Ακούμε συχνά πως η Ελλάδα κατάφερε τα τελευταία χρόνια με τη θετική πορεία της οικονομίας, να αφήσει οριστικά πίσω το ενδεχόμενο νέας κρίσης χρέους. Έχει απομακρυνθεί με άλλα λόγια το ενδεχόμενο -αν φυσικά συνεχίσει να ακολουθεί την ίδια δημοσιονομική πολιτική- νέας χρεοκοπίας και νέων μνημονίων διάσωσης.
Μπορεί αυτό να είναι μια σημαντική εξέλιξη που δημιουργεί ελπίδες και προσδοκίες στη νέα γενιά, πλην όμως δεν ξέρω πόσο ανακουφίζει τον απλό πολίτη που συνεχίζει να τα φέρνει δύσκολα με τα καθηλωμένα εισοδήματά του, σε συνδυασμό με την ακρίβεια που του αφαιρεί αγοραστική δύναμη.
Υποστηρίζουν οι κυβερνητικοί, πως καταφέραμε τα τελευταία χρόνια να επιστρέψουμε στην κανονικότητα. Όχι βέβαια, ακριβώς όπως την ξέραμε πριν από 2010, λέω εγώ, αλλά τέλος πάντων πολύ καλύτερα από την κατάσταση που βρεθήκαμε όλοι στα χρόνια των μνημονίων.
Όμως για να τα λέμε όλα, από τις βαριές μνημονιακές απαιτήσεις και περικοπές δεν έχουμε απαλλαγεί ακόμα κι ούτε θα απαλλαγούμε ποτέ, γιατί αν γινόταν αυτό, τότε θα εμφανιζόταν εν μια νυκτί οι υφιστάμενες αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας που τώρα αποκρύπτονται τεχνηέντως.
Αν για παράδειγμα, αποφάσιζε μια κυβέρνηση, να επαναφέρει εδώ και τώρα τον αναβαλλόμενο φόρο για τις τράπεζες, τότε θα πήγαινε περίπατο αυτόματα η κεφαλαιακή τους επάρκεια με ό,τι τούτο συνεπάγεται για τα δάνεια σε πολίτες και επιχειρήσεις αλλά και την ίδια τη βιωσιμότητά τους που είναι απαραίτητη για την εύρυθμη λειτουργία της οικονομίας. Και στο σημείο αυτό νομίζω πως υπάρχει ένα δίκιο στην κριτική που γίνεται για τα υπερκέρδη των τραπεζών και τις μερισματικές αποδόσεις των μετόχων αλλά και τους χρυσούς μισθούς των στελεχών. Αλλά η φαινόμενη ευρωστία τους, είναι απόλυτα εξαρτώμενη, από την αναβαλλόμενη φορολογία, τις υψηλές χρεώσεις υπηρεσιών και την τεράστια διαφορά στα επιτόκια καταθέσεων και χορηγήσεων. Χωρίς αυτά θα αντιμετώπιζαν και πάλι το φάσμα της ανακεφαλαιοποίησης, με λεφτά και πάλι ημών των φορολογουμένων, κάτι που κανείς δεν θα ήθελε και δεν θα άντεχε καμιά κυβέρνηση.
Δεύτερο παράδειγμα ο ΕΝΦΙΑ που μπήκε στην εποχή της χρεοκοπίας και έκτοτε όλα σχεδόν τα κόμματα τον επικρίνουν και άλλα υπόσχονται να τον καταργήσουν δια παντός και άλλα όπως το κυβερνητικό που τον μείωσαν μεν σχεδόν κατά 35%, πλην όμως δεν υπάρχει καν σκέψη για ολική κατάργηση. Γιατί αυτό; Μα γιατί είναι πολλά τα λεφτά κι αν χαθούν πρέπει να αναπληρωθούν από κάποιον άλλον νέο φόρο. Η σημερινή απόδοση είναι γύρω στα 2 δισ. ευρώ ετησίως – και δεν τα λες λίγα.
Τρίτο παράδειγμα, η εισφορά αλληλεγγύης των γενεών που είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν περίπου 400.000 χιλιάδες συνταξιούχοι με σύνταξη πάνω από τα 1.700 ευρώ μεικτά τον μήνα. Είναι αυτοί οι συνταξιούχοι που όταν δούλευαν ανήκαν στη μεσαία τάξη και τώρα πέραν της περικοπής της 13ης και 14ης σύνταξης, είναι υποχρεωμένοι με τις κρατήσεις που τους έχουν επιβληθεί, να ενισχύσουν το λεγόμενο ταμείο των γενεών για να υπάρχουν κεφάλαια για τις συντάξεις του μέλλοντος!
Σε αυτό το ταμείο το ΑΚΑΓΕ έχουν ήδη συγκεντρωθεί περί τα 16-17 δισ. όλα αυτά τα χρόνια από τους 400.000 «υψηλο-συνταξιούχους» αφού ετησίως πληρώνουν περί τα 880-890 εκατ.
Υπάρχει κανείς που στα αλήθεια να πιστεύει πως ποτέ θα καταργηθεί αυτό μνημονιακό χαράτσι;
Και τέταρτο, στο Δημόσιο όπως είναι γνωστό οι μισθοί δεν είναι δα και το μεγάλο δέλεαρ. Είναι σαφώς χαμηλότερα από τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα όπως φυσικά είναι και η παραγωγικότητα. Το μόνο ατού η μονιμότητα. Στο Δημόσιο λοιπόν τα μνημόνια έκοψαν 13ο και 14ο μισθό. Η αντιπολίτευση που πάντα τάζει χωρίς φειδώ και ακοστολόγητα, υπόσχεται να επαναφέρει την προ χρεοκοπίας κατάσταση. Η κυβέρνηση δεν το συζητά καν γιατί ο λογαριασμός δεν βγαίνει αφού μια τέτοια απόφαση θα απαιτούσε δαπάνη 2,5-3 δισ. ετησίως στον προϋπολογισμό.
Άρα, κακώς ονειρεύονται οι δημόσιοι υπάλληλοι την επιστροφή στην προ μνημονίων κανονικότητα.
Εν κατακλείδι και μόνο με αυτά τα τέσσερα παραδείγματα, καταλαβαίνουμε πως τα μνημόνια μπορεί να τελείωσαν, οι μνημονιακοί όμως νόμοι, θα συνεχίσουν κάνουν τη δουλειά τους για να έχουμε όλοι μαζί την επίπλαστη εντύπωση της επιστροφής στην… τρόπος του λέγειν κανονικότητα.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.