Υπάρχει μια πικρή αλήθεια που δεν θέλουμε να παραδεχθούμε, αλλά δυστυχώς αποτελεί μια σκληρή πραγματικότητα. Όσοι δεν επενδύουν στο μέλλον με μόρφωση, δεξιότητες, παραγωγικότητα, εργατικότητα, προσαρμογή στα νέα δεδομένα που ανοίγονται με τις νέες τεχνολογίες και κυρίως ρεαλιστικό όραμα για το αύριο, είτε είναι άνθρωποι είτε επιχειρήσεις, είναι καταδικασμένοι να τους εξαφανίζει το… μέλλον!
Οι τεχνολογικές εξελίξεις με τη συνδρομή της Τεχνητής Νοημοσύνης τρέχουν με ασύλληπτους ρυθμούς και πλέον ο κάθε χρόνος εφεξής θα ισοδυναμεί με 30 χρόνια της αναλογικής εποχής όπως διατείνονται οι γκουρού των νέων τεχνολογιών.
Δεν ξέρω αν αυτά τα νέα δεδομένα έχουν γίνει αντιληπτά, κυρίως από τις νέες γενιές αλλά και τους πολιτικούς μας ταγούς, αν υπάρχει προετοιμασία, όχι μόνο για την απορρόφηση και ένταξη των νέων τεχνολογιών στην καθημερινή εργασιακή και παραγωγική διαδικασία αλλά και τη συμμετοχή στην εγχώρια ανάπτυξη των νέων εργαλείων που αλλάζουν, όλο τον κόσμο όπως τον ξέραμε μέχρι τώρα, αλλά αν κρίνω με τι ασχολούμαστε στον δημόσιο λόγο και με ποια θέματα ασχολείται ο πολιτικός διάλογος, τότε μάλλον οι περισσότεροι, δεν έχουμε καταλάβει τι έρχεται στα επόμενα 5-10 χρόνια.
Η κοινωνία μας, πέραν των πολλών άλλων διαχωρισμών, πρέπει να ομολογήσουμε πως χονδρικά χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες, με προφανώς επιμέρους διαφοροποιήσεις.
Η πρώτη αφορά αυτούς που μετέχουν ενεργά στην παραγωγική διαδικασία με ισχυρά εφόδια δεξιοτήτων, μόρφωσης και διαρκούς μετεκπαίδευσης και προσαρμογής στις νέες απαιτήσεις της εποχής. Άνθρωποι ρεαλιστές με στόχους και πίστη στις δυνατότητες τους που δεν περιμένουν την επιδοματική πολική των κυβερνήσεων, ούτε στις διεκδικήσεις συνδικαλιστικών οργάνων. Περιουσία τους οι γνώσεις και τα ταλέντα τους και με αυτά, διαπραγματεύονται με τον καλύτερο τρόπο στη σύγχρονη αγορά εργασίας σε όλους τους τομείς. Άνθρωποι που δεν περιμένουν βοήθεια από κανέναν άλλον, πλην του ίδιου του εαυτού τους, από τον οποίο εξαρτούν την ευημερία τη δική τους και της οικογένειάς τους.
Η δεύτερη κατηγορία είναι αυτή που χονδρικά ζει στο παρελθόν και ονειρεύεται την επαναφορά του στο σήμερα. Κάτι σαν το σύνθημα «ΠΑΣΟΚ ωραία χρόνια»!
Τότε που το ισχυρό συνδικαλιστικό κίνημα, κατέβαζε διακόπτες και μολύβια στο δημόσιο και πετύχαινε τις αυξήσεις μισθών που επιθυμούσε από τις φοβικές κυβερνήσεις απέναντι στον «λαϊκό ξεσηκωμό» και μοιράζονταν επιδόματα ακόμα και για την έγκαιρη προσέλευση στην… εργασία! Τότε που ένα εκατομμύριο πολίτες έβγαιναν στους δρόμους για να αποτρέψουν τις αναγκαίες αλλαγές στα ασφαλιστικά ταμεία που κατέρρεαν καθώς πλήρωναν περισσότερα από όσα εισέπρατταν για δεκαετίες.
Κανείς βέβαια ούτε και σήμερα, δεν τολμά να παραδεχθεί πως εκείνη τη φοβική υπαναχώρηση στο νομοσχέδιο Γιαννίτση, την πληρώσαμε όλοι πολύ σκληρά λίγα χρόνια αργότερα, με το χρεοκοπία και συνεχίζουμε να την πληρώνουμε ακόμα.
ΠΑΣΟΚ-ωραία χρόνια λοιπόν, τότε που κάθε κατακαημένος έβρισκε καταφύγιο στο Δημόσιο και τους οργανισμούς-επιχειρήσεις του Δημοσίου, τις περισσότερες φορές χωρίς ιδιαίτερα προσόντα πλην από τα ένσημα στις αφισοκολλήσεις! Άγνωστες λέξεις η αξιοκρατία, η ισονομία, οι ίσες ευκαιρίες σε εκείνα τα ωραία χρόνια της αφθονίας.
Ποιος λογάριαζε τότε και όχι μόνο επί ημερών ΠΑΣΟΚ αλλά και της Νέας Δημοκρατίας εκείνης της εποχής, τη δημοσιονομική ευταξία; Οι αγορές μας δάνειζαν αβέρτα για να καλύπτονται οι ανάγκες παροχών προς τους πολίτες, οι τράπεζες με τη σειρά τους σε τραβούσαν από το μανίκι να σου δώσουν δάνεια ακόμα και για διακοπές στους πιο hot και luxury προορισμούς! Ωραία χρόνια!
Από την ανώμαλη προσγείωση ή μάλλον κατακρήμνισμα του 2010 όμως, φαίνεται πως δεν διδαχθήκαμε όλοι τα ίδια πράγματα.
Κάποιοι και δυστυχώς πολλοί, θεωρούν πως και εν έτει 2026, πρέπει να διεκδικούν και να προσδοκούν, εκείνα τα κόλπα και τις αλχημείες των τότε κυβερνήσεων, πρέπει να εφαρμοστούν και πάλι. Τα λαϊκίστικα κόμματα συνεχίζουν να τάζουν παραδείσους και αναβίωση του παλιού καλού καιρού, παραγνωρίζοντας μια θεμελιώδη αρχή, πως αυτοί που ζουν με το παρελθόν δεν έχουν κανένα μέλλον.
Και η τρίτη κατηγορία, είναι αυτή των συνταξιούχων οι οποίοι είναι και μόνοι που δικαιούνται να ζουν με τις αναμνήσεις του παρελθόντος. Είναι κάτι σχεδόν νομοτελειακό για τους περισσότερους ηλικιωμένους. Ανάμεσά τους βέβαια και πολλοί που σταμάτησαν τον εργασιακό τους βίο με μισθό για παράδειγμα 1.000 ευρώ αλλά η σύνταξη που έβγαλαν ήταν 1.500 ευρώ. Ήταν τα ωραία χρόνια των… θαυμάτων! Ενώ οι νεότεροι συνταξιούχοι δεν πρόκαμαν και προσέκρουσαν στον νόμο Κατρούγκαλου!
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.