Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης

Add Newmoney.gr on Google

Το δημογραφικό πρόβλημα και η συνεχής γήρανση του πληθυσμού φέρνουν πιο κοντά την αναπροσαρμογή των ορίων συνταξιοδότησης στην Ελλάδα, με το 2030 να αναδεικνύεται σε κρίσιμο χρονικό ορόσημο για τις επόμενες αλλαγές στο ασφαλιστικό σύστημα.

Παρότι η σημερινή κυβέρνηση έχει διαβεβαιώσει ότι δεν πρόκειται να υπάρξει μεταβολή έως τότε, η ευθύνη για τις μελλοντικές παρεμβάσεις αναμένεται να μεταφερθεί στην επόμενη κυβέρνηση, η οποία θα κληθεί να αντιμετωπίσει τις αυξανόμενες πιέσεις στη βιωσιμότητα του συνταξιοδοτικού συστήματος.

Το βασικό σενάριο προβλέπει αύξηση του γενικού ορίου ηλικίας κατά ένα έτος, από τα 67 στα 68, με πιθανή έναρξη εφαρμογής από το 2030.

Οι νέες μακροπρόθεσμες δημογραφικές και οικονομικές παραδοχές, που περιλαμβάνονται στον πρώτο τόμο του Ageing Report 2027, αποτυπώνουν την προοπτική σταδιακής αύξησης των ηλικιακών ορίων τις επόμενες δεκαετίες.

Ο νέος χάρτης συνταξιοδότησης έως το 2080

Με βάση τον υφιστάμενο μηχανισμό που συνδέει την ηλικία συνταξιοδότησης με το προσδόκιμο ζωής, οι προβολές διαμορφώνουν τρεις βασικούς σταθμούς:

  • 2030: Το γενικό όριο συνταξιοδότησης αυξάνεται στα 68 έτη, ενώ το όριο πρόωρης συνταξιοδότησης διαμορφώνεται στα 63 έτη.

  • 2055: Η κανονική συνταξιοδότηση μεταφέρεται στα 70 έτη και η πρόωρη στα 65 έτη.

  • 2080: Το γενικό όριο φτάνει στα 72 έτη, με την πρόωρη συνταξιοδότηση στα 67 έτη.

Εφόσον επιβεβαιωθεί αυτή η εξέλιξη, η Ελλάδα θα βρεθεί στη δεύτερη υψηλότερη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς την ηλικία συνταξιοδότησης, πίσω από τη Δανία, για την οποία προβλέπεται όριο 74 ετών. Θα ακολουθεί η Ιταλία με 71,6 έτη.

Πάντως, τα συγκεκριμένα ηλικιακά όρια αποτελούν μακροπρόθεσμες εκτιμήσεις και όχι οριστικές κυβερνητικές αποφάσεις. Οι προβολές βασίζονται στις δημογραφικές εξελίξεις και στο ισχύον θεσμικό πλαίσιο.

Πώς μπορεί να αυξηθούν σταδιακά τα όρια ηλικίας

Οι προηγούμενες ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις του 2012 και του 2014 αύξησαν το γενικό όριο συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67 έτη και το αντίστοιχο όριο πρόωρης αποχώρησης από τα 60 στα 62.

Παράλληλα, από το 2021 προβλέπεται επανεξέταση των ηλικιακών ορίων ανά τριετία, με κριτήριο τις μεταβολές του προσδόκιμου ζωής στην ηλικία των 65 ετών.

Εφόσον αποφασιστεί σταδιακή εφαρμογή των αυξήσεων, η μετάβαση ενδέχεται να πραγματοποιηθεί με ενδιάμεσα ηλικιακά όρια.

Ενδεικτικά, ασφαλισμένοι που συμπληρώνουν το 62ο έτος το 2030 θα μπορούσαν να συνταξιοδοτηθούν στα 62 έτη και 6 μήνες, όσοι γίνουν 62 ετών το 2031 στα 62 έτη και 9 μήνες, ενώ για εκείνους που συμπληρώνουν την ίδια ηλικία το 2032, το όριο θα μπορούσε να διαμορφωθεί στα 63 έτη.

Πρόκειται, ωστόσο, για ενδεικτικά σενάρια και όχι για θεσμοθετημένο χρονοδιάγραμμα.

Η υφυπουργός Εργασίας Άννα Ευθυμίου έχει διαβεβαιώσει ότι μέχρι το 2030 δεν προβλέπεται καμία αλλαγή στα ισχύοντα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης.

Δημογραφικό: Λιγότεροι ασφαλισμένοι, περισσότεροι συνταξιούχοι

Η μεγαλύτερη πρόκληση για το ασφαλιστικό σύστημα προέρχεται από τη σταδιακή μεταβολή της αναλογίας μεταξύ εργαζομένων και συνταξιούχων.

Ο αριθμός των συνταξιούχων, που σήμερα ανέρχεται σε περίπου 2,5 εκατομμύρια, εκτιμάται ότι θα παραμείνει σταθερός έως το 2030. Στη συνέχεια, όμως, αναμένεται να αυξηθεί στα 2,7–2,8 εκατομμύρια το 2040 και στα 2,9–3 εκατομμύρια το 2050.

Αντίθετα, ο αριθμός των ασφαλισμένων προβλέπεται να κινηθεί καθοδικά. Από 4,1 εκατομμύρια το 2022, αναμένεται να διαμορφωθεί λίγο πάνω από τα 4 εκατομμύρια το 2030, να περιοριστεί στα 3,7 εκατομμύρια το 2040 και να υποχωρήσει στα 3,3 εκατομμύρια έως το 2050.

Αυτό σημαίνει ότι η αναλογία ασφαλισμένων προς συνταξιούχους, από 1,65 προς 1 σήμερα, εκτιμάται ότι θα μειωθεί σε 1,46 προς 1 το 2030 και μόλις 1,23 προς 1 το 2050.

Αντίστοιχα, ο πληθυσμός ηλικίας άνω των 65 ετών, που το 2022 αντιστοιχούσε στο 39% του πληθυσμού εργάσιμης ηλικίας 20–64 ετών, προβλέπεται να φτάσει στο 60,6% το 2040 και στο 74,4% το 2050.

Η συρρίκνωση του ενεργού ασφαλιστικού πληθυσμού, σε συνδυασμό με την αύξηση των συνταξιούχων, αποτελεί τον βασικό παράγοντα πίεσης για τις μελλοντικές αλλαγές, καθώς το ασφαλιστικό σύστημα θα πρέπει να χρηματοδοτεί ολοένα περισσότερες συντάξεις με αναλογικά λιγότερους ασφαλισμένους.