Όταν το La Réserve Firenze ανοίξει τον Οκτώβριο σε ένα palazzo του 15ου αιώνα στη συνοικία Santo Spirito της Φλωρεντίας, οι επισκέπτες δεν θα βρουν πρωινό σε μπουφέ, ένα τεράστιο spa ή πολλές από τις παροχές που έχουμε συνηθίσει να συνδέουμε με ένα πολυτελές ξενοδοχείο.
Θα μπορούν, αντίθετα, να πάρουν το πρωινό τους όποτε θελήσουν, έχοντας κάνει την παραγγελία πριν από την άφιξή τους. Στο rooftop bar θα φτιάχνουν μόνοι τους ένα Negroni και απλώς θα ενημερώνουν για το τι κατανάλωσαν, χωρίς λογαριασμό εκείνη τη στιγμή. Το laundry περιλαμβάνεται στην τιμή, ενώ όποιος θελήσει να παίξει τένις μπορεί να βρεθεί στη γειτονική βίλα όπου ζει με την οικογένειά του ο ιδιοκτήτης, Γκρέγκορι Μαρτσιάνο.
Όλα αυτά σε ένα ξενοδοχείο με μόλις έξι σουίτες. «Η οικειότητα γίνεται μια νέα μορφή πολυτέλειας», δηλώνει ο Μαρτσιάνο, συνοψίζοντας μια τάση που αρχίζει να κερδίζει έδαφος στο luxury hospitality. Για χρόνια, τα μεγάλα ξενοδοχεία ανταγωνίζονταν προσθέτοντας εστιατόρια, bars, τεράστιες εγκαταστάσεις wellness και ολοένα περισσότερες υπηρεσίες. Ορισμένα από τα πιο ενδιαφέροντα νέα projects σε Ευρώπη και ΗΠΑ κινούνται τώρα προς την αντίθετη κατεύθυνση, ανοίγουν με δωμάτια που σε ορισμένες περιπτώσεις μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Η λογική είναι απλή. Ο επισκέπτης να απολαμβάνει την εξυπηρέτηση ενός ξενοδοχείου χωρίς να αισθάνεται ότι βρίσκεται σε ξενοδοχείο. Το ίδιο μοντέλο ακολουθούν το εννέα δωματίων Eriro στις αυστριακές Άλπεις και το πρόσφατα ανοιγμένο Casa Cedo στο Πόρτο, με οκτώ δωμάτια. Περισσότερο από resort, φιλοδοξούν να θυμίζουν μια πολυτελή ιδιωτική κατοικία.
Τα «tiny hotels» ως εναλλακτική στις ιδιωτικές βίλες
Η τάση συνδέεται και με την αλλαγή των ταξιδιωτικών συνηθειών σε μια εποχή έντονου overtourism. Όσο οι δημοφιλείς προορισμοί γεμίζουν κόσμο, ο προσωπικός χώρος αποκτά μεγαλύτερη αξία. Οι ιδιωτικές βίλες και τα προσεγμένα Airbnb έγιναν δημοφιλή ακριβώς επειδή προσφέρουν ιδιωτικότητα και χαρακτήρα. Δεν θέλουν όμως όλοι οι ταξιδιώτες να εγκαταλείψουν την εξυπηρέτηση που συνοδεύει ένα καλό ξενοδοχείο.
«Τα tiny hotels είναι οι νέες villa rentals», αναφέρει η Χένλι Βάσκες, συνιδρύτρια του ταξιδιωτικού γραφείου Fora σύμφωνα με το Bloomberg. Η ίδια βλέπει ιδιαίτερη ζήτηση από παρέες και ταξιδιώτες που οργανώνουν γιορτές ή άλλες ομαδικές αποδράσεις. Η εύρεση μιας μεγάλης κατοικίας που να συνδυάζει αρκετό χώρο με σταθερά υψηλό επίπεδο υπηρεσιών δεν είναι πάντα εύκολη. Τα μικροσκοπικά ξενοδοχεία επιχειρούν να καλύψουν ακριβώς αυτό το κενό.
Η Ίνα Γιούλο Στούβε, στέλεχος τεχνολογικού marketing και συγγραφέας με έδρα το Λονδίνο, επέλεξε τον Απρίλιο το δέκα δωματίων Q92 στο Νότο της Σικελίας. Όπως περιγράφει, η εμπειρία έμοιαζε περισσότερο με φιλοξενία στο σπίτι ενός Σικελού αριστοκράτη. Οι επισκέπτες έβλεπαν καθημερινά τα ίδια πρόσωπα στο πρωινό και η μικρή κλίμακα έκανε ευκολότερη την επικοινωνία μεταξύ τους.
Για μια οικογένεια με μικρό παιδί υπήρχε και ένα ακόμη πλεονέκτημα, δεν χανόταν μέσα στην απρόσωπη κλίμακα ενός τεράστιου resort. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η προτίμηση για πιο ιδιαίτερες μονάδες δεν περιορίζεται στα ξενοδοχεία των έξι ή δέκα δωματίων. Σύμφωνα με στοιχεία της CoStar, η ζήτηση στα boutique hotels των ΗΠΑ αυξήθηκε κατά 3,1% πέρυσι, την ώρα που στα παραδοσιακά ξενοδοχεία μειώθηκε κατά 0,6%.
Έξι σουίτες αντί για 23 δωμάτια
Στην περίπτωση του La Réserve Firenze, το μικρό μέγεθος ήταν συνειδητή επιλογή και όχι περιορισμός του κτιρίου. Όταν ο Μαρτσιάνο έδειξε το palazzo στους αρχιτέκτονές του, εκείνοι υπολόγισαν ότι μπορούσαν να δημιουργήσουν έως και 23 συμβατικά δωμάτια. Εκείνος προτίμησε να διατηρήσει σε μεγάλο βαθμό την αρχική διαρρύθμιση και να περιοριστεί σε έξι μεγάλα διαμερίσματα.
Το καθένα έχει επιφάνεια περίπου 170 έως 210 τ.μ., ενώ οι τιμές για τις μονάδες ενός υπνοδωματίου ξεκινούν από περίπου 1.800 ευρώ τη βραδιά στη χαμηλή περίοδο και μπορούν να φτάσουν τα 3.100 ευρώ. Το μοντέλο έχει και επιχειρηματική λογική. Ιστορικά ή αρχιτεκτονικά ιδιαίτερα κτίρια που είναι πολύ μικρά ή δύσκολα στη διαμόρφωση για ένα συμβατικό luxury hotel μπορούν να μετατραπούν ευκολότερα σε tiny hotels. Ταυτόχρονα, ο πολύ περιορισμένος αριθμός δωματίων δημιουργεί σπανιότητα, η οποία μπορεί να στηρίξει ιδιαίτερα υψηλές τιμές ανά διανυκτέρευση.
Υπάρχει όμως και μια αντίδραση στον κορεσμό της αγοράς πολυτελών ταξιδιών. Ο Τομ Κάχαλαν, συνιδρυτής του high-end ταξιδιωτικού γραφείου Dorsia Travel, θεωρεί ότι οι ταξιδιώτες έχουν γίνει πολύ καλύτεροι στο να ξεχωρίζουν τι είναι πραγματικά ξεχωριστό. Όπως λέει, υπάρχει πλέον υπερπροσφορά μέτριων ξενοδοχείων που παρουσιάζονται ως «ultra-luxury» και οι πελάτες έχουν αρχίσει να το αντιλαμβάνονται.
Όταν τα εστιατόρια αποκτούν δωμάτια
Η τάση έχει αρχίσει να περνά και στην υψηλή γαστρονομία. Στο Εδιμβούργο, ο σεφ Στιούαρτ Ράλστον πρόσθεσε φέτος τέσσερα δωμάτια στη γεωργιανή κατοικία όπου στεγάζεται το βραβευμένο με αστέρι Michelin εστιατόριό του, Lyla. Τα luxury king rooms ξεκινούν από 345 λίρες, με πρωινό του Ράλστον στο δωμάτιο, ενώ μαζί με δείπνο για δύο στο εστιατόριο το κόστος φτάνει τις 715 λίρες.
Στο Χίλντσμπεργκ της Καλιφόρνια, ο σεφ Κάιλ Κόνατον και η σύζυγός του Κατίνα, που βρίσκονται πίσω από το τριών αστεριών Michelin SingleThread, ετοιμάζουν το Selvedge. Πρόκειται για ένα ξενοδοχείο 11 δωματίων εμπνευσμένο από την οικειότητα και το ύφος ενός προσεγμένου βρετανικού πανδοχείου. Οι τιμές θα ξεκινούν από 1.000 δολάρια τη βραδιά, συμπεριλαμβανομένου πρωινού από το SingleThread. Το ζευγάρι διαθέτει ήδη πέντε πολυτελή δωμάτια πάνω από το εστιατόριο.
Ακόμη πιο μικρό είναι το Dishoom Permit Room Portobello στο Λονδίνο. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μία κομψή σουίτα δύο υπνοδωματίων πάνω από το εστιατόριο του γνωστού ομίλου στο Notting Hill. Είναι επιπλωμένη με αντικείμενα από την Ινδία, ενώ οι επισκέπτες έχουν πρόσβαση στο ιδιαίτερα δημοφιλές εστιατόριο και μπορούν να παραγγείλουν στο δωμάτιο για πρωινό τα γνωστά bacon naan rolls κατευθείαν από το tandoor. Η τιμή ξεκινά από 390 λίρες και, σύμφωνα με τον συνιδρυτή Κάβι Θάκραρ, η σουίτα είναι συνήθως πλήρως κλεισμένη.
Τρία δωμάτια στη λίμνη Κόμο με 3.000 δολάρια τη βραδιά
Τα tiny hotels μπορούν επίσης να δώσουν νέα ζωή σε κτίρια που δύσκολα θα λειτουργούσαν ως συμβατικές ξενοδοχειακές μονάδες. Η Βαλεντίνα Ντε Σάντις και η οικογένειά της είχαν εξετάσει πριν από περίπου μία δεκαετία την αγορά της Casabianca, μιας art deco βίλας από λευκό μάρμαρο στη λίμνη Κόμο, η οποία στο παρελθόν είχε στεγάσει ιδιωτική τράπεζα. Αρχικά θεώρησαν ότι το κτίριο ήταν υπερβολικά μικρό για ένα ακόμη ξενοδοχείο.
Στο μεταξύ, η οικογένεια δημιούργησε στην περιοχή το 24 σουιτών Passalacqua, το οποίο κατέκτησε την πρώτη θέση στην πρώτη διοργάνωση των World’s 50 Best Hotel Awards το 2023. Όταν είδαν τρία χρόνια πριν ότι η Casabianca εξακολουθούσε να πωλείται, αποφάσισαν να προσεγγίσουν διαφορετικά το ακίνητο. Σήμερα μεγάλο μέρος του φιλοξενεί τη συλλογή σύγχρονης τέχνης της οικογένειας, προσωρινές εκθέσεις, χώρους εκδηλώσεων και ένα café.
Στον επάνω όροφο δημιουργήθηκαν μόλις τρεις μεγάλες σουίτες, καθεμία αφιερωμένη σε διαφορετικό καλλιτέχνη και με έργα σχεδιασμένα ειδικά για τον χώρο. Οι επισκέπτες μπορούν μάλιστα να περιηγηθούν στη συλλογή μετά το κλείσιμο μαζί με μέλος του προσωπικού. Τα δωμάτια άνοιξαν αυτό το καλοκαίρι, με τιμές περίπου 3.000 δολάρια τη βραδιά.
Η ιδέα δεν είναι εντελώς καινούργια. Πριν από περίπου 12 χρόνια, η Μέρι Λου Στάριτζ, πρώην managing director του θρυλικού Groucho Club στο Λονδίνο, άνοιξε το εννέα δωματίων Seaside Boarding House σε έναν γκρεμό στο Ντόρσετ. Προηγουμένως, το ίδιο ακίνητο λειτουργούσε ως ξενοδοχείο 19 δωματίων. Για τους επιχειρηματίες της εστίασης υπάρχει και ένα ξεκάθαρο οικονομικό κίνητρο. Όπως σημειώνει η Στάριτζ, ένα δωμάτιο μπορεί να αποφέρει πολύ περισσότερα χρήματα από ένα τραπέζι εστιατορίου.
Στα ιστορικά κτίρια, πάντως, η αρχιτεκτονική είναι συχνά αυτή που καθορίζει το concept. Όταν ο Κρις Λάνγκενσκιελντ και η σύζυγός του, Τάινα Σνέλμαν-Λάνγκενσκιελντ, αγόρασαν το 2021 τη βίλα που θα μετατρεπόταν στο Billnäs Gård στη νότια Φινλανδία, το κτίριο βρισκόταν σε πολύ κακή κατάσταση. Οι κάτοικοι της περιοχής το αποκαλούσαν «το τυρί», εξαιτίας των πολλών τρυπών του. Κατά τη διετή αποκατάσταση, το ζευγάρι αρνήθηκε να χωρίσει τα μεγάλα δωμάτια για να αυξήσει τη δυναμικότητα. Τα αρχιτεκτονικά σχέδια του 1910 έδειχναν έξι υπνοδωμάτια και έξι παρέμειναν.
Αυτή ακριβώς η κλίμακα, εξηγεί ο Λάνγκενσκιελντ, είναι που διατηρεί την αίσθηση ενός οικείου σπιτιού αντί ενός ακόμη ξενοδοχείου. Η Αμάντα Ρέιστρομ, η οποία εργάζεται στο Ελσίνκι για το World Wildlife Fund στον τομέα της απανθρακοποίησης του χάλυβα, επέλεξε το Billnäs Gård για οικογενειακό ταξίδι εν μέρει εξαιτίας του μικρού αριθμού δωματίων. Για την ίδια, αυτή η μικρή κλίμακα είναι ακριβώς ό,τι κάνει τον χώρο να «μοιάζει σχεδόν με σπίτι». Σε μια αγορά όπου η πολυτέλεια για χρόνια μετριόταν με το πόσα μπορεί να προσφέρει ένα ξενοδοχείο, τα tiny hotels ποντάρουν πλέον σε κάτι διαφορετικό, λιγότερους ανθρώπους, περισσότερο χώρο και την αίσθηση ότι το μέρος ανήκει, έστω για λίγες ημέρες, μόνο σε εσένα.
Διαβάστε ακόμη
Aπό τη Βίσση έως τον Κλασικό Μαραθώνιο: Η Αθήνα ποντάρει στον live τουρισμό
Οι «κομάντος» της εποπτείας μπαίνουν στις τράπεζες – Στο μικροσκόπιο τα δάνεια υψηλού κινδύνου
Στα 1.000 ευρώ η μέση σύνταξη από τον Δεκέμβριο
Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφθείτε το Πρώτο ΘΕΜΑ