Στην οδό Πετρελαίου Θέρμανσης

Οι δημοσκοπήσεις λένε πάντα την αλήθεια, αρκεί να μην τις αντιμετωπίζει κανείς ως μία προφητεία σχετικά με το αποτέλεσμα των εκλογών, που ούτως ή άλλως, θα πραγματοποιηθούν σε 7-8 μήνες από σήμερα. Και στα γκάλοπ που δημοσιοποιήθηκαν χθες, υπήρχε μία ερώτηση στην οποία πρώτευσε ο κ. «Κανένας». Ήταν η ερώτηση (από την εταιρεία Pulse) σχετικά με το ποιος πολιτικός αρχηγός εξήγγειλε από τη ΔΕΘ τα πιο αποτελεσματικά μέτρα για την καταπολέμηση της ακρίβειας.

Είμαστε πλέον έναν μήνα πριν από την έναρξη της περιόδου προμήθειας του πετρελαίου θέρμανσης και οι εκτιμήσεις των ειδικών λένε ότι με τα σημερινά δεδομένα, η τιμή του θα είναι για την Αθήνα (δεν συζητάμε για τις ορεινές περιοχές…) λίγο κάτω από 100% μεγαλύτερη σε σχέση με τον περυσινό Οκτώβριο. Εδώ που έχουμε φτάσει, ουδείς μπορεί να πει με κάποιο – έστω μικρό – βαθμό βεβαιότητας ότι η ασφυξία στις παγκόσμιες αγορές θα έχει ξεπεραστεί ως τα μέσα του Οκτωβρίου. Άλλωστε, ο ίδιος ο πρόεδρος Τραμπ έχει προαναγγείλει ότι τα πράγματα δεν θα φτιάξουν πριν από τις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές, δηλαδή από Νοέμβριο και βλέπουμε.

Είναι φανερό ότι για άλλη μία φορά, η λύση δεν μπορεί παρά να είναι ευρωπαϊκή: για τρίτη φορά μέσα σε μία εξαετία, η Ενωμένη Ευρώπη καλείται να χαλαρώσει τους δημοσιονομικούς κανόνες προκειμένου να μπορέσουν τα κράτη – μέλη να αντιμετωπίσουν την ακρίβεια στην αγορά λόγω της κρίσης στον Περσικό. Οι πολίτες έχουν εκπαιδευτεί, τόσο από την περίοδο της πανδημίας, όσο και από την πρώτη φάση της εισβολής στην Ουκρανία, ότι το κλειδί της οικονομικής άμυνας είναι στις Βρυξέλλες – και προφανώς αντιλαμβάνονται ότι οι υποσχέσεις και οι εξαγγελίες των πρωταγωνιστών της εγχώριας πολιτικής σκηνής δεν αρκούν για να δοθούν λύσεις. Επομένως, ακόμα και τα μέτρα που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός, τα οποία θα ισχύσουν από τις αρχές του 2027, δεν θεωρούνται ως κάτι δεδομένο, από την στιγμή που είναι υπό την αίρεση της συγκυρίας. Από την άλλη πλευρά, τα μέτρα που προτείνει η αντιπολίτευση μπορεί να αποδειχθούν πιο «ανεπίκαιρα» από ποτέ, μιας και παραπέμπουν σε μία Ελλάδα που δεν είναι αντιμέτωπη με συνεχείς κρίσεις.

Στη συζήτηση στη Βουλή για την αναθεώρηση του συντάγματος, έλαβαν το λόγο τόσο ο πρωθυπουργός, όσο και οι αρχηγοί των κομμάτων. Κανείς δεν έθεσε το θέμα της δημοσιονομικής χαλάρωσης που απαιτεί ευρωπαϊκή απόφαση – ούτε η κυβέρνηση έθεσε το θέμα, ούτε η αντιπολίτευση προσφέρθηκε να βοηθήσει σε αυτό το πεδίο.

Την ίδια στιγμή, η χώρα μας βρίσκεται για άλλη μία φορά υπό την πίεση της Τουρκίας, που ανεβάζει την θερμοκρασία στο Αιγαίο. Ελάχιστα ασχολούμαστε με την προσέγγιση της Αιγύπτου από την τουρκική πλευρά, αλλά είναι μία πραγματικότητα. Και όταν ξεκινά η συζήτηση μεταξύ των κομμάτων για την Τουρκία και οι πολίτες προσπαθούν να την παρακολουθήσουν για να ενημερωθούν, είναι συχνά τα ίδια τα κόμματα που επιλέγουν την αντιπαράθεση με ατάκες ή με όρους εσωτερικής κατανάλωσης. Σα να υπάρχει η πολυτέλεια για μικροπολιτική. Είμαστε όμως πολύ μακριά από τις παλιές πολιτικές πολυτέλειες. Και οι πολίτες είμαστε πολύ μακριά από τέτοιες πολυτέλειες κάθε είδους, πολιτικές, καταναλωτικές, ακόμα και υγειονομικές, όπως έδειξε το άδοξο και τραγικό τέλος του Γιώργου Μαζωνάκη, που αποκάλυψε ένα σύμπαν κυνηγιού της αιώνιας νεότητας και της fast track αντιγήρανσης.

Οι επόμενες εκλογές θα είναι ίδιες, αλλά και πολύ διαφορετικές από όλες τις προηγούμενες. Οι πολίτες έχουν τις απόψεις τους αλλά δεν εμπνέονται ιδιαίτερα από κανέναν, έχουν μεγαλύτερα προβλήματα από ποτέ, μιας και τα πάντα στη ζωή λειτουργούν σωρευτικά και έχουν αναπτύξει μεγάλη καχυποψία απέναντι σε όλους και σε όλα. Στη Γερμανία, αυτό οδήγησε σε μεγάλη άνοδο της ακροδεξιάς. Σε εμάς;