόμενη μία θολή και παιδαριώδη πραγματικότητα; Τρικυμία και αγραμματοσύνη εν κρανίω.

Ή το αλήστου μνήμης φαλακρό παγώνι τον κ. Γιάνη ο οποίος έχει τη γλωσσοπλαστική ικανότητα να εφευρίσκει νέους σκοτεινούς και ακατανόητους όρους, για να μας πει ότι θέλει να μας οδηγήσει προς μία κοινωνία απελευθερωμένη από τα δεσμά των μικροαστικών νόμων και των αιμοβόρων τραπεζών οι οποίες μας έχουν μετατρέψει σε μία χρεοπαροικία, να μας οδηγήσει σε μία νέα κοινωνία έξω από την Ευρώπη των μονοπωλίων και έξω από το ευρώ. Μια σύγχρονη εκδοχή της Αλβανίας προ εικοσαετίας, δηλαδή!

Τη μονίμως έξαλλη και καταγγελτική Ζωή, η οποία είναι πάντα στην τσίτα, και έχει ως σκοπό της ζωής της να κλείσει τους πάντες στη φυλακή ώστε να μείνει μόνη της και να κυβερνήσει αυτόν τον έρημο τόπο προς νέους παραδείσους, μπροστά στους οποίους η κόλαση του Δάντη θα θυμίζει Ελβετία!

Και έρχομαι στον ογκόλιθο της αντιπολίτευσης, το υπέρλαμπρο αστέρι τον κ. Ανδρουλάκη, ο οποίος το μόνο που κάνει είναι να είναι διαρκώς θυμωμένος και να ουρλιάζει ότι κάποτε η κυβέρνηση τον παρακολουθούσε. Ο τύπος αυτός θέλει να κυβερνήσει με μόνο γαλόνι ότι κάποτε έπεσε θύμα παρακολούθησης, ενώ κατά τα άλλα έχει την εικόνα ενός ορεσίβιου Κρητικού βοσκού, με μονοψήφιο δείκτη νοημοσύνης, ο οποίος πήρε ένα ιστορικό και σπουδαίο κόμμα και κατάφερε να το καταποντίσει. Δεν κάνει ούτε για να σκάβει, όχι να κυβερνάει!

Τελευταίο αστέρι είναι ο κ. Βελόπουλος ο οποίος είναι αρκετά πονηρός, αλλά αφόρητος λαϊκιστής και ο οποίος όταν δεν πουλάει κηραλοιφές, παριστάνει τον πολιτικό, με μόνιμη καταγγελία ότι οι πάντες είναι κλέφτες και ότι μόνον αυτός μπορεί να απαλλάξει τη χώρα από τη διαφθορά και την κλεπτοκρατία.

Πολύ διασκεδαστικό βρίσκω τον κ. Κουτσούμπα ο οποίος μάλλον πρέπει να έχει καταπιεί κάποια κασέτα διότι όταν μιλάει όλο τα ίδια λέει περί προλεταριάτου, λαϊκών αγώνων κ.λπ. Αυτόν τον τύπο αν τον ρωτήσεις τι ώρα είναι θα σου πει : Μαρξ παρά πέντε.

Άφησα για το τέλος το βαρύ πυροβολικό. Τους ογκόλιθους Τσίπρα και Πολλάκη. Από μόνος του ο κ. Τσίπρας μάλλον θυμό και αγανάκτηση προκαλεί πάρα θυμηδία, αν αναλογισθεί κανείς τι περάσαμε κατά την πρωθυπουργία του. Το φαιδρό όμως είναι ότι θέλει να ξανακυβερνήσει. Αυτό -εκτός από γελοίο- είναι και εξοργιστικό. Το πολύ γέλιο όμως θα βγει από τις συγκρούσεις του με τον Πολλάκη που προβλέπεται να έχουν επικό χαρακτήρα και να βγάλουν και πολλά άπλυτα στη φόρα. Γενικώς όλη η κατάσταση μέσα στον πρώην μεγάλο ΣΥΡΙΖΑ, που πλέον έχει διαλυθεί, θα μας διασκεδάζει τώρα πια που δεν κινδυνεύουμε από αυτούς.

Θα μου πείτε καλά όλα αυτά, αλλά μέχρις ότου αποχωρήσει ο κ. Μητσοτάκης. Μετά τι γίνεται αν κάποιος απ’ αυτούς κληθεί να μας κυβερνήσει; δεν το γνωρίζω, αλλά η ελπίδα είναι ότι κάποιος ικανός και σοβαρός θα έχει εν τω μεταξύ εμφανισθεί, ώστε να μπορέσει να κρατήσει τη χώρα όρθια. Το δυσοίωνο είναι ότι εμείς οι Έλληνες σαν λαός έχουμε και τάσεις αυτοκαταστροφικότητος – ιδίως μετά από περιόδους προόδου και ευμάρειας. Οπότε κάθε προφητεία για το μέλλον είναι εξαιρετικά παρακινδυνευμένη.

Ένα είναι βέβαιον. Ότι μέχρι τότε θα διασκεδάσουμε αρκετά με όλον αυτόν τον συρφετό των νούμερων οι οποίοι θα τρώγονται και μεταξύ τους.

Ας ευχηθούμε «μακριά από εμάς»!